Hin hliðin

Ullarnærföt, tvennir ullarsokkar, ullarbuxur og ullarpeysa. Þegar sá útbúnaður var ekki að skila tilætluðum árangri hugkvæmdist mér að skrúfa upp í ofninum.

Ég þoli ekki daga þar sem ég vakna nokkurnvegin jafn þreytt og ég var þegar ég fór að sofa. Og svo er kalt í þokkabót.

Það er samt best að juðast við að koma einhverju í verk. Að sjóða sér hafragraut gæti verið heilla spor.

Ég held að það sé merki um að það hafi verið mikið að gera hjá mér að undanförnu að ég er búin að vera meira en viku að lesa Upprisa Z. Kannski tekst mér að klára hana í kvöld.

Ég á mann sem er úti á lífinu, sofandi barn, fullan poka af sælgæti og upptöku af Rebus. Gæti lífið verið mikið betra?

Þá er Jóhanna komin heim úr ferðalagi sínu um Sýrland og Jórdaníu. Skemmtilega og fræðandi ferðasögu má lesa hér. - Reyndar er eins gott að ferðalagið hafi verið gott því hún ákvað að eyða öllum peningunum sínum í það frekar en brúðkaupið mitt. Sem var skynsamlega valið að mínu mati.

Svo tel ég líka rétt að plögga aðeins sjálfa mig og málþing VG um heilbrigði og heilbrigðisþjónustu, sem haldið verður í Ásnum, fundasal Landspítala - Háskólasjúkrahúss, á morgun (laugardaginn 27. október) kl. 9-16. Nánari dagskrá má sjá hér.

Það er lítil hætta á að ég verði sjálfri mér til skammar þar sem erindið mitt er svo að segja tilbúið. Og því náttúrulega um að gera að auglýsa sig aðeins.

Svo er víst líka rétt að minna á matinn í friðarhúsi í kvöld en þar mun móðir mín góð bera fram frábæra súpu.

Fer maður þá núna með “Faðirminnið”?

Það er með ólíkindum hvað mér hefur tekist að gera ekki neitt í dag. Jú, byrjaði reyndar daginn á því hressandi viðfangsefni að skola úr einni lopapeysu. Það verður líka hressandi þegar ég byrja næsta kludadag á því að klæða mig í tandurhreina lopapeysu. En þess utan hef ég fátt annað get nema elta mína eigin rófu.

* * *

Öryrkjabandalagið hefur enn einu sinni þurft að höfða dómsmál í þeirri viðleytni sinni að standa fast á rétti félagsmanna sinna. Óþolandi.

Í sumar velti ég því talsvert fyrir mér hvers vegna ég væri að eiga svona margar ullarpeysur, þar sem þær taka svo hræðilega milið pláss í fataskápnum. Núna, á þriðja kalda degi haustsins velti ég því fyrir mér hvers vegna þær séu ekki fleiri.

Þegar ég vaknaði í morgun var hálsinn verulega aumur. Var fyrst að hugsa um að skófla bara Stefáni og Ólínu út úr húsi og breiða svo upp fyrir haus. En svo datt mér í hug að gramsa aðeins í einum skáp og hvað haldið þið?
Leyndist þar ekki heilt bréf af rauðum Strepsils. Deginum bjargað.

Þegar þessi pakki klárast ætla ég að skunda beint í apótekið og fjárfesta í nýjum. Það breytir bara öllu að þurfa ekki að byrja á að kaupa hálstöflurnar þegar hálsbólga fer að gera vart við sig. Sér í lagi þegar það gerist fyrir kl. átta á morgnanna.

Á þessum síðustu og verstu tímum mikilla anna borðum við fjölskyldan nokkrum sinnum í viku fisk úr fiskborði Nóatúns í JL-húsinu, enda þægilegt fyrir Stefán að pikka fiskbakka upp áður en hann brunar heim.

(Ég veit - við fáum engin verðlaun fyrir hagkvæman heimilisrekstur).

Stundum er fiskurinn bara ágætur. Nýr og góður og sósan bragðgóð. Það gerist hinsvegar allt of oft að fiskurinn er gamall eftir því vondur og sósan á engan séns í að kæfa gamla bragðið. Ýsan sýnist mér vera mest riskí fiskurinn. Steinbítur, Keila og aðrir furðufiskar eru hinsvegar oftast bragðgóðir og ferskir.

Hugsanlega fer þarna saman hræðilegt glæpaverð á fiski og gæði. Allavega á það ódýrasta í borðinu til að vera alveg hræðilega vont. Ég held að kvöldmáltíðin í kvöld hafi komist nálægt botninum í vibbaskap. Gömul ýsa í torkennilegri en brimsaltri sósu. Líklega verðum við að fara að hugsa kvöldmatarmálin upp á nýtt.

* * *

Svo er best að tjá sig aðeins um boltaleikinn sem er í gangi. Ciao ciao Ísland.