Svertla

Bestu fréttir dagsins: Von er á lyfi við kvefi! Legg til að prófessor Jón Bjarni fái Nóbelinn.
Ég fór í Boots áðan til að fá eitthvað við kvefinu sem er að hrjá mig. Gerði mér svo sem enga von um annað en að verða boðið að kaupa hina klassísku norsku bjróstdropa sem íslenska apótekarstéttin virðist eiga ofurbirgðir af. En apótekarinn í Boots, eftir að hafa spurt mig hvort ég væri pilluæta, rétti mér pakka af ofurpillum, sem hann garanteraði að myndi virka. Hann benit mér meira að segja á að ein pillan væri sérstaklega ætluð til að taka inn fyrir svefnin svo fólk með nefrennsli, hósta og almennan pirring svæfi vel! Já madam - eftir þrjá daga mun þér verða batnað sagði hann. Jamm - Nú er bara að sjá hvað setur.

Þessi færsla var í boði Boots.

Það er kalt á 5. hæðinni í Daysh byggingunni. Svo kalt að Gianluca í næsta bás við mig er með hitablásara undir borði hjá sér sem heldur nánasta umhverfi hans svona nokkurn vegin bærilegu á meðan apparatið er í gangi. Það hefur samt ekki komið í veg fyrir að ég er komin með kvef, eins og reyndara annar hver maður hér inni. Annars er allt með kyrrjum kjörum, Harriett ekki mætt ennþá - er sennilega að stjórna múrverkinu heima hjá sér. Sé í anda litla verkamenn á þönum með fötur, múrskeiðar og flísar að framkvæma skipanir.

Í gærkvöldi fékk ég klukkustundar kennslu í pólitískri sögu Bangladesh. Serena sá til þess - hún uppfæddi mig af miklum eldmóð á meðan við borðum í gærkvöldi; um staðreyndir á borð við þá að 90% þjóðarinnar eru múslimar, að ríkið fékk sjálfstæði frá Pakistan 26. mars 1971 og að í því frelsistríði var pabbi hennar sem var háttsettur í her Bangladesh, drepinn af Pakistanska hernum. Þá var Serena 11 ára gömul og hún og mamma hennar lifðu í felum í 5 mánuði, ferðuðust á milli felustaða og enduð að lokum hjá konu sem hafði starfrækt kvennaskóla. Þar bjuggu þær í fjóra mánuði og fóru aldrei út af skólalaóðinni af ótta við útsendara Pakistana. Allan þann tíma vissu þær ekkert hvað hafði orðið um pabba Serenu.

Serena sem er prófessor í efnafræði við háskólann í Dhaka, er Islamstrúar, hjónaband hennar var ákveðið af móður hennar og tengdamóður og hún er einlægur feministi.

Stella sambýlingur minn í næsta herbergi skilur ekkert í því hvernig ég þori að vera á ferðinni hér á skólalóðinni eftir að skyggja tekur - hvað það að fara niður í bæ. Það er hámark dirfskunnar að hennar mati. Þessi -örugglega afkomandi ef ekki ættingi- Dracula greifa er svo hrædd við myrkrið að hún nánast hleypur heim frá rannsóknarstofunni á hverju kvöldi, passar sig að fara alltaf þá leið þar sem von er á að mæta einhverjum! og fer ekki út eftir að heim er komið fyrr en næsta morgun. Mér tókst þó að draga hana með mér eitt kvöldið á kaffihús - ferð sem í hennar augum var á við ævintýri Indiana Jones. Ekki bara fórum við fáfarna leið eftir skólalóðinni (og mun styttri en þá sem Stella notar dagsdaglega) heldur fórum við líka yfir götu á rauðu ljósi. Ó já - svona geta menn nú lifað háskalega í útlöndum. Að sjálfsögðu fengum við okkur ekki bjór - það virðist vera bannorð í 12 Windsor Terrace.

Að gefnu tilefni skal það tekið fram að frú Harriett er dulnefni. Af tillitsemi við alla aðila er ekki rétt að gefa upp hennar rétta heiti.

Nú hvet ég alla sem ekki trúa því hversu ömurlegt Moggabloggið í raun er, til að lesa bloggpistil Jóns Vals Jenssonar um afhommunarpredikarann sem staddur er á skerinu - í boði almættisins - til að deila reynslu sinni af því að ..afhommast!

Lesið það og sannfærist.

Hvað verður það næst á þessu skelfilega bloggi - og Halla Gunnars komin þangað! Hvað er eiginlega í gangi? Var ekki hægt að setja link á kaninkuna? og ekki koma með leim exskjúses um lélegt samband!

Einkasími frú Harriett hér á 5. hæðinni hringid hátt og hvellt um fjögurleytið. Við Gianluca, nábýlingur minn sátum sem lömuð og þorðum varla að draga andann. David stökk til og svarði, gekk svo í básinn til Harriett og tilkynnti henni að þetta væri til hennar. “O” var allt sem hún sagði. Síðan andvarpaði hún, stóð upp og svarði með bjartri röddu “Harriett”. Hæðin varð síðan vitni að því þegar frúin tilkynnti að hún hefði það fínt, jú hún kæmi á eftir og hvar ertu góði? Síðan komu nokkur já og síðan byebye.

Eftir að þessu samtali lauk hefur verið mikið að gera í básnum hennar Harriett, skúffuskellir, skrjáf og einstaka skruðningur. Greinilega verið að pakka saman og undirbúa heimferð í húsið sem, eins og allir vita sem hér eru, er verið að endurnýja frá grunni. Ekkert vatn í sturtunni í morgun, dæsti Harriett þegar hún kom um tíuleytið- og flísarnar allar út um allt og þessir iðnaðarmenn, þvílíkir grísir. Símon riddari ætlað að fara að kóa með henni en á því hafði hún engan áhuga - vildi bara að við vissum hvað það er erfitt að vera að endurbæta svona hús.

Jamm -við vitum það núna og munum örugglega ekki fá tækifæri til að gleyma því.

Ég hlakka voða til þegar Þórdís hringir í mig í einkalínu frú Harriett. Ef hún er þá ekki búin að týna númerinu kjánaprikið. Mest hlakka ég þó til að sjá svipinn á Símoni.

“Us ancient Brits were very fond of Salisbury Plain. We always had respect for the environment though, even in the heat of battle. Once I was locked in mortal combat with the local bully, Snogbag the Swine. I was just about to deal him a deathly blow with my club when he shouts out “Look out! An orchid!” and there beneath my feet was a rare and delicate flower that we were about to trample on. Forgetting our blood lust for a moment, I bent down to savor the beauty and fragances of this tiniest of nature´s miracles. Snogbag, a warm smile creasing across his fearsome face, then stabbed me in the leg, the bastard. Still, those were the days. We led a simple life, harvesting our crops, raising our cattle, shagging anything that moved, which more often than not was our cattle. But they do day that whatever you take out of nature you should put back in again, so that was probably quite a green thing to do really.”

It´s Plain Sense Too, 1996.

Klukkan átta á morgnana eru það bara ég og skúringakonurnar sem eru mættar í Daysh bygginguna. Þær eru allar voða elskulegar og heilsa alltaf á einhverju Geordie máli sem hljómar eins og skrúlli rúlli ræ í eyrum mínum - gætu þess vegna verið að segja “sjáið fíflið þarna” - og eru kannski að segja það, hvað veit ég. En mér er svo sem sama, þær brosa svo dæmalaust fallega. Vinnugallinn þeirra er sloppar eins og hún Ann í Little Britain á og fást hérna niðri á markaðnum.

Þórdís er búin að vera að bögga mig með að fá uppgefið númerið á símanum sem Harriet notar til að gefa skipanir í, en ég hef ekki enn þorað að spyrja. Fyrr en í morgun að ég herti upp hugann og spurði Símon ráðagóða sem varð svolítið eins og kleina í framan og flýtti sér að segja að það væri ekki ætlast til þess að “við” værum að hringja úr þessum síma. Hefur sjálfsagt séð fyrir sér að nú myndi ég yfirtaka leikfangið hennar Harriet og þá væri kannski ekki von á góðu - nú eða að háskólinn færi á hausinn vegja hárra símreikninga út um allar trissur, þar á meðal Íslands.

Fór á fyrirlestur hér áðan sem landafræði/pólitík/og félagfræðideildin hélt. Konan sem talaði lagði á sig ferð frá London til að segja selvfölgeliheder í 40 mín við 15 doktorsnema. Það besta við þetta var þó að FYRIR fyrirlesturinn voru vínveitingar OG í hléi áður en spurningar voru leyfðar og EFTIR fyrirlesturinn líka.
Jamm - Kolbrún er greinilega ekki að standa sig með þetta eilífa kaffisull og eldgamlar kleinur úr sjoppunni í Odda.

er í grein Braga Kristjónssonar í Fréttablaðinu í dag og hljóðar svona: “sléttfeita drengbarnið með pönnukökuandlitið og hræddu augun og feril sem aðstoðarmaður félagsmálaráðherra flokksins með sorgleg og subbuleg mál á bakinu”

Í mars nk., nánar tiltekið þann 17. á Ghana fimmtíu ára fullveldisafmæli. Það verður haldið upp á það í Newcastle og þangað ætlar konan sem kemur og þrífur í Windsor Terrace einu sinni á dag, að fara. Hún er jafngömul og lýðveldið í Ghana, kom til Bretlands með stjúpu sinni og pabba og tveimur hálfsystrum fyrir um 40 árum síðan. Af hverju hún var tekið með þegar að pabbi hennar yfirgaf mömmu hennar og sand af börnum í Ghana var hún ekki alveg viss um en hélt að það hefði kannski verið til að létta svolítið á ómegðinni hjá mömmu hennar sem hún fer stundum að heimsækja. Flugið til Ghana tekur um 7 klukkustundir frá London en litla skúringarkonan sem ég veit ekki hvað heitir segist alltaf fara frá Newcastle í gegnum Amsterdam - það sé mun þægilegra og ódýrara að fljúga með KLM. Hún er Fante og fæðingarþorp hennar er í nágrenni við þann fræga stað Cape Cost Castle sem var það síðasta sem þrælarnir sem seldir voru á plantekrurnar í Nýja heiminum sáu af álfunni sinni.