Um daginn var ég að hugsa um hversu heppilegt væri að hafa tiltekinn lítinn skókassa við hendina. Þá var skókassinn týndur.
Áðan fann ég skókassann. Nú er mér hinsvega ómögulegt að muna hvað það var sem ég ætlaði að gera við hann.
Síðdegis gerðum við það eina sem viturlegt er að gera á degi sem þessum: Fórum í grill til Systu og Elvars.
Mér tóks að sólbrenna í blíðunni dag. Á hægri öxl, hægri rist, á smá bletti á hægri handlegg, rétt ofan við úlnlið og á báðum sköflungum. Engin verðlaun veitt fyrir réttar ágiskanir hvoru megin sköflungsins bruninn er.
Ég skrapp til útlanda og heim aftur í kvöld. Í það minnsta var andlegt álag sem fylgdi ferðalagi mínu upp í Grafarholt í kaffiboð til kunningjakonu sambærilegt við ferð til framandi lands.
Ég villtist nokkrum sinnum en hafði sem betur fer af mikilli forsjálni haft með mér símaskrá með götukorti.
Það eru meira en tvö ár síðan ég síðast fór upp í Grafarholt. Ef mig misminnir ekki fórum við einmitt í sunnudagsbíltúr upp að vatnstönkunum þegar ég var ólétt af Ólínu. Ég tel góðar líkur á að önnur tvö ár líði þar til ég stíg fæti í þetta hverfi næst.
Ég geri mér vel grein fyrir fordómum mínum í garð þessa ábyggilega ágæta hverfis. Mér líkar bara ekki við það, líklega einmitt vegna þess að það er mér algjörlega framandi, ég rata ekki þar og þekki mjög fáa sem þar búa. Ég veit - mjög gábbuleg afstaða.
Ólína lagði af stað í sumarbústað með ömmu sinni og afa núna áðan. Við Stefán verðum því ein í kotinu fram á sunnudag. Það verður skrítið.
Sitjum og látum landsleikinn rúlla á rúv+ (eða hvað það nú heitir). Þ.e. Stebbi horfir og gerir barmmerki. Ég hangi í tölvunni og svekki mig á því hvað vinir mínir eru latir að blogga þessa dagana.
Það var þó gaman að sjá Kötu gömlu bekkjarsystur mína skora þriðja mark Íslendinga.
Ég verð víst reyndar að viðurkenna að ég sá markið ekki fyrr en í endursýningunni þar sem ég var með augun á tölvuskjánum en ekki sjónvarpsskjánum.
Þrátt fyrir að vera kannski ekki æstasa fótboltabullan hef ég nú einusinni farið á landsleik - reyndar á leik með karlaliðinu. Það var þegar Ísland og Færeyjar mættust í Neskaupstað einhverntíma fyrir mörgum árum. Ég hef reyndar ekki hugmynd um hvernig leikurinn fór enda minnir mig að við Þórey höfum bara hangið einhversstaðar uppi við veg og reykt eins og sönnum gellum sæmir.
Í gær var okkur hjónaleysum boðið í mat til Sverris og Æsu. Ég átti von á að þar yrðu nokkrir vinir, þetta yrði semsagt bara svona huggulegt lítið matarboð. Við mættum náttúrulega á tilsettum tíma, með léttvínsflösku með okkur – eins og um hafði verið samið.
Ég var því svolítið hissa að sjá að íbúðin var smekkfull af fólki en hugsaði svosem ekkert meira um það, enda margir sem ég þekkti þarna og því margir sem ég þurfti að tala við. Það kom mér því alveg í opna skjöldu þegar Sverrir tilkynnti gestunum að hann og Æsa hefðu ákveðið að gifta sig og von væri á fulltrúa sýslumanns innan skamms.
Svo var fyllt á kampavínsglösin og öll hersingin flutti sig út á pall hjá Drífu nágranna. Þar voru þau gefin saman á alveg ofsalega fallegu Reykjavíkurkvöldi. Þegar við komum upp í íbúð hjónanna Sverris og Æsu voru reyddar fram snittur og nóg var af léttvíni með – enda greinilega fleiri en við Stebbi sem höfðu fengið þau skilaboð að grípa með sér léttvísnflösku.
Frábært brúðkaup – en ætli við getum ekki rukkað þau um matarboðið einhverntíma á næstunni?
Ég nenni hvorki í sturtu né að finna mér eitthvað uppbyggilegt að gera.
Þetta var letilegur þjóðhátíðardagur. Fjölskyldan mannaði sig þó upp í að fara niður í bæ að mótmæla herskipunum. Hér má lesa ágætis frásögn af þeirri mótmælastöðu. Ólína, sem enn hefur takmarkaða reynslu af mótmælum, var orðin frekar leið á þessu eftir tæpan klukkutíma og suðaði ásamt Vigdísi frænku sinni sinni mikið um að fá ís. Við létum okkur því bara hverfa og fórum að fá okkur ís og misstum því af taugaveikluðu Ameríkönunum í Sundahöfn.
Mér finnst nú samt að ég hafi gert þjóð minni nokkurt gagn í dag og ef 17.júní er ekki rétti dagurinn fyrir svoleiðis tilfinningu er líklega enginn dagur það.
Þegar ég tók þetta netpróf fyrr í kvöld heima hjá tengdaforeldrum mínum var ég Móðir Teresa. Ég mundi hinsvegar ekki lykilorðið inn á bloggið svo ég gat ekki birt niðurstöðuna.
Núna, þegar heim er komið er ég hinsvegar:
