Fordæmingar eru í tísku þessa dagana. Spurning hvað maður ætti að fordæma í dag.
Mér dettur helst í hug að fordæma þetta:
1. Borgarstjórnarmeirihlutann í Reykjavík. Rugl og farsi!
2. Þá sem mótmæla nýjum borgarstjórnarmeirihluta. Ólýðræðislegir ungliðar.
3. Þátttöku Íslendinga í Ólympíuleikunum í Kína. Alræðissinnar.
4. Þá sem mótmæla þátttöku Íslendinga í Ólympíuleikunum. Nýaldarhippar!
Fleiri fordæmingar koma á morgun.
Það er gaman að spila yatzy, en ennþá skemmtilegra þegar maður getur spilað við fólk hinum megin í bænum eða hinum megin við Atlantshafið….hér tók Æsa af mér tölvuna, sagðist vera komin með nóg af óspennandi bloggi frá mér og ætlaði að sýna mér hvernig þetta væri gert. Svo datt henni ekkert í hug þessari elsku. Mín orð standa.
Billed-bladet er líklega konungshollasta blað Danmerkur, en meira að segja danska kóngafjölskyldan fær stundum nóg af fjölmiðlaathygli. Mary vildi ekki hafa ljósmyndara blaðsins yfir sér í heimsókn í dýragarð í Tasmaníu, en ekki fylgir sögunni hvað skepnur hún og börnin voru að skoða.
Eugenie prinsessa mun víst vera besti námsmaður bresku konungsfjölskyldunnar frá upphafi vega. Það reynist að vísu ekki vera neitt sérstakt afrek.
John Seiler lýsir viðtali Jay Lenos við John McCain á mánudaginn, með sérstakri áherslu á „that Armageddon Crazy look“.
Kaffi er eitt af því sem mér finnst erfiðast að kaupa í Kaupmannahöfn. Í fyrsta lagi þá er framboðið af góðu kaffi víða mjög lítið - Merrild og Gevalia virðast allsráðandi.
En í búðum þar sem aðeins betra kaffi er á boðstólnum þá eru iðulega seldar kaffibaunir sem maður á sjálfur að mala í búðinni. Það finnst mér frekar tilgerðarlegt.
„Okkar menn“ í NATO drápu 60 börn í Afganistan í seinustu viku. Engin kreppa í heimsmálunum eða samskiptum stórvelda út af þessu, enda eru slík atvik hversdagslegur viðburður í Afganistanstríðinu sem nú er á sjöunda ári.
Þessi diskur verður líklega á hverju heimili um þessi jól. Með honum kemst Berlusconi í hóp með Davíð Oddssyni og öðrum listrænum þjóðarleiðtogum sem iðulega gleðja þegna sína með sálmum, smásögum og öðrum menningarafurðum.
Konan mín kallar Joe Biden alltaf Baden-Baden. Ég þarf að komast að því hvers vegna.
Árið 2000 fór Al Gore langt með að eyðileggja forsetaframboð sitt með því að velja Joseph Liebermann sem varaforsetaefni. Með því vildi hann biðla til hægrisinnaðra kjósenda en gaf vinstrisinnuðum stuðningsmönnum Demókrata langt nef. Því var eðlilegt að þeir fyndu sér einvern betri valkost - sem Ralph Nader var óneitanlega hvað pólitík varðar.
Joseph Biden er langtum betri kostur en Liebermann. Hann er hefðbundinn Demókrati en ekki á hægrivæng flokksins. Hann sóttist eftir tilnefningu flokksins 1988 og þótti lengi vænlegur kostur - áður en kom í ljós að hann hafði stolið ræðum frá Neil Kinnock, leiðtoga breska Verkamannaflokksins. Þær kosningar fóru mjög illa hjá Demókrötum enda einkenndust þær af því að efnilegustu menn flokksins lentu í hverju hneykslismálinu á fætur öðru - fyrst Gary Hart og svo Biden.
Biden er fyrst og fremst reyndur þingmaður og hefur setið í öldungaráðinu síðan 1973. Það er segin saga að í hvert sinn sem hann stendur sig vel í þinginu þá fær hann forsetaframboð í magann. Árið 1987 gekk hann vasklega fram í að koma í veg fyrir að Robert Bork yrði hæstaréttardómari og vann þar eftirminnilegan sigur á Ronald Reagan. Síðan 2007 hefur hann verið formaður utanríkismálanefndar bandaríska þingsins og því komist í sviðsljósið á ný. Í ljós kom þó að Demókratar höfðu litla trú á honum sem forsetaefni í þetta sinn. Hann dró sig tilbaka eftir að hann fékk 1% í fyrstu prófkosningunum.
Hugmyndafræðilega er Biden mjög nálægt Hillary Clinton; hann er frekar stjórnlyndur, vinstrisinnaður í ýmsum innanlandsmálum en íhaldssamur í utanríkismálum. Hann studdi innrásina í Írak en hefur gagnrýnt framgöngu Bandaríkjamanna eftir á. Þó má geta þess að árið 2002 reyndi Biden að fá þingið til að samþykkja tillögu um að innrás í Írak væri einungis valkostur ef samningaviðræður bæru ekki árangur.
Biden er líklega orðinn varaforsetaefni vegna þess að hann á að höfða til sama hóps og studdi Hillary Clinton í prófkjöri Demókrata. Ekki er samt ljóst hvort Clinton sóttist sjálf eftir því að vera varaforsetaefni en mér finnst einhvern veginn liggja í augum uppi að hún hefði verið sterkari kandídat.
Reynsla Bidens í utanríkismálum er orðum aukin; í orwellskri orðræðu bandarískra stjórnmála merkir það að hann mun styðja við hernaðaruppbyggingu og er ekki líklegur til að boða nýjar og ferskar hugmyndir á sviði utanríkismála.
Að einu leyti er Biden líkur Liebermann. Hann er í framboði til varaforseta og öldungaráðsins á sama tíma. Sú ákvörðun Liebermanns að halda hvorutveggja til streitu veikti framboð Gores á sínum tíma þar sem varaforsetaefnið hafði greinilega ekki meiri trú á sigri en svo að hann vildi halda báðum valkostum opnum. Ef Biden gerir hið sama verður það ekki Obama til framdráttar.
