Hin hliðin

Stefán er óskaplega berrassaður svona skegglaus. Ég hef núna alltaf þá tilfinningu að hann hafi gleymt að klæða sig í einhverja flík. Það hlýtur þó að lagast fljótt.

Vorum að koma af árlegum nýársfagnaði Orkuveitunar. Þar voru góðar snittur og sérlega góð risarækja. Ég át mér nánast til óbóta. Það er því greinilegt að nýjar stofumublur eru ekki nóg til að gera mig dannaða svo ég kunni mér hóf í svona veislum. Ég get þó huggað mig við að hafa ekki látið dólgslega né verið með nein fylleríslæti.

Geri svo ráð fyrir að kvöldinu verið eytt í að liggja á meltunni!

Það er fín grein eftir Einar Ólafsson, ritara Samtaka herstöðvaandstæðinga í Fréttablaðinu í dag. Ég hef að undanförnu einmitt verið að svekkja mig á því að sumir virðast ekki gera greinarmun á manngerðum hörmungum og náttúrhamförum.

* * *

Fór upp í MS-heimili í hádeginu. Það bregst aldrei að þar sé góður matur á föstudögum!

* * *

Járnið sem ég er búin að vera að eta að undanförnu virðist vera farið að hafa einhver áhrif. Ég hef allavega mun meiri drift í mér til að koma allskonar hlutum í framkvæmd en ligg ekki bara í endalausri leti. Það er alltaf gaman þegar manni finnst maður vera fullur af orku og hugmyndum.

Tengdaforeldrar mínir gáfu okkur digital-myndavél í jólagjöf. Ég hef aldrei kunnað á þannig myndavélar. Hef með herkjum getað smellt af þegar aðrir hafa gert allt klárt fyrir mig.

Frá því á jóladag hef ég æft mig og lært smá, get kveikt og slökkt á myndavélinni, tekið myndir og eytt þeim aftur. Í kvöld varð svo bylting þegar Palli kenndi mér að hlaða myndum inn í tölvuna og senda þær í tölvupósti.

Senn líður því að því að ég get sentAuði og fleirum myndir. Svona er ég nú að verða tæknivædd!!

* * *

Stefán hefur sannað að hann er algjör Völundur og hefur stofan á Mánagötunni nú fengið mjög menningarlegt yfirbragð. Ég bara finn það hvernig ég er orðin fágaðri og dannaðri manneskja!

Það er ekki bara ófærð á fjallvegum. Áðan var dyrabjöllunni hring hjá mér þar sem ég sat í mestu makindum í jólafríinu endalausa. Úti stóð kona sem bað mig afsökunar á að hún væri að ónáða mig en bennti mér á gamla konu sem sat í snjónum skammt frá húsinu og sagði svo að hún væri bara engan vegin nógu sterk til að lyfta henni einsömul og spurði svo hvort ég vildi vera svo elskuleg að hjálpa til.

Ég kunni náttúrulega ekki við annað, þó svo að ég hefði verulegar efasemdir um krafta mína. Svo ég klæddi mig í skó og úlpu og var að fara að stökkva út þegar ég sá að maður sem kom labbandi framhjá stoppaði og hjálpaði konunni á fætur og studdi hana inn til sín. Ég fór því aftur inn.

Örskömmu síðar, þar sem ég var að stússast í eldhúsinu, sá ég hvar gamla konan var komin út í dyragættina hjá sér og virtist vera að gera sig líklega til að leggja í aðra atlögu við ófærðina. Mér leist ekkert voðalega vel á planið þar sem hún hafði ekki komist nema um tvo metra frá dyrunum í fyrra skiptið. Mér til mikills léttis kom svo leigubíll upp að dyrunum hjá henni, bílstjórinn studdi konuna upp í bílinn og brunaði eitthvað í burtu.

Nú á ég örugglega eftir að hanga meira eða minna úti í eldhúsglugga og fylgjast áhyggjufull með því hvort fólkið í nágreninu sé að detta og lenda í vandræðum í hálkunni og sköflunum. Nóg er allavega af gamalmennunum.