Svertla

Það mætti halda að Íslendingar - alla vega Reykvíkingar- væru nýskriðnir út úr moldarkofunum og hefðu í aldrei sé neitt nema tærnar á sér og sínum. Í annað skiptið á nokkrum dögum má lesa vitleysu eins og þetta á einum netmiðlinum:

“Hann kom mér fyrir sjónir eins og venjulegur maður í fríi með börnunum sínum,“ segir June Clark í Skautahöllinni í Laugardal sem tók á móti stórleikaranum Jude Law á þriðjudag”

VEGNJULEGUR maður! hvað héldu menn eiginlega? að hann væri api sem íklæddist bara Jude Law gervinu í bíómyndum? Hvar er nú allur cosmopolitanisminn á skerinu?

“Segir íslensku krónuna munu hverfa með tímanum” - já ég hef einmitt verið að furða mig á því af hverju innihald buddunnar minnar minnkar með hverjum deginum sem líður. Nú er sem sagt komin skýring þar á -frá gáfumannafélaginu sem skiptir um nafn eins og nærbuxur og notar meðal annars krónurnar mínar til þeirra breytinga.

Hér ríkir bréfasprengju æði. Einhver eða einhverjir lúnar að senda sprengjur út um hvippinn og hvappinn og median á útopnu og fylgist vel með gangi mála. Það nýjasta er að nú reyna allir eftir bestu getu að klína þessu á dýraverndunarsamtök. Sem getur svo sem vel verið að sé rétt en er samt engan vegin gott þar sem í 12 Windsor Terrace býr kona sem vinnur við að finna lækningu gegn krabbameini - osteoporosis. Til þess beitir hún þeirri skelfilegu aðferð að rækta músarunga, skera þá á háls með rakblaði, helst um leið og þeir fæðast (meiga ekki verða of gamlir) og skera síðan af þeim lappirnar! sem hún notar í rannsóknir sínar. Þetta sagði hún okkur Stellu, pollróleg yfir kvöldkaffinu hér um daginn. Stella saup hverljur, veinaði og óaði og spurð hvernig hún gæti gert þetta, hugsa sér hvað þeir hljóta að líða! No problem sagði þessi röska vísindakona, þeir eru blindir! Jamm - þá var sú morðsaga útrædd og lífið hélt áfram - að minsta kosti fyrir sum okkar.

Ég laumaði því seinna að Stellu, sem er svo strangtrúuð að henni finnast hommar og lesbíur vera “not natural”, að músarbaninn þyrfti að standa skil gjörða sinna á efsta degi - þetta væri allt bókfært þarna efra eins og Díurnar á deildinni vita manna best.

En nú þori ég vart að handfjatla bölvuð bréfin sem berast hingað í 12 Windsor Terrace, af ótta við að dýravinirnir hafi frétt af þessum kaldrifjaða músamorðingja og ákveðið að senda henni smá glaðning. Og ég sem á von á lestarmiðum í pósti.

Í fyrradag lenti ég í klónum á Harriett og í gær var röðin komin að Gianluca. Það hlakkaði dálítið í mér á sama tíma og ég vorkenndi honum þar sem ég hlustaði á hann þurfta á sinni mjög svo bjöguðu ensku að standa Harriett skil á því hvernig hann hefði það, hvernig gengi hjá honum og var hann ánægður með dvölina? Já? Gianluca greyið sem hafði óvart asnast inn á yfirráðasvæðið hennar við gluggann á leið sinni að prentaranum, reyndi eftir bestu getu að svara á kurteisan hátt og eftir þeim etikettum sem hér tíðkast í slíkum innihaldslausum samtölum. En það var ekki nógu gott fyrir frú Harriett sem beið óþolinmóð eftir hverju svari sem var svo engan veginn nógu kórrétt enska að hennar mati. Í hvert sinn sem Gianluca svaraði leiðrétti Harriett og því fékk Gianluca smá kennslustund í svörun á ensku í kaupbæti. Þetta var eins og að hlusta á Elísabetu Brekkan í margmenningarþáttunum sínum draga einhvern nýbúann í hljóðstofu og spyrja sykursætt: segðu mér hvernig það var þarna heima hjá þér, heima hjá ykkur? og svo fékk hlustandinn aldrei að vita hvernig það var þarna heima hjá þeim þar sem frú Brekkan gerði ekkert annað en að leiðrétta; “þú meinar “ég vil” svoleiðis segjum við á íslensku.!”