Stefnumótavefur

Hérna er viðtal við Ray Raphael, höfund bókarinnar Founding Myths sem ég er nýbúinn að lesa. Þarna kemur fram, sem er svo rætt ítarlegar í bókinni, hversu illa The Patriot, kvikmynd Mels Gibsons, kemur heim og saman við sögulegar staðreyndir.

„First, George Washington regarded the presence of slaves in the Continental Army as a total embarrassment, and he did everything in his power to keep them out. One week after assuming command, he ordered that no “stroller, negro, or vagabond” be allowed to enlist. The British Army was much more welcoming. Four months after Washington’s decree, the royal governor of Virginia, Lord Dunmore, offered freedom to all slaves who left their masters and fought against the patriots. Over the course of the war, tens of thousands of slaves fled to the British in search of their freedom, including at least 20 men and women enslaved to George Washington. […]

The worst myth propagated in The Patriot is that slaves were so devoted to their masters that they would risk their lives on the battlefield. The truth is, slaves tried to use the Revolutionary War in whatever way they could to gain their own freedom. A few enslaved African-Americans in the North managed to bargain for their freedom by fighting for the patriots; a vastly greater number in the South thought their prospects were better with the British.“

Og til þess höggva nú rækilega í sama knérunn er rétt að rifja upp í leiðinni greinaflokk The Guardian um sögulegar kvikmyndir þar sem Braveheart fær sérlega vonda einkunn sem er m.a. rökstutt með eftirfarandi dæmum:  

„Edward I expresses a desire to enforce high taxes on the rich. Apparently, in Gibson’s world, this makes him evil. In case you need even more evidence, on a whim he reinstates ius primae noctis, allowing English nobles to interrupt Scottish weddings and shag the bride. Not only fictional, but profoundly ridiculous. […]

Wallace falls for a local girl from a neighbouring hut. She has the perfect teeth so typical of Scottish peasants in the 13th century. He is surprised to find out that she can’t read. The audience is not so surprised, because she is supposed to be a 13th century peasant and lives in a hut. And then the big ponce starts trying to talk to her in French. […]

After his lady love is murdered by the English, Wallace pretends to surrender. At the last minute, he whips out a concealed nunchaku. Wait, what? Glossing over its implication that medieval Scotland imported arms from China, Wallace’s rebellion gathers pace at the Battle of Stirling Bridge, which the film has inexplicably set in a field. Rather than, you know, on a bridge. For pity’s sake. The clue’s in the name.“

Þessi grein eftir Svein Jónsson um skattkerfisbreytingarnar er mjög athyglisverð. Það ætti auðvitað að vera forgangsverkefni stjórnvalda að afnema þessa mismunun skattgreiðenda á hinu erfiða ári sem er framundan.

Maður fær klígju við að lesa þessa frétt; versta illmenni okkar tíma festir orður á þægustu hjálparsveina sína.

Samkvæmt þessari frétt er sjötti hver Dani kókfíkill - að vísu aðeins að eigin áliti því að þetta var einungis mælt á félagsvísindalegan hátt.

Bjarni skilaði 370 milljónum, en ekki kemur fram hve mörgum milljónum hann hélt eftir.

Björgólfur Thor hélt nógu eftir og er enn á ríkramannalistum.

Þrotabú Framsóknarflokksins er hið nýja óskaland metnaðargjarnra stjórnmálamanna. Ekki er samt ljóst hvort næsti formaður hans verður Lúðvík Gizurarson eða Guðmundur Steingrímsson.

Þetta er nokkuð góður punktur hjá Ella; það eru ekki bara sumir Moggabloggarar sem þora ekki að koma fram undir nafni heldur líka Staksteinar Morgunblaðsins og leiðarahöfundar á þessu gamalgróna dagblaði.

… reynist ekki vera það sem það sýnist vera. Raunar ekki frekar en sjóræningjastríð fyrri alda.

Einn kemur þá annar fer.

Við hjónin vorum í London um helgina. Fór mestur tími okkar í að skoða bókabúðir á Charing Cross Road.

Hápunktur ferðarinnar (og meginmarkmið) var þó þegar við fórum í leikhúsið og sáum Derek Jacobi í hlutverki Malvolios í Þrettándakvöldi. Hefur aðdáun mín á honum síst minnkað við að sjá hann leika á sviði.

Samkvæmt vísindalegum útreikningum okkar hjóna þá lengist hjólatúrinn í vinnuna örlítið á nýja bústaðnum miðað við þann gamla, úr sex mínútum í átta.