Ótrúlega meðvitaður öryrki
Í gær fór ég á aðalfund Öryrkjabandalags Íslands. Það var skemmtileg upplifun. Það er alveg ótrúlegt hversu fjölbreytt starfssemi er á vegum ÖBÍ og hversu hrikalega mikla vinnu þetta félag er að inna af hendi.
Það er því kannski ekki að undra að aðalfundurinn tók ansi langan tíma, enda ekki lítið af skýrslum og reikningum sem þurfti að fara í gegnum og samþykkja. Svo þurfti náttúrulega að ræða allt hitt - þetta sem rætt er undir liðnum önnur mál.
Það er kannski til marks um það hversu vön ég er orðin skelfilegum þras aðalfundum að mér fannst helsti gallinn við þennan fund vera hversu harðir stólarnir á Grand Hótle eru. -En það segir nú kannski bara mest um rassinn á mér.
* * *
Þar sem Volvóinn er á verkstæði, og ég hef ekki þurft að fara milli flóknari staða en Háskólans og heimilis mín, eftirlét ég Stefáni að hafa minn bíl og er sjálf búin að vera strætóandi í dag.
Þar sem ég hafði heyrt að örorkulífeyrisþegar fengju ódýrara í strætó ákvað ég að kanna það og spara mér nokkrar krónur um leið. Ég mætti náttúrulega bara galvösk í vagninn og spurði bílstjórann hvort það væri ekki afsláttur gegn framvísium örorkukorts.
Bílstjórinn sagði mér að það væri ekki afsláttur af stökum fargjöldum en að ég gæti keypt mér örorkumerkta strætómiða á Hlemmi. Strætóferð tvö í dag byrjaði ég því á Hlemmi til að athuga með þetta. Þar voru þessi líka hræbillegu strætómiðar. Í sparnaðarskini keypti ég mér eitt kort. Svo nú verð ég að standa mig og vera dugleg að taka strætó.
Annars er ég ekkert allt of sátt við að vera alltaf að snapa mér afslátt sem öryrki. Ég vil náttúrulega bara að þeir sem af einhverjum ástæðum geta ekki unnið fyrir sér fái mannsæmandi greiðslur frá ríkinu og að öryrkjar geti borgað borgað sín gjöld fullu verði eins og annað fólk.