Hin hliðin

Það verður víst nóg að gera þessa helgi.

The European MS Platform heldur ráðstefnu í Reykjavík og því ekki annað hægt en að mæta. Eins og venjulega gleymist alveg við skipulagninguna á svona ráðstefnu að taka tillit til þess að fólk með MS hefur orftar en ekki skerta starfsorku. Það er því ekkert grín að sitja á fyrirlestrum allan daginn, mæta í hátíðarmat og djamm um kvöldið og svo aftur á ráðstefnu daginn eftir. Fundaóþolið mitt er strax farið að kvarta - og er ég þó aðeins búin að skrá mig inn og sækja mér dagskrá.

Annars ákváðum við Eiríkur og Svavar að vera svolítið fott á því og borða á Vox Bistro í hádeginu til að koma okkur í smá ráðstefnugír. Allir hinir voru komnir til útands, búa á fínu hóteli og bara gengnir í það hlutverk að vera á MS ráðstefnu. Þannig gátum við allavega þóttst vera með.
Ætli maður kíki svo ekki aðeins á tónleika í kvöld.

Þol mitt til að sitja leiðinlega fundi er orðið að engu.

Á sama tíma verður æ algengara að ég slökkvi á sjónvarpinu vegna þess að mér finnst það sem það sýnir leiðinlegt og að ég leggi frá mér hálf lesnar bækur.

Það hvarflar að mér að þetta sé ellimerki. Undirmeðvitundin - eða jafnvel bara meðvitundin - sé að segja mér að það sé of lítið eftir af lífinu til að eyða því á þennan hátt.

Sjáum til hvernig mér gengur að horfa á Evróvisjón á eftir.

Líkamsrækt dagsins var að rífa upp umbúðirnar utan af bókunum sem ég panntaði mér á Amason. Þetta var tvöföld þrekraun þar sem helvítin höfðu sent mér þrjár bækur í tveimur böglum. Mér liggur við að halda að þau á Amason noti hveitilímið hans Þorvaldar til að líma aftur umbúðirnar.

Ég hef verið með eindæmum þreytt á morgnanna undanfarna daga og morgunsvæf eftir því. Nú væri freistandi að kenna MS-inu um en ég er þó hrædd um að spennandi glæpasögur og jafnvel sjónvarpsgláp fram eftir nóttu séu ekki síður veigamiklar breytur í breyttu svefnminstri mínu.

Annars er ekkert vit í því að hanga inni í tölvunni þegar skýin eru búin í bili.

Og með því fór hún út að safna freknum.

Það er ekki amalegt að sitja úti í blíðunni og lesa - og blogga og hlusta í leiðinni á hádegisfréttir. Þó svo að ég hafi ekki verið alveg nógu dugleg að halda mér við efnið er ég samt búin að lesa meiri mannfræði og meiri teoríu síðustu tvær vikur en síðustu þrjú árin þar á unda. Og svo er bara að byrja að skrifa.

Nú er hinevegar orðið svo heitt að ég verð að fækka fötum. Enda fer líklega enginn nema Íslendingur í sólbað í sokkabuxum. Jamm. Ég er nánast alltaf í sokkabuxum.

Fyrir rúmum tíu árum þvældumst ég og Hrönn vinkona mín um Suður-Ameríku með bakpoka í þónokkrar vikur. Við eyddum líklega hátt í mánuði í Bólivíu, enda landið bæði framandi og fallegt.

Eftir að hafa þvælst um ýmsar borgir, bæi og sveitir komum við svo til Santa Cruz. Okkur datt eiginlega fyrst í hug að við værum komnar til annars lands, jafnvel bara annarrar heimsálfu. Húsin þar voru miklu íburðarmeiri en við höfðum annarsstaðar séð. Bílarnir á götunum voru fleiri og nýrri. Og fólkið. Það var allt öðruvísi. Það var allavega ekki indjánar.

Og nú vill þetta fólk ekki lengur tilheyra sama landi og indjánarnir.

Ég lét verða af því og keypti mér skol í hárið. Stefán stóð sig ótrúlega vel sem aðstoðarhárgreiðslukona. Hárið er ekki grænt. Það er hinsvegar mjög ljóst. Svo er að bara að sjá hvort ég venjist þessu eða panti neyðartíma hjá Sigrúnu. Þetta er allavega ekki hræðilegra en svo að amma tók ekki eftir neinu fyrr en ég benti henni á að ég hefði litað á mér hárið. Og Stefán segist enn elska mig.

* * *

Ég vaknaði klukkan fimm í morgun og gat svo svarið það að það hefði verið bænakall múslima sem vakti mig. Það eru reyndar mjög mörg ár síðan ég síðast heyrði svona bænakall en ég var nokkuð viss í minni sök þarna í morgunsárinu. Ég hafði svo orð á þessari undarlegu upplifun minni við bóndan þegar svolítið lengra var liðið á daginn.

Stefán tilkynni mér svo seinnipartinn að þetta hefði svo sannarlega verið bænakall sem vakti mig. Ég er semsagt ekki orðin klikk. Í það minnst ekki meira klikk en venjulega.

Ég sá svo núna í kvöld að Elías nágranni minn er álíka laussvæfur og ég. Kannski við ættum bara að skella okkur út í fyrramálið og njóta bænakallsins saman?

Nú krossum við fingurna í eftirvæntingu eftir því hvort eiginmaðurinn fái þessa vinnu sem hann var að sækja um.

Á morgun er 1.maí. Þá mæta nátúrulega allir góðir karlar og allar góðar konur í morgunkaffi SHA. Það passar einmitt svo vel að hefja daginn þar fyrir kröfugönguna.

Í kvöld er það hinsvegar 100 ára afmæli Fram. Ég mæti að sjálfsögðu með mínum manni - enda bara á 100 ára fresti sem ég þarf að standa í svoleiðis. Og svo er ég náttúrulega gamall Framari. Keppti meira að segja á skíðum undir þeirra merkjum fyrr á árum, þegar ég hafði ennþá jafnvægi.

Í boði flokksins. -Hvað annað?

Senn líður að friðarmat.