Hin hliðin

Stefán skrifaði í gær um heimilisbókhaldið okkar. Að flestu leyti er ég sammála honum. Við komumst alveg ágætlega af með það sem við höfum á milli handanna. Mestu finnst mér þar skipta að ég fæ ekki í magan af fjárhagsáhyggjum ef við þurfum að fara með Ólínu til læknis, kaupa pensilín eða ef pollagalli týnist á leikskólanum og óhjákvæmilegt er að fjárfesta í nýjum. Fyrir þá sem eru fátækir verða svona atriði nefnilega stórmál.
Við búum í ríku samfélagi og mér finnst það óþolandi að allir skuli ekki hafa það jafn gott og við fjölskyldan. Það er eitthvað mikið að þegar sumir vita ekki aura sinna tal og fljúga um á einkaþotum meðan aðrir fá hnút í magann yfir að þurfa að kaupa nýja skó á barnið sitt. Það er óþolandi að sumir hafi tugi milljóna í ráðstöfunarfé á mánuði en aðrir tugi þúsunda. Af hverju geta ekki allir bara haft nokkra hundraðþúsundkalla?

Þegar maður er í litlu lærdómsstuði á mánudagsmorgni er ótrúlega ánægjulegt að fatta að fullur poki af nammi leynist uppi í skáp.

Mannfræðinemar komu í vísindaferð í Suðurgötunan til vinstri-grænna í dag. Þar myndaðist góð stemming og umræðurnar voru líflegar - enda mannfræðinemar upp til hópa einstaklega skemmtilegt fólk.

Svo var líka skemmtilegt að prufa að sitja hinumegin borðsins, sem gestgjafi í vísindaferð en ekki gestur.

Stefnan er annars tekin á að koma sér snemma í bælið enda fjölskyldan frekar tuskuleg og vansvefta. Það á hinsvegar eftir að koma í ljós hvort allir fjölskyldumeðlimir muni sameinast um þessa stefnu. Ég er hinsvegar staðráðin í að beita áhrifum mínum til hins ýtrasta.

Á morgun ætla ég á fyrirlestur. Á heimasíðu Háskóla Íslands segir m.a.:

Fyrirlestrarnir verða í Norræna húsinu og eru öllum opnir. Hinn frábrugðni verður til Auður Ólafsdóttir fjallar um sköpun og þýðingu fótalausra og mállausra ofurhetja í skáldsögum sínum Upphækkuð jörð og Rigning i nóvember. Byggt verður á broti úr texta bókanna.

Ég er ekki líkami minn Ingólfur Margeirsson fjallar um hinn huglæga þátt fötlunar; hugann, daglega menningu, sjálfstæði og þrá öryrkja eftir því að taka þátt í daglegri menningu auk þess sem hann fjallar um mikilvægi menningar og menntunar í lífi öryrkja.

Fyrirlestrarnir eru hluti fyrirlestraraðar sem haldin verður í febrúar, mars og maí 2007 á vegum Rannsóknaseturs í fötlunarfræðum og er hluti af menningarhátíð fatlaðra; List án landamæra. Í fyrirlestraröðinni verður m.a. fjallað um staðalmyndir og ímyndir af fötluðu fólki í dægurmenningu, hvernig fötlun hefur verið notuð sem uppistaða ritverka og áhrif samtímans á líkamann. Sjá nánar http://www.fotlunarfraedi.hi.is.

Norrænahúsið á morgun milli klukka tólf og eitt er því staðurinn.

Við samþykktum frábærlega flotta framboðslista fyrir höfuðborgarsvæðið fyrr í kvöld. Svo mössum við þetta náttúrulega í vor.

* * *

Í dag horfði ég á Skoppu og Skrítlu fara í húsdýragarðinn. Ég hef alltaf haft fordóma gegn Skoppu og Skrítlu, án þess þó að vita neitt hvað þær væru í raun að bralla.. Hélt einhvernvegin alltaf að þetta væru bara læti og kjánastælar. Það var þó aldeilis ekki raunin. Þetta var bara rólegt og nokkuð skemmtilegt - svona eins og það getur orðið skemmtilegt að horfa á börn leika sér við allskonar dýr og undarlega klæddar fígúrur syngja barnasöngva.
Allavega var þetta mun skemmtilegra en Söngvaborg, sem meira að segja Ólína harðneitar að horfa á. Og sannar að maður verður náttúrulega að kynna sér hlutina en ekki ákveða bara fyrirfram hvernig þeir hljóta að vera.

Takk Salný fyrir að lána okkur Skoppu og Skrítlu.

Frábær grein eftir Sverri Jakobsson á múrnum í dag.

* * *

Hér er landið svo sannarlega farið að rísa. Í ljós kom að hinn mikil hiti sem Ólína er búin að vera með stafaði ekkiaf hlaupabólunni, heldur var hún líka með eyrnabólgu. Nokkrir skamtar af pensilíni hafa lækkað hitann um 39,7 gráðum niður í 4 kommur á sólarhring.

* * *

Mér fanst forsíðan á Fréttablaðinu í gær falleg.

Merkileg frétt á Vísi um það hvað Alexandra prinsessa í Danmörku muni tapa miklum peningum á því að gifta sig aftur. Ég finn fyrir umtalsverðri samkennd með prinsessunni enda “tapaði” ég þónokkrum peningum þegar við Stefán skráðum okkur í sambúð hérna um árið. Ég veit því alveg hvernig það er að velja að taka ástina fram yfir peningana - ójá það geri ég sko - og það jafnvel þótt það þýði lægri barnabætur.

Það á ekki af barninu að ganga. Hún er semsagt komin með hlaupabólu og náði því heilum tveimur dögum í leikskólanum eftir að hún varð góð af kvefinu. Það er svosem ágætt að klára hlaupabóluna af en ég hafði eiginlega ætlað mér að skrifa ritgerð í þessari viku. Því verður líklega bara frestað aðeins en Lúlli lesinn þeim mun meira næstu daganna í staðinn.

Mér finnast reyndar bækurnar um Lúlla mjög skemmtilegar en ég er ekki viss um að ég verði sömu skoðunnar eftir viku.

Um helgina fannst mér ýmislegt áhugavert í fréttum sem ég hugsaði um eftir að fréttatíma lauk. Núna man ég ekki almennilega eftir neinu sem var í hádegisfréttum sem lauk fyrir um tveimur mínútum. Ég kenni hellunni sem er fyrir eyrunum á mér um.

* * *

Þrátt fyrir að myndin um ginklofan sem sýnd var í sjónvarpinu í gær hafi verið frekar slöpp langar mig nú enn meira að fara til St.Kildu.