Svertla

Robert Fiske spyr í grein í the Independent í dag: ‘How can we stand by and allow this to go on?’ og vísar þar í aðgerðarleysi aðlþjóðasamfélagsins hvað varðar stríðsyfirgang Ísraels gagnvart nágrönnum sínum í Líbanon og Palestínu. Jóhanna Eyjólfsdóttir framkvæmdastjóri Amnesty hér á landi benti á í viðtali um daginn hversu mjög öll umgjörð þessara stríðsátaka minnti á það sem gerðist í Rwanda árið 1994 þegar hið meinta alþjóðasamfélag stóð aðgerðarlaust hjá á meðan að tvær miljónir manna létu lífið í því sem fréttahaukar vestursins skilgreindu sem ættbálkaerjur. Þá eins og nú voru vestrænar þjóðir ekki seinar á sér í upphafi átakanna að gera allt til að “ná út” vestrænum ríkisborgurum. Þegar því var lokið mátti svo lýðurinn gera það sem hann vildi; SÞ og Vesturveldin kærðu sig í raun kollótt um framvinduna eftir það og fjölmiðlar misstu líka áhugann enda annað og mun mikilvægar stríð í þeirra augum í gangi; stríðið á Balkanskaga. Þar voru jú vestrænir menn að berjast í bakgarið Evrópu. Ábending Jóhönnu um hversu mjög aðgerðarleysi umheimsins nú minnir á aðgerðarleysið gagnvart íbúum Rwanda 1994 er bæði þörf og sönn og ætti því sem slík að vekja einhver viðbrögð. En því miður þá er eins og fjölmiðlafólk hafi ekkert lært - Arabarnir í Palestínu og Líbanon hafa ekki sama frétta- og samúðarstuðul og til dæmis þeir sem börðust í Kósóvó. Fjöldagrafir og lík í rústum í Beirút er ekki það sama og fjöldagrafir og lík í rústum í Srbrenica. Sennilega þess vegna vekur ábending Jóhönnu nánast engin viðbrögð og þess vegna mun spurningu Fiske sennilega ekki verða svarað af neinu viti. Á meðan að stríðið snertir okkur ekki beint og svo lengi sem íslenskir ríkisborgarar sem og aðrir vestrænir borgara eru óhultir höfum við, sem tilheyrum hinum ráðandi hluta heimsins, í raun engan áhuga á þessum “átökum”.

Bendi annars öllum á að lesa grein Robert Fiske í the Independent í dag.