Hin hliðin

Ég skutlaði mömmu út á flugvöll áðan en hún var að fara austur á Neistaflugið. Ég verð að viðurkenna að mér er bara alveg sama þótt ég missi af Neistafluginu þetta árið.

Mig dauðlangar hinsvegar að Kárahnjúkum. Ef Ólína væri ekki svona lítil sér myndi ég drífa alla fjölskylduna þangað uppeftir. En það verður víst að bíða næsta sumars. Vona bara að mótmælendurnir láti ekki einhverja labbakúta í löggunni slá sig út af laginu heldur hlaði nú bara batteríin og haldi svo mótmælumn sínum ótrauðir áfram.

Mér finnst nú samt að þeir mættu alveg nostra meira við mótmælaborðana sína og spreyanir á veggi og ökutæki. Vel stílíseruð slagorð og fallega máluð eru alltaf mun skemmtilegri en eitthvað ljótt krot.

Þannig er nú það.

Þeir sem ekki nenna að lesa um smábörn ættu að hætta strax við að lesa þessa færslu þar sem hér verður aðallega fjallað um Ólínu.

Þar sem rafvirki er búinn að vera að störfum heima hjá okkur höfum við litla fjölskyldan hreiðrað um okkur í Frostaskjólinu hjá tengdaforeldrum mínum. Í garðinum þar er búin að vera sól og blíða og þetta því búið að vera eins og við séum í sumarfríi á sólarströnd. Það vantar bara sundlaugina. Kannski ég reyni að sannfæra tengdó um að fá sér í það minnst heitan pott.

Ólína er hinsvegar ekki búin að vera neitt sérlega kát með allan þennan hita og vill núna bara helst fá að sofa inni í staðinn fyrir að fara út í vagn. Ég skil hana reyndar alveg. Er sjálf nokkrum sinnum búin að flýja inn til að kæla mig niður.

Stelpan fékk þriggja mánaða sprautuna í gær. Ó hvað henni var misboðið þegar læknirinn stakk hana í rassinn. Svo var hún frekar pirruð í gærkvöldi en það var allt saman búið áður en hún fór að sofa fyrir nóttina og það kom því aldrei til þess að hún fengi stíl til þess að róast. Ég vona bara að í framtíðinni taki hún smáveikindum af meiri hugarpríði og með minni harmkvælum en pabbi hennar. Annars er hætt við því að það verði ekki gaman fyrir mig þegar kvefpestir ganga á veturna.

Annars er hún búin að vera voða dugleg að stækka og þyngjast og var í gær orðin 5770 grömm og 61 cm. Sem þýðir að hún er næstum búin að þyngjast um helming og hefur stækkað um 13 cm. Þó svo að kinnarnar hafi ekki verið mældar sérstaklega ber öllum saman um að þær séu nú ansi vænar og góðar. Hinsvegar bólar ekkert á krullum enn sem komið er.

Það er ekki oft sem maður kemur útikekinn og sællegur heim af spítala en það tókst í þetta skipti. Enda hefur ekki verið mikið við að vera á St.Jó annað en að liggja úti í sólbaði.

Ég held að sterakúrinn hefi bara virkað ágætlega. Ég er þó enn dofin í fingrum hægri handar og er því ekki að takast neitt sérlega vel að hitta á réttu takkana á lyklaborðinu. Það gæti því verið að ég þurfi að fara í þriðja skiptið.

Er búin að vera ferlega ofvirk síðan ég kom heim og Stefán greyið er alltaf að reyna að róa mig niður. Það er bara svo ferlega erfitt. Nýrnahetturnar í skralli og allt í pati. Það verður nú aldeilis gaman þegar tími verður kominn til að fara að bryðja róandi fyrir svefnin.

Á morgun er svo afmæli hjá Lilju Fanney. Stelpan er bara allt í einu orðin ársgömul. Það er vonandi að það að hitta vinina hafi góð áhrif á orvirknina. Er núna farin að horfa á myndina um Bobby Sands. Hún nær vonandi að halda mér kjurri í einhvern tíma. Er búin að vera að reyna að lesa entnógrafíu um N-Írland í u.þ.b. ár. Kannski myndin hafi þau áhrif að ég drattist loks til að klára hana.