Hin hliðin

Eitt það merkilegasta við að fletta í gegnum Moggan frá ofanverðum 9. áratugnum er að sjá hvað tungutak og orðaval manna hefur náð að breytast mikið. T.d. rakst ég á innsent bréf frá árinu 1986 þar sem tvær stelpur kvörtuðu yfir því hversu púkó útsetningin á Gleðibankanum hefði verið í úrslitakeppninni.

Önnur grein sem ég rakst á fjallaði um algengt vandamál sem hrjáir konur. Var vandamálið kallað appelsínubörkur. Ég var smá stund að tengja.

Svo var grein um kaffidrykkju þar sem fólk var varað við því að neysla kaffíns í miklu mæli gæti verið skaðleg. Fyrst hélt ég að þetta væri prentvilla en sá svo að orðið kaffín kom nokkrum sinnum fyrir.

Merkilegt

Helgin var að mestu róleg. Undantekningin var þrælfínt matarboð hjá Ernu, en hún hafði boðið okkur ásamt Kötu Jakobs í mat. Það vottast hér með að Erna er snilldar kokkur.

Við reyndum aðeins að fylgjast með kosningasjónvarpinu milli rétta, ef kosningasjónvarp skyldi kalla. Eiginlega finnst mér þetta bara hafa verið sjónvarpinu til skammar. Hvaða skýringargildi hefur t.a.m. mynd af íþróttahúsi á Akureyri í forsetakosningum? Ef einhver getur komið með gáfulegt svar heiti ég verðlaunum.

Í fletti mínu í gegnum Moggan rakst ég á eina staka teiknimyndaseríu um Foldu. Hvað á slíkt eiginlega að fyrirstilla?

Ég var að fatta að ég hef ekki farið í bíó í marga mánuði. Það er svo langt síðan að ég get ómögulega munað hvað það var sem ég síðast sá. Einhverntíma fórum við þó á Finding Nemo. Hugsanlega var það bara síðasta mynd sem við sáum.

Núna langar mig hinsvegar skyndilega í bíó. Er verið að sýna eitthvað sem er þess virði að sjá?

Blogglægð síðustu daga skýrist af því að ég hef reynt að rumpa tilskildum vinnutímum af og snarast svo út í góðaverðið. Sá enga ástæðu til að hanga inni yfir tölvu. Í gær var reyndar ekkert sérlega gott veður en vegna smá breytinga á vinnufyrirkomulagi var ég engu að síður komin frekar snemma heim.

Ég verð bara að viðurkenna að ég einfaldlega hélt að þetta héti flisjuvél og ég get bara alls ekki séð að það sé neitt vitlausara orð en fisjuvél.

En ég er hætt að nota vélina í vinnunni. Bíð núna eftir því að fá sendingu góðum og gamaldags pappírsmogga úr geymslu bókasafnsins. Svo verður hafist handa við að fletta og ljósrita.

Ég var að ráða mig í sumarvinnu. Mun eyða næstu dögum og vikum í Þjóðarbókhlöðunni við að skoða Moggan í flisju vél og leita að greinum um Afríku. Þetta verður líklega alveg bráðskemmtilegt. Þar sem góðar líkur eru á því að ég verði sjóveik við störf mín ætti ég að geta selt pabba þá hugmynd að þetta sé “alvöru” vinna.

Þeir sem eiga leið um þjóðarbókhlöðuna fyrir kl. 15 á virkum dögum mega frá og með mánudeginum gjarnan leita mig uppi og fá mig í kaffi með sér.

Skotlandsferðin var alveg frábær og Skotar voru almennt hið besta og skemmtilegasta fólk. Ég verð þó að viðurkenna að matarvenjur þeirra fundust mér fremur skrítnar. Franskar kartöflur með öllu og í öll mál.

Fyrir ferðina hafði ég ákveðið að fá mér fish and chipps á einhverri búllu. Þvílíkt ógeð. Reyndar er það merkilegt hvernig jafn bragðlaus matur getur verið svona ógeðslegur.

Eitt atvik er snertir mataræði þeirra Skota gekk þó sérstaklega fram af mér. Við fórum á afbragðsgóðan sjávarrétta veitingastað sem rekin er af kræklingabændum og pöntuðum okkur krækling og hvítvín með. Alveg frábær máltíð. Fólkið á næsta borði var einnig að borða krækling og drekka hvítvín en með matnum sínum borðaði það einnig franskar kartöflur. Slíkt gerir maður bara ekki.