Hin hliðin

Ég þoli ekki allt umstangið sem fylgir því að eiga bíl. Samt á ég bíl og verð að eiga bíl ef ég vil getað tekið almennilegan þátt í samfélaginu. Ég er meira að segja á bíl samkvæmt læknisráði.

Hjólreiðar eru því miður ekki valkostur fyrir mig. Ég hef ekkert jafnvægisskyn og heldur ekki þann líkamsstyrk sem þarf til að knýja reiðhjól áfram.

Strætó er heldur ekki almennilegur valkostur, þar sem einhverjar göngur til og frá biðstöðvum eru óhjákvæmilegar. Ég hef ekki nægan kraft eða nógu mikið úthald til að geta gengið svo mikið. Sér í lagi ekki ef ég vil hafa einhverja smá umframorku eftir til að hugsa um og leika við barnið mitt, sinna heimilisverkum og ég tala nú ekki um að taka þátt í einhverju sósíal lífi.

Ég er því á bíl. Fæ meira að segja bensínstyrk frá TR en hann fá bara þeir sem hafa uppáskrift frá lækni, þar sem bílaþörfin er studd læknisfræðilegum staðreyndum um heilsu - eða kannski frekar heilsuleysi.

Í dag ætlaði ég með bílinn minn í umfelgun. Þá kom í ljós að hann er á misstórum dekkjum og hefur verið síðan ég keypti hann af Ingvari Helgasyni í sumar. Það varð því vesen og mér sagt að þetta gæti kallað á enn meira vesen, þar sem það er víst óholt fyrir bíla að vera á misstórum dekkjum.

Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég eipað, þar sem vanmáttarkennd mín og getuleysi verða aldrei skýrari en þegar kemur að bílum og bílaumhirðu. Nú kom hinsvegar Garðar mágur minn (uppáhalds mágur minn meira að segja) til bjargar. Hann sá um að rífast við Ingvar Helgason fyrir mig og ráðleggja mér varðandi hvað best væri að gera í dekkjamálum.

Í fyrramálið ætti ég því að vera komin að sallafín, ónelgd, harðskellja vetrardekk og eiga splunkuný sumardekk til góða fyrir næsta sumar. Best er þó að vita að næst þegar ég lendi í bílaveseni get ég bara hringt í Garra og hann mun redda málunum. Ég þarf ekki einu sinni að vera með samviskubit yfir að biðja hann um að hjálpa mér því bílar eru hans líf og yndi.

Það birtist virkilega skemmtileg og hressandi grein á Morgunpóstinum í dag. Þetta er nú varla neitt galnara en hvað annað!

Annars óska ég afmælisbarni dagsins, Þóru frænku, innilega til hamingju með daginn.

Í gær fór fjölskyldan í innkaupaleiðangur þar sem Ólínu vantaði svona gúmmivettlinga til að hafa utanyfir aðra vettlinga. Ég var fljót að finna ljómandi fína rauða vettlinga sem voru alveg í stíl við regngalla dömunnar. Hún vildi hinsvegar ekki sjá þá. Þegar ég lét hana hafa vettlingana og ætlaðist til að hún gengi sjálf með þá að kassanum hljóp hún til baka að rekkanum þar sem hún hafði sé mig taka þá, henti þeim á gólfið og náði sér í alveg eins vettlinga, bara græna. þeim harðneitaði hún að sleppa og var hreint ekki sátt þegar afgreiðslustúlkan vildi fá þá til að stimpla inn í kassann.

Það er gott að vita hvað maður vill.