Góður granni
Sigríður gamla á efri hæðinni kom færandi hendi núna um kvöldmatarleytið. Henni hafði orðið hugsað til lítillar Ólínu í kuldanum í dag og prjónaði handa henni sallafína vettlinga.
Hún átti svo ekki til orð þegar hún sá heimilisföðurinn standa við vaskinn og þvo upp diska. Þetta væri sko dugnaðarforkur. Hinsvegar minntist hún ekki einu orði á dugnaðinn í húsmóðurinni sem stóð á sama tíma við eldavélina og steikti lifur. Svona er nú dugnaður okkar mis eftirtektar verður. En Sigríði finnst Stefán semsagt vera æði og draumur hverrar konu - sem hann náttúrulega er ;o)
Það var hinsvegar eins og mig grunaði, Ólína var alveg til í að borða lifur í fínni sósu. Það var miklu meiri stemming fyrir lifur í stroganoff en var fyrir lifur með bökuðum baunum um daginn - enda ólíkt bragðbetri matur.
Annars er mín bara orðin fræg. Heil opna í Hér og nú hlýtur að vera óyggjandi sönnun þess. Ólína er svolítið rauðeygð á myndunum sökum augnsýkingar en rosalega sæt engu að síður. Svo skilst mér að það sé hægt að nálgast blaðið á netinu þegar það er orðið viku gamallt.
Þannig er nú það.
November 17th, 2006 at 12:12 pm
Vei, ég hlakka til að sjá nýjar myndir af ykkur eftir viku!!!
November 17th, 2006 at 1:41 pm
Þetta minnir mig á þegar þið Stefán voruð að kynnast og Beridikt átti ekki orð yfir dugnaðinum í Stefáni þegar hann sá nýmokaðar tröppur mínar í snjónum. Lífið er óréttlátt.
November 27th, 2006 at 7:00 pm
Varð vitni að því þegar fólk sem þið þekkið ekkert las viðtalið og komst við yfir því hve rómantíkst það væri að kynnast í samtökum herstöðvaandstæðinga. Gangi þér vel í forvalinu.