Hin hliðin

Það er ekki eins og ég hafi æltað mér að hlusta á einhverja tónleika núna í morgunsárið en nágranar mínir á efrihæðinni gefa mér ekki neins kostar völ.

Sumir geta ekki sofið fyrir partýhaldi nágrannanna um helgar. Ég á hinsvegar stundum erfitt með að læra heima hjá mér vegna útvarps- og sjónvarpsnotkunar grannanna á efrihæðinni.

Horfði í gær á myndina Gorillas in the Mist, svona fyrst hún var sýnd á Skjá 1. En mig hefur langað að sjá þessa mynd í ansi mörg ár. Ég verð að viðurkenna að mér fannst hún ekki eins frábær og ég hafði einhvernvegin gert ráð fyrir. En svona er þetta stundum þegar maður byggir upp eftirvæntingu í mörg ár án þess að drullast bara til að sjá myndina.

Svo verð ég líka að viðurkenna að eftir því sem á leið hætti ég að undrast það jafn mikið að Diane Fossey hafði verið drepin vegna þessarar baráttu sinnar. Auðvitað átti hún það ekki skilið að deyja, frekar en nokkur á það nokkurntíma skilið, en hún var nú orðin svolítið klikk í lokin.

Nú les maður að Rússar séu að þróa nýja gerð kjarnaflauga og að þetta sé allt voða merkilegt og mikil nýjung og að Íranir ætli líka að fara að smíða sér sprengju. Var ekki skrifað undir samning hérna um árið um að draga úr kjarnaflaugum?

Svo er allt í steik í Írak. Mogginn segir að semja eigi við íbúa Falujah. Ætli það séu ekki sömu íbúarnir og hann sagði í gær eða fyrradag að væri löngu farnir og því náttúrulega ekki hætta á að þeir yrðu drepnir.

Þetta er ömurlegt.

Við getum þó allavega huggað okkur við að vegna sérákvæðisins um Ísland í Kyoto bókuninni eigum við inni fullt af kvóta til að menga meira og við getum því dundað okkur við það meðan aðrir smíða vopn eða drepa fyrir okkur.

Í stað þess að læra, eins og tilgangurinn með því að kveikja á tölvunni var upphaflega, hef ég nú hangið á netinu í rúman klukkutíma. Þetta er meðal annars afraksturinn af þeirri tímaeyðslu:

Take the quiz: “Which American City Are You?”

Seattle
Your dark exterior masks a caffeine driven activism. You’ll take up a cause and you’ll get ugly to advance it.

Á föstudaginn fór ég í Kringluna ásamt Lonni. Það væri nú svosem ekkert merkilegt nema vegna þess að ég var í hjólastól!! Ég ákvað nefnilega að nú væri kominn tími til að spyrja ekki bara aðra hvernig væri að vera í hjólastól, eins og ég er búin að vera að dunda mér við í haust, heldur að prufa það sjálf. Lonni var svo almenileg að lána mér stólinn sinn, ýta mér um og vera mér almennt til halds og trausts.

Kringlan er staður þar sem er aðgengið er með skásta móti. Það var þó ýmislegt sem ég sá að ekki er gott að gera þar, sitjandi í hjólastól. Í fataversluninni Hagkaup er til dæmis erfitt að komast um fyrir fötum. Þeim er öllum raðað svo þétt saman að hjólastóll kemst illa á milli sláa. Við böðluðumst þó áfram og mér finnst alls ekki ólíklegt að nokkrar flíkur séu jafnvel svolítið skítugar eftir að ég keyrði svo gott sem yfir þær. En verslunarstjóranum er nær. Hann gæti bara dreift meira úr þeim.

Í matvörubúðinni Hagkaup komst ég að því að efstu hillurnar eru mjög háar ef maður er í hjólastól. Þannig virðist til dæmis alls ekki gert ráð fyrir því að hjólastólanotendur gætu ætlað að versla kaldar sósur með matnum sínum. Ég reyndi að teygja mig eins langt og ég gat en náði rétt með herkjum upp í það sem var allra fremst í næstefstu hillunum.

Við fórum svo líka í ýmsar aðrar búðir og það gekk svosem ágætlega, sér í lagi þegar Lonni stýrði mér. Ég er nefninlega ekki sérlega lipur hjólastólaökumaður og átti það til að bakka á hluti og vera frekar klunnaleg í hreyfingum. Ég gat þó lítið skoðaða í Byggt og Búið, þar sem sú búð er á mörgum hæðum og engar skábrauti til staðar.

Áður en við fórum heim fórum við á kaffihús. Það var svosem ágætt en ég náði varla í kakóbollann minn þar sem hjólastóllinn komst ekki almenilega upp að borðinu. Ég sat því allann tímann asnalega langt frá borðinu og gat engan veginn komið mér almenilega fyrir.

Mér leið pínulítið asnalega þegar við komum út í bíl að ferðinni lokinni og ég stóð upp eins og fín manneskja og hélt skottinu opnu meðan Lonni gekk frá stólnum. Það virtist þó enginn veita þessu neina athyggli.

Þetta gekk sem sagt allt bara frekar vel. Það er svo aldrei að vita nema ég gerist í framhaldinu af þessu djörf og reyni við einhvern stað þar sem ég veit að aðgengið er ekki eins gott. Hugsa að það borgi sig þó varla að reyna Laugarveginn. Ég myndi líklega bara krókna úr kulda þar sem svo óskaplega fáar búðir þar eru aðgengilegar og líklega enn færri kaffihús.

Síðustu dagar hafa verið verulega annasamir. Mér sýnist þó að mér sé að takast að sigla ágætlega í gegnum þetta allt og að mér takist að koma öllum verkefnum af mér á réttum tíma.

Á morgun er svo jafnvel stefnt á óvissuferð í Kringluna ásamt Lonni Björgu og hjólastólnum hennar.

Frá því verður sagt að ævintýrinu loknu.

Um helgina ætla ég svo að verðlauna sjálfa mig fyrir vel unnin störf með því að lesa nýjasta Rebusinn sem Erna var svo vinsamleg að lána mér og skreppa í eitt barnaafmæli.

Er það ekki dæmigert að ferðamenn séu farnir að lenda í vandræðum nálægt gosstöðvunum í Grímsvörnum?

* * *

Ég svaf á mínu græna eyra meðan Stefán fylgdist með talningu atkvæða í kosningunum í Bandaríkjunum. Ég sé núna að ég hef eytt tíma mínum á skynsamlegan hátt enda hefði ég bara orðið fúl og pirruð hefði ég fylgst með þessu. Nógu er ég fúl núna þegar úrslitin liggja fyrir.

Af hverju þarf að stofna munkaklaustur á austurlandi vegna stóriðjuframkvæmdanna þar?

Er meiningin að sérhæfðir álbræðslu-munkar hafi yfirumsjón með framleiðslunni? Svona eins og sumir munkar sérhæfa sig í bjórbruggun eða uppskript handrita.

Ég bara skil ekki.