Í dag gef ég mér loks tíma til að fara í dekrið í Baðhúsinu sem Stefán gaf mér í jólagjöf. Enda ekki seinna vænna.
Nú er ég öll voða fín, með litaðar augabrúnir, snyrtar neglur og líklega mýkstu tær í heimi. Ég er svo afslöppuð og slök að ég nenni varla að hreyfa mig.
Held að þetta hljóti að teljast afbragðs byrjun á sumarfríi. E ég er semsagt farin í frí. Sjáumst síðar í sumar.
Þá er síðustu ritgerð annarinnar loks lokið. Nú er bara að bíða eftir að hún prentist út og koma henni svo til skila. Að því loknu verð ég komin í sumarfrí.
Það vildi svo heppilega til að ég fann einn Rebus heima hjá mér í gær sem á einhvern hátt virðist hingaðtil hafa farið framhjá mér. Mér er því ekkert að vanbúnaði að leggjast í leti seinnipart dagsins.
Í Norðurmýrinni er mikið kattafár og fáum við hjónaleysin alltaf öðru hverju að finna fyrir því. Það er sér í lagi einn grábröndóttur kisi sem viðrist sérstaklega áhugasamur um heimilislífið á Mánagötunni og það hefur gerst nokkrum sinnum að hann hefur vakið mig á nóttinni með sérlega hávaðasamri bjöllu sem hann ber um hálsinn þar sem hann er að skoppast um íbúðina í algerri óþökk minni.
Nokkrar aðferðir hafa verið reyndar til að halda kettinum utan við heimilið. Um tíma gafst ágætlega að sprauta ilmvatni á stofugluggann. Aukaverkun af þessari aðgerð var reyndar sú að stofan angaði öll af ilmvatni. Svo virtist kisi líka venjast lyktinni og lét hana ekkert á sig fá.
Á tímabili virtist hægt að nota rimlagardínurnar í stofunni sem farartálma. Þá var nóg að hafa þær alveg niðri til að halda kettinum úti. En með tímanum lærði kisi að það er hægt að troðast í gegnum þær. Reyndar með auka hávaða sem kemur mjög fljótt upp um að óboðinn gestur sé á ferð.
Upp á síðkastið hef ég notað þá aðferð að hafa gluggan einfaldlega ekki opinn, nema með smá rifu. Það hefur hinsvegar í för með sér að loftið í stofunni verður staðið og þungt.
Í gær fékk ég nóg af mollunni í stofunni og greip til þess örþrifaráðs að strá fínmöluðum pipar á gluggasilluna. Hef ekki enn orðið vör við kisa en er orðin svo langþreytt á ástandinu að ég vona að ég fái að verða vitni að því þegar kötturinn fær pipar í nefið.
Síðustu daga hef ég skipst á að sofa og eipa. Er hrædd um að ég muni halda því áfram á næstunni. Stefán tekur þessu öllu þó með einstakri hugarprýði enda einkar prúður drengur.
Hugga mig við það að fram á föstudag er ég innan allra eip skekkjumarka og vona að þetta lagist að sjálfu sér. Ef ekki er hætt við að ég eipi…
Jæja, þá er ég laus af St. Jó.
Er hálf tuskuleg en ætti að verða komin í gott stand eftir nokkra daga. Þangað til er ekki um neitt annað að ræða en reyna að taka því rólega og láta ofvirknina ekki ná yfirhöndinni. Það er eiginlega bara verst hvað Stefán hefur alltaf miklar áhyggjur af því að ég fari að ofgera mér (og kannski ekki alveg að ósekju - Þar sem ég er að eipa).
Baðherbergið okkar nýja er hinsvegar ofursvalt.
Jæja, þá fer ég að fá Austurgluggann sendan heim í pósti. Ég lét nefninlega loksins verða af því að gerast áskrifandi. Það var nú ekki flókanara aðgerð en það að senda Jóni Knúti ritstjóra tölvupóst.
Bráðum get ég semsagt hætt að fletta í gegnum Austurgluggann með höppum og glöppum, svona þegar ég man eftir honum og er stödd í Þjóðarbókhlöðunni.
Nú er bara eins gott að það verði allt fullt af spennandi og skemmtilegum fréttum að austan. Mér finnst ég hreinlega eiga heimtingu á því sem nýbakaður áskrifandi.
Ég er reyndar líka að gæla við það hvort ég eigi kannski að verða einn af þessum fruntalegu lesendum sem alltaf hafa allt á hornum sér og senda ritstjórninni reiðileg skammarbréf a.m.k. einu sinni í mánuði.
Það gæti nú verið svolítið gaman.
Samtök Herstöðvaandstæðinga voru loks búin að kaupa sér hús. Gallinn var bara sá að húsið var ömurlegt. Allskonar rangalar og tröppur sem leiddu inn í einhver skrítin herbergi.
Án þess að húsið væri rætt neitt frekar ákváðu Elvar og Sigurður Flosason að kaupa það og allir nema ég virtust í skýjunum. Ég reyndi hinsvegar að benda fólki á að nú hefði okkur orðið á mistök en enginn vildi hlusta.
Á endanum fór ég út í fússi og ráfaði í kringum húsið í ausandi rigningu. Öllum var þó sama um mig og í staðinn fyrir að koma út og sleikja úr mér fýluna voru allir bara inni að dást að nýja óskapnaðinum.
Ömurlegt!!!
Flísalagning er langt komin á baðherberginu og þetta er alveg sallafínt. Ég held hreinlega að baðherbergið komi til með að stækka helling við breytingarnar, þrátt fyrir að við ætlum að troða baðkari inn á það.
Ó hvað ég er farin að hlakka til þegar allt verður loks tilbúið.
Þá verður þetta sko vinsælasta herbergi íbúðarinnar og miklum tíma eitt þar inni.
Afi og amma Stefáns kaupa bæði Moggann og Dv. Svo fá þau náttúrulega líka Fréttablaðið. Það fer því ærinn tími í það á morgnanna í að fletta í gegnum þau öll og ef maður passar sig ekki verður seríosið lint á meðan- en það er auðvitað ekki hægt að sleppa að fletta í gegnum þau öll fyrst þau eru hvort eð er komin inn til manns.
Í Dv segir að einhver æskufélagi Grét Sig. ætli að rita æfisögu hans. Það verður áhugavert.