Hin hliðin

Það er órtúlegt hvað gönguferð og gott bað geta gert mikið til að laga bakverki!

* * *

Kvennakaffi VG, sem haldið var í fyrsta sinn í dag, tókst bara vel. Þar sagði mæt kona að hún væri til í að samþykkja það að konur þyrftu ekki lengur að hittast og ræða mál sín sérstaklega þegar tvö mál væru komin í lag.

Það væri þegar búið væri að útrýma kynbundnum launamun og þegar kynferðisofbeldi gagnvart konum fyrirfyndist ekki lengur. Þetta finnst mér ágætis þumalputtaregla sem miða má við og á því síður von á að mikið framhald verði á sérstöku kvennakaffi á vegum VG…

…mér finnst ég nú alveg mega vera svolítið bjartsýn suma daga.

Mig dreymdi í nótt að það væri verið að reyna að drepa mig. Það byrjaði á því að ég sat í rútu sem keyrði um Urðarteiginn á ofsahraða með þeim afleiðingum að hún fór útaf veginum hjá Urðarteigi 21 og valt niður brekkuna að húsinu. Það voru fleiri en ég í rútunni svo ég áttaði mig ekki á því á þeirri stundu að tilræðið beindist að mér. Enn síður vissi ég hver var bílstjórinn brjálaði.

Næst var ég komin í bílaeltingarleik inni í sveit, þar sem brjálaður
ökumaður elti mig og skyndilega var ég ekki lengur á bíl heldur þríhjóli og ég hlólaði og hjólaði til að reyna að sleppa.

Svo skyndilega var ég stödd fyrir ofan gamla frystihúsið og þar hitti ég loks manneskjuna sem var að reyna að drepa mig augliti til auglitis. En það var þá Bryndís sem gekk ógnandi á móti mér með vasahníf í hendinni. Ég varð hrikalega hrædd en sá jafnframt að löggan var á leiðinni og svo vaknaði ég með öran hjartslátt og brjóstsviða.

Ég reyndi náttúrulega að vekja Stefán, þar sem ég verð alltaf sérstaklega óumburðarlynd manneskja þegar ég vakna með andfælum og vil fá athyggli. Það gekk hinsvegar ekki vel og það var ekki fyrr en eftir langa mæði sem hann aðeins tók utan um mig og ég gat fundið ró í mínum beinum til að fara aftur að sofa.

Maður bara vill ekki lenda í því að vera eltur af vinkonu sinni sem hefur svona líka greinilega í hyggju að murka úr manni lífið.

Nú á ég svo snyrtilegt pósthólf að unun er á að líta! Það verður gaman að sjá hversu lengi það endist.

Ég eyddi talsverðum tíma í dag í að taka til í pósthólfinu mínu. Og ekki var vanþörf á því. Bjó til fullt af fínum möppum og er komin ansi langt með koma skikki á alla skeytasúpuna. Er líka búin að eyða ógrynin af pósti sem einhvernvegin hefur náð að safnast upp engum til gagns eða ánægju.

* * *

Óli Jó kom í kvöldmat til okkar. Að því tilefni var splæst í sesam-bleikju frá Fylgifiskum. Ekki amalegt það. Húsbóndinn og Óli eru nú í leiðangri vestur í bæ eftir ís hana okkur. Það verður mikið gaman þegar þeir skila sér aftur í hús.

Mér dettur svosem ekkert í hug til að skrifa hér. Hinsvegar hef ég verið nokkur frjó á hinum og þessum kommentakerfum í dag.

Það virðist ekki vera neitt sem viðkemur Tryggingastofnum sem er einfalt. Nú erum við semsagt að reyna að fylla út fæðingarorlofs pappírana. Við töltum niður í TR í morgun og ræddum við þjónustufulltrúa. Reynsla mín af stofnuninni er nefnilega sú að ef maður ræðir við þá augliti til auglits eru minni líkur á að þeir segi manni einhverja vitleysu án þess að maður fatti það. Með þessari aðferð gátum við líka bæði heyrt svörin - en það er erfiðara þegar mál eru afgreidd í gegnum síma.

Mér fannst eins og þjónustufulltrúanum hafi fundist allar spurningar okkar kjánalegar. Og mér fannst öll svörin sem hún gaf okkur ansi loðin. Mér er sem sagt ekki skemmt.

Ég hef aldrei séð jafn fátæklegar bakaríshillur og á Café Roma núna rétt áðan. Vona þó að kökurnar sem ég að lokum fann séu skömminni skárri en útrunnin hjónabandssæla úr 11-11.

Síðustu daga hef ég verið haldin miklum verkkvíða og ýtt á undan mér að gera ákveðið verkefni fyrir skólann. Í dag ákvað ég hinsvega að nú gengi þetta bara ekki lengur og settist við tölvuna. Á um fjórum klukkutímum hefur mér tekist að gera megnið af þeirri vinnu sem ég hef bara alls ekki komið mér að fram að þessu. Frekar kjánalegt. Ég vona bara að nú sé ísinn brotinn og að þetta verði ekki að vefjast svona mikið fyrir mér í framtíðinni.

Nú ætla ég að fara út í bakarí og kaupa mér eitthvað gott með kaffinu til að verðlauna sjálfa mig.

Bílinn minn er orðinn nokkuð gamall og þó svo að hann gangi svosem ágætlega er hinn og þessi krankleikinn farinn að þjaka hann. Eitt er það t.d. að ef ég læsi honum í frosti er mikil hætta á að ég geti ekki opnað hann aftur fyrr en hlánar. Þetta hefur orðið til þess að ég hef meira og minna skilið garminn eftir opinn í vetur. -Enda fátt í bílnum sem fengur gæti verið í að nappa.

Í dag, þegar ég kom út í bíl og var á leið í skólann, sá ég að í farþega sætinu frammí lá bók sem ég vissi að hafði verið í hanskahólfinu í gærkvöldi. Á bókina var búið að krota “læsa hurðunum”. Ég get hinsvegar ekki séð að hróflað hafi verið við neinu í bílnum nema að stóra bleika gluggaskafan mín með sópnum er horfin.

Nú er ég að velta því fyrir mér hvort ég eigi að skrifa skilaboð til þjófsins og setja í bílinn þar sem ég útskýri hvernig standi á því að bíllinn er meira og minna alltaf opinn og biðja hann um að halda aftur af sér og sleppa því að fara inn í bílinn, þó svo að hann viti að það sé hægt.

Ekkert Fréttablað í morgun, nema Stefán hafi ákveðið að fela það rækilega fyrir mér meðan ég svefnpurkaðist.

Ástæðan fyrir þreytu minni og leti í morgun er annars sú að í gær var ég í ónefndu teboði. Þar var mikið um góðar kræsingar og enn meira af Norðfirsku slúðri. Slíkt er óskaplega gott að fá með hæfilegu millibili. Af bloggurum voru þar staddar þær Bryndís heimshornaflakkari, Jóhanna ofurskjalavörður og Úrsúla apótekari.

Þegar ég kom heim, rétt um miðnættið var ég náttúrulega ekki skynsemismanneskja sem skreið beina leið upp í rúm, heldur asnaðist ég til að horfa á GB. Hæg hefðu heimatökin annars átt að vera að spyrja bara dómarann hvernig leikar hefðu farið.