Uppfyllingarefni
Í dag er ég búin að koma ýmsu í verk sem ég er búin að humma fram af mér allt of lengi. Ég er því bara frekar ánægð með sjálfa mig. Það er gaman.
Í raun ætti ég núna að drífa mig út í Háskólafjölritun og kaupa mér eitt greinahefti en er nokkuð viss um að það yrði fýluferð, þar sem það er búið að segja síðan í síðustu viku að það sé alveg að verða tilbúið. Held því að ég dragi það bara fram yfir helgi.
* * *
Gerði heiðarlega tilraun áðan til að skoða nokkrar barnalandssíður. Veit ekki alveg af hverju. Ætli mér hafi ekki bara fundist að vegna þess að ég er með sístækkandi bumbu þá gæti ég kannski haft gaman af því að skoða annarramanna grísi. Það var ekki aldeilis. Þó voru þetta allt börn fólks sem ég þekki eitthvað persónulega. Er þetta gott eða slæmt?
Jamm, jamm, svo er nú það.
January 29th, 2005 at 7:47 pm
Þú veist að það er líka hægt að hringja út í Háskólafjölritun og spyrja hvort þetta hefti sé til…
January 31st, 2005 at 2:01 pm
Mín reynsla er sú að maður hefur eiginlega bara gaman af eigin “grísum” (og eigin “afa/ömmubörnum auðvitað). Ég man t.d. þegar Þóra var að keppa í dansi (svona 10-11 ára). Þá horfði maður á hóp af börnum dansa klukkutímum saman og var alveg að sofna af leiðindum þangað til einkadóttirin kom á sviðið og dansaði eins og “engill”. Þá var loks gaman. Þannig að ég held að þetta sé hvorki gott eða slæmt. Bara eðlilegt!