Örorka og velferð á Íslandi
Mætti á morgunverðarfun Öryrkjabandalagsins í morgun, þar sem Stefán Ólafsson prófessor kynnti skýrslu sína Örorka og velferð á Íslandi og í öðrum vestrænum löndum.
Margt mjög áhugavert kom fram í framsögu Stefáns og greinilegt að niðurstöður rannsókna hans eru talsvert aðrar en niðurstöður Tryggva Þórs Herbertssonar.
Samkvæmt Stefáni er t.d. alls ekki eftirsóknarvert að vera öryrki á Íslandi. Sumir myndu nú kannski segja að það þurfi ekki Háskólaprófessor til að benda á það. En kannski eru einhverjir sem taka meira mark á orðum hans en öllum þeim öryrkjum sem sjálfir hafa bent á að ansi margt er við kerfið hér að athuga.
Það er því ljóst hvað verður aðal lesefni mitt næstu dagana. Þeir sem þegar hafa lesið skýrsluna segja hana reyndar mjög skemmtilega aflestrar svo nú er bara að hella sér í lesturinn. Ætli maður verði svo ekki líka að plægja sig í gegnum skýrslu Tryggva svona til samanburðar.
December 1st, 2005 at 10:36 pm
Þú fyrirgefur að einhver maður út í bæ skuli bara ramba inn á síðuna þína og commentera á skrifin þín en ég varð að gera athugasemd við eftirfarandi fullyrðingu.
Samkvæmt Stefáni er t.d. alls ekki eftirsóknarvert að vera öryrki á Íslandi.
Þó ég sé ekki öryrki sjálfur þá þori ég að fullyrða að það er bara yfirleitt ekki eftirsóknarvert hlutskipti að vera öryrki, sama hvar í heiminum maður býr.
December 2nd, 2005 at 11:32 am
Það er bara hið besta mál að “einhverjir menn úti í bæ” kommenteri á síðuna. Það sýnir mér þó allavega að einhverjir fleiri en vinir og vandamenn slæðast inn á hana og jafnvel lesa það sem ég skrifa, misgáfulegt sem það er.
Það er rétt hjá þér að það er aldrei eftirsóknarvert hlutskipti að vera öryrki. En það er ýmislegt í samfélagsgerðinni sem við getum breytt svo það verði þó allavega skárra að vera öryrki. Og þar höfum við Íslendingar staðið okkur verr en margar aðrar þjóðir.
Á sama tíma og við erum að standa okkur illa í málefnum öryrkja eru þó alltaf einhverjar raddir sem reyna að halda því fram að hægt sé að lifa slíku kónga lífi á almannatryggingakerfinu að fullfrískt fólk ljúgi sig inn á örorkubótakerfið til þess að þurfa ekki að vinna. Niðurstöður Tryggva Þórs Herbertssonar mátti túlka á þann máta og allavega einhverjir gerðu það.
Niurstöður Stefáns Ólafssonar benda hinsvegar allar til þess að sé einmitt ekki eftirsóknarvert að vera á örorkubótum á Íslandi og enginn sem þess ekki nauðsynlega þurfi fari því inn í það kerfi.