Hin hliðin

Fyrst þegar Amrískir kleinuhringir voru að riðja sér til rúms á Íslandi fannst þér þeir ógeð. Þannig að mörg ár liðu án þess að ég borðaði þá nokkurntíma. Svo við einhverjar aðstæður ákvað ég að smakka aftur og komst að því að þetta er hið mesta hnossgæti, sér í lagi þeir með karamellunni og ég tala nú ekki um ef Melroses te er drukkið með.

Ég hef stundum velt því fyrir mér hvað það var sem breytti smekk mínum á þessum kleinuhringjum svona algjörlega. Tvær skýringar koma helst til greina.

a) Innihaldi kleinuhringjanna hefur verið breytt. Þeir voru semsagt ógeð en eru það ekki lengur eftir að uppskriftin var löguð. Þetta er kannski ekki mjög líkleg skýring svo skýring b) hlýtur að vera sú rétta.

b) Það er ósjálfráður mekanismi í líkamanum sem ræður smekk manns á kleinuhringjum. Þegar mér fannst þeir vondir var ég þybbin og þurfti ekki á fitunni og sykrinum að halda. Núna er mér þetta hinsvegar nauðsynleg og þörf orka og ég ætti því að borða kleinuhringi með karamellu minnst einu sinni í viku.

Jamm. Ég held nú það.

This entry was posted on Thursday, November 9th, 2006 at 4:03 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.