Lítil frásögn úr daglega lífinu
Það er ekki bara ófærð á fjallvegum. Áðan var dyrabjöllunni hring hjá mér þar sem ég sat í mestu makindum í jólafríinu endalausa. Úti stóð kona sem bað mig afsökunar á að hún væri að ónáða mig en bennti mér á gamla konu sem sat í snjónum skammt frá húsinu og sagði svo að hún væri bara engan vegin nógu sterk til að lyfta henni einsömul og spurði svo hvort ég vildi vera svo elskuleg að hjálpa til.
Ég kunni náttúrulega ekki við annað, þó svo að ég hefði verulegar efasemdir um krafta mína. Svo ég klæddi mig í skó og úlpu og var að fara að stökkva út þegar ég sá að maður sem kom labbandi framhjá stoppaði og hjálpaði konunni á fætur og studdi hana inn til sín. Ég fór því aftur inn.
Örskömmu síðar, þar sem ég var að stússast í eldhúsinu, sá ég hvar gamla konan var komin út í dyragættina hjá sér og virtist vera að gera sig líklega til að leggja í aðra atlögu við ófærðina. Mér leist ekkert voðalega vel á planið þar sem hún hafði ekki komist nema um tvo metra frá dyrunum í fyrra skiptið. Mér til mikills léttis kom svo leigubíll upp að dyrunum hjá henni, bílstjórinn studdi konuna upp í bílinn og brunaði eitthvað í burtu.
Nú á ég örugglega eftir að hanga meira eða minna úti í eldhúsglugga og fylgjast áhyggjufull með því hvort fólkið í nágreninu sé að detta og lenda í vandræðum í hálkunni og sköflunum. Nóg er allavega af gamalmennunum.