Vegna aðstæðna sem upp hafa komið að undanförnu hefur ný leiðbeinandi vinnuregla verið samþykkt á heimilinu að Mánagötu 24. Reglan er svohljóðandi: Þegar einn aðili vill eiga orðastað við annan aðila skal sá sem að viðræðunum á frumkvæði ganga til þess sem ræða á við í stað þess að garga herbergja á milli.
Ég hafði gaman af þættinum The Curious Tribe sem sýndur var á rúv núna áðan. Ekki finnst mér þó þýðingin fumstætt fólk eiga vel við. Svo fannst mér heldur undarlegt að hlusta á lýsingar þularinns á því hvað allt umhverfið væri fólkinu nýtt og framandi en horfa á sama tíma á það munda digital kameruna og beina einbeitt að því sem fyrir augu bar.
Mér finnst það allaf jafn undarlegt þegar mig dreymir heilu tónverkin flutt. Tónverk sem ég kann hvorki að spila né syngja og veit raunar ekki til þess að ég þekki almennilega ef ég myndi heyra þau flutt þegar ég er vakandi.
Núna rétt áðan, þar sem ég var að taka mér smá sunnudagskríu, dreymdi mig að ég væri stödd á veitingastað og í bakgrunninum væri kór að syngja Ég berst á fáki fráum og leikið undir á píanó. Hljómaði mjög flott. Píanóleikarinn var með intró áður en kórinn byrjaði og þetta virkaði mjög fagmannlega gert í alla staði. Þetta er alls ekki í fyrsta sinn sem mig dreymir eitthvað svona.
Merkilegt líffæri heilinn.
Síðustu viku hef ég borðað tvær heitar máltíðir á dag. Það skilar sér í meiri orku og betra úthaldi. Ég þyrfti því helst að gerast kostgangari í hádeginu eftir að þingsetu minni líkur.
Er einhver sem er til í að taka mig í hádegismat með vorinu?
Annars er ég á leiðinni á ball. Norðfirðingasjóv á Broadway er náttúrulega málið.
Húrra! Ég undirritaði drengskapareið í dag og hélt Jómfrúrræðu. Það er ágætt að hún er yfirstaðin og ég enn uppistandandi. Þetta var nú ekki eins erfitt og ég hélt.
* * *
Keypti koffínlaust kaffi í Kaffitári í Kringlunni í gær. Það er nú meiri andsk. vibbinn. Bragðið minnir mig eiginlega mest á viðbrenda karamellu - og hún er ekki góð. Ég mun ekki einu sinni reyna að svæla þessu í mig.
* * *
Nú hlýtur pabbi og hans hyski að fara að detta inn úr dyrunum. Þau eru á heimleið frá Kanarí. Karlinn orðinn sextugur og fínn.
Netmogginn segir að hitastigið í Reykjavík sé -2 gráður. Ég er í hverju laginu af ullarflíkum utanyfir öðru og sit við hliðina á heitum ofnt en er samt að krókna úr kulda. Ef ég væri á Egilsstöðum væri ég líklega frosin til dauðs.
Einhversstaðar ekki alfjarri heimili mínu er múrbrjótur eða eitthvað álíka tæki að störfum. Síðustu klukkutímana er ég búin að hlusta á taktfast tagg-tagg-tagg-tagg-tagg sem öðruhvoru er rofið með nokkura sekúndna pásu. Ég geri ráð fyrir að þá sé stjórnandi tryllitækisins að dusta af berginu og skoða hvort dínamítstúpan komist fyrir.
Minnst tvisvar á daginn leikur svo húsið mitt á reiðiskjálfi. Fyrst hélt ég að bíll hefði hreinlega keyrt á húsið og fór út í glugga að gá. Núorðið læt ég mér nægja að bregða og þakka fyrir að himnarnir hrynji ekki í höfuðið á mér.
Nú þarf allskonar leyfi til að rífa hús og byggja hús. Og einhverjar takmarkanir eru á því hversu hátt upp í himininn húsin mega ná. En ætli engar takmarkanir séu á því hversu mikið heilu íbúðahverfin mega hristast og skekjast þegar verið er að grafa húsin ofan í jörðina? Þetta er satt best að segja farið að pirra mig verulega.
Rauðvín og Mother love bone á miðvikudagskvöld er rosalega góð blanda.