Hin hliðin

Fjölskyldan skellti sér í Borgarnes seinnipartinn í dag að heimsækja langömmuna sem dvelur nú í hvíldarinnlögn á dvalarheimili aldraðra þar í bæ.
Það tekur álíka langan tíma að skutlast úr Norðurmýrinni upp í Borgarnes og frá Neskaupstað upp í Egilsstaði. Samt finnst mér alltaf miklu meiri fyrirhöfn og ferðalag að fara í Borgarnes.

Áður en brunað var í bæinn aftur stoppaði fjölskyldan í þessari stærstu þjóðvegasjoppu landsins og fékk sér sveittan hamborgara með tilheyrandi. Ólína borðaði hin ánægðasta franska kartöflumús og tómatsósu með sínum borgara. Hún semsagt harðneitar að borða kartöflurétti nema þeir endi á -mús.

Í dag var haldin sumarhátíð í leikskólanum Sólhlíð. Krakkarnir sungu fyrir gestina, farið var í gönguferð um hverfið og pylsur grillaðar í blíðunni. Ólína var nú ekki alveg að ná upp í þetta. Fannst að því er virtist bara óþægilegt að hafa svona mikið af fólki á svæðinu og allt einhvernvegin öðruvísi en það var vant að vera. Hún er hrikalega vanaföst og vill helst ekki neinar stórvægilegar breytingar.

Hörmungarnar byrjuðu um leið og Ólína sá okkur Ingibjörgu ömmu í foreldrahópnum. Hún ætlaði að stökkva út í barnakórnum og hlaupa til okkar en var stöðvuð á miðri leið og aftur sett inn í barnahópinn. Við það brotnaði hún algjörlega saman og Bogga varð að hafa hana í fanginu þar til söngatriðinu var lokið.

Selma Björnsdóttir söng svo tvö lög meðan verið var að bíða eftir að pylsurnar grilluðust, en hún á einmitt son á leikskólanum. Ólína þekkti bæði lögin sem hún söng enda á hún þau á dvd-diski og hlustar reglulega á og dansar með. Það sást á öllum svipbrigðum að heilinn hennar var á fullu að reyna að skilja hvað eiginlega væri í gangi. Þetta var greinilega svo kunnuglegt en þó eitthvað svo rangt.

Reyndar verður að árétta að Ólína var ekki eina barnið sem vissi ekki alveg hvernig ætti að haga sér á þessum undarlega leikskóladegi. Mér sýndist að meira og minna öll börnin á Gulu-deild væru hálf rugluð á þessu öllu saman - en það eru einmitt yngstu börnin í leikskólanum. Á næsta ári eru því ágætis líkur á að daman geti skemmt sér svolítið en ekki bara fundist þetta óþægilegt.

Ég og amman skemmtum okkur hinsvegar ágætlega.

Ætli Pollýanna sé ekki bara málið.
Og fullur poki af gotteríi.
Nú er bara spurning hvort verði á undan að valda mér magapínu.

Það voru smá vonbrigði að uppgötva að það eru bara dökkir molar eftir af belgíska konfektinu sem Óli Jó færði okkur um daginn. Mér bara gengur illa að læra að borða dökt súkkulaði. Held málið sé að það er ekki nógu sætt fyrir mig.

Hvað skyldi hinsvegar hafa orðið af öllu ljósa og hvíta konfektinu? Ég lýsi hér með eftir því.

Vísindamenn hafa komist að því að Ísmanninum Ötzí blæddi út eftir að slagæð í öxlinni á honum rofnaði, hugsanlega af mannavöldum. Næsta skref hjá vísindamönnunum hlýtur að vera að hafa upp á hinum hugsanlegu morðingjum.

Gubbustand undanfarinna daga hefur kallað á óvenju mikla þvotta og miklir þvottar hafa gert það að verkum að við fjölskyldan - eða öllu heldur þvotturinn okkar -  höfum einokað snúrurnar í þvottahúsinu. Leiðinlegt ef nágrannarnir hafa líka ætlað að standa í stórþvottum þessa dagana.

Annars varð þetta mikla þvottastand til þess að ég hunskaðist í dag til að þvo fullt af handþvotti sem hefur verið að safnast upp síðustu vikur. Var bara heinlega búin að þvo mig í gírinn.

Annars ætla ég rétt að vona að öllu gubbi sé hér með lokið og vona meira að segja að hægt verði að fara með Ólínu mjólínu - já hún hefur grennst töluvert við svelti og gubb - út í sandkassa á morgun. Ef ekki vona ég að vinir og ættingjar taki sig til og dembi nýjum myndum inn á netið. Það hefur nefninlega stytt okkur stundirnar talsvert í dag að skoða myndir af nýjasta meðlimi vinahópsins, Frey litla og litlu tvíbbunum á Breiðdalsvík.

Ég lít reyndar á það sem mikið þroskamerki hjá dömunni að hún hafi nú áhuga á að skoða myndir af öðrum en sjálfri sér - nema náttúrulega þetta sé bara eitt sýnilegt merki þess hversu ofsalega henni er farið að leiðast að hanga heima.

Sit uppi í sófa með kartöfluflögur og bjór og horfi á sjónvarpsþátt um lífsstílssjúkdóma.

Svona hef ég hugsað mér að eyða kvöldinu.

Ólína er með gubbupest. Kastaði upp yfir gólfið í Friðarhúsi rétt í þann mund sem við vorum að búa okkur til heimferðar úr útskriftarveislu Vigdísar og Guðmundar. Svo var haldið áfram að gubba í nótt og í morgun. Þess á milli sefur hún aðallega en hefur líka aðeins viljað horfa á Kalla á bakinu. -Og nei, hún harðneitar að meðtaka að það eigi að segja þakinu.

Það er kannski ekkert skrýtið. Kalli er jú með þyrluspaða á bakinu og á myndinni framan á dvd disknum er hann með Bróa á bakinu. Svo finnst Ólínu reyndar líka bakið óskaplega skemmtilegur líkamshluti.