Hin hliðin

Úff maður. Erna klukkaði mig og nú er ég með í maganum yfir því hvaða fimm staðreyndir ég eigi að telja upp um sjálfa mig. Ætla bara að láta vaða:

1. Ég hef einu sinni á ævinni óhlýðnast pabba mínum og sá eiginlega strax eftir því að hafa ekki hlustað á hann. En þegar ég var unglingur vildi hann alls ekki að ég færi á slöngubát yfir að Suðurbæjunum við Norðfjarðarflóa að skutla göngumönnum sem voru á leið til Sandvíkur. Mig minnir að það hafi verið Guðbjartur og einhver vinur hans sem voru skipstjórar í þessari ferð. Ég taldi nú að þeir færu ekki að fara með okkur í svona leiðangur nema í lagi væri með veður.Til að gera langa sögu stutta kom náttúrulega í ljós að sjóhundurinn faðir minn hafði á réttu að standa með veðrið sem var ömurlegt og síðan hef ég ákveðið að hugsa mig tvisvar um áður en ég óhlýðnast karlinum (Sem reyndar verður að viðurkennast að hefur nú ekki verið mikið í því að leggja mér lífsreglurnar).

2. Ég hef gengið eftir Inkaslóðinni til Machu Picchu. Það var mögnuð lífsreynsla en líka ansi erfið því svona eftir á að hyggja þá sé ég að ég var akkúrat á því tímabili í mínu fyrsta MS-kasti. Ég hinsvegar kenndi reykingum og hæðarveiki um slappleikann og drakk bara þeim mun meira af Coca-te sem átti að vera allra meina bót.

3. Síðasta veturinn í menntó svaf ég með hamar undir koddanum mínum.

4. Ég gerði einu sinni tilraun til að æfa fótbolta. Það fór ekki vel. Ég mætti á eina innanhúsæfingu í grænbláum glanssokkabuxum því ég átti engar almenilegar stuttbuxur. Ég veit ekki hvort það voru þær eða litlir fótboltahæfileikar sem gerðu það að verkum að æfingarnar urðu ekki fleiri.

5. Langalangafi minn var síðasti afinn sem ég átii á lífi. Hann dó þegar ég var átta ára og ég man því ágætlega eftir kallinum.

Þá er það komið.

Ég ætla að klukka Jóhönnu, Bryndísi, Jón Knút, Þóreyju Péturs og Þóru mágkonu mína.

Ég vona svo bara að þau standi sig. Allavega bíð ég spennt eftir því að fá að vita allskonar hluti um þau.

Lunganum úr degiunm eyddi ég á aukaaðalfundi Ásatrúarfélagsins. Ekki get ég beint sagt að það hafi verið skemmtilegt en stundum þarf að gera fleira en gott þykir. Það vill til að það var slæðingur af skemmtilegu fólki á fundinum og við það var hægt að ræða þegar maður fékk nóg af misgáfulegum ræðunum. Þorvaldur Þorvaldsson nokkur var fundarstjóri og mér finnst að honum hafi bara tekist stjórnunin vel í öllum meginatriðum. Það mætti kannski helst segja að stytta hefði mátt ræðutíma framsögumanna fyrr en gert var en með svona maraþonfundi voru reyndar ákveðin mál vonandi bara afgreidd og verða ekki til að þreyta mann í framtíðinni. Kannski er það þó full mikil bjartsýni, svona miðað við hvaða félagsskap við erum að tala um.

Á Grandagarði 8 (sem vonandi verður minnst sem fyrrverand húsnæðis Ásatrúarfélagsins) er fáránlegasta lyfta sem ég hef séð. Um þriggja hæða hús er að ræða og fyrir liggur leyfi byggingafulltrúa um að lyfta megi þakinu og bæta einni hæð við. Lyftan (sem nýlega var sett upp) gengur hinsvegar aðeins milli fyrstu og annarar hæðar og staðsetning hennar útilokar að hún geti farið hærra. Óeining milli eiganda í húsinu gerir þetta víst að verkum og afleiðingin er náttúrulega bara fáránleg.

Ólína, litla hetja (mér finnst einhvernvegin óviðkunnanlegt að tala um engla í þessu samhengi) sat allan fundinn og virtist skemmta sér hið besta. Ef hún heldur þessu fundþoli í framtíðinni getur hún orðið skæðast kverúlant sem sögur fara af og með þann alþykkasta fundarass sem um getur.

Annars heldur litla fjölskyldan austur á land á morgun og er meiningin að vera þar í viku. Tímanum verður varið í að liggja í leti, drekkar kaffi hjá ættingjum og vinum, skoða nýju göngin og kannski mótmæla svolítið í Reyðarfirði. Semsagt útlit fyrir ljómandi skemmtilega ferð.

En nú er kominn tími á að baða okkur Ólínu. Það er ekki hægt að leggja upp í langferðir skítugur.

Ólína fékk graut í fyrsta skipti í gær. Hún varð aðallega bara hissa og virtist ekki alveg vita hvernig hún ætti að bregðast við. Í kvöld vissi hún hinsvegar upp á hár hvernig rétt viðbrögð væru og galopnaði munninn og var hin spenntasta. Það er því mikið stuð þessa dagana.

En talandi um hár - mér sýnist Ólína vera að fá ljóst hár í staðinn fyrir það rauða sem hún fæddist með.

Ofvirknin eftir sterana er aðeins að minnka. Það verður því áhugavert að sjá hvort ég kemmst af með eina svefntöflu í nótt.

Ólína hélt upp á það að mamma hennar kæmi hin hressasta heim af spítala með því að velta sér yfir á magan. Ekki slæmt það.