Hin hliðin

Á meðan Sverrir horfði á mæðgurnar horfði ég á A queer eye for the straight guy í fyrsta skipti, svona til tilraunar.

Það er merkilegt hvað það er hægt að draga upp miklar staðalmyndir af bæði samkynhneigðum og gagnkynhneigðum karlmönnum í einum þætti.

Það er eins gott að strákarnir í þættinum komast ekki í það að breyta Stefáni. Ætli þeir myndu ekki telja bartana hans til óþurftar og láta þá fjúka. Það yrði ekki gaman. Mér finnst þeir nefninlega hrikalega fínir.

Fékk mér göngutúr um nokkrar af byggingum háskólans og hengdi upp auglýsingar fyrir fundinn á Vídalín á morgun. Efnislega er auglýsingin nokkurnvegin svona:

Miðvikudagskvöldið 15. október verður haldinn fundur á skemmtistaðnum Vídalín í Aðalstræti (efri hæð), ætlaður yngri félagsmönnum í Samtökum herstöðvaandstæðinga og öðrum áhugamönnum um málstað friðarsinna. Þar gefst þessum hópi tækifæri á að koma saman og skiptast á skoðunum um það hvernig haga megi friðarbaráttunni á næstunni.

SHA

En appelsínugulu miðarnir sem Palli hannaði og ég hengdi upp eru flottari.

Taugar mínar eru rétt að róast eftir stress laugardagsins. Ég nenni ekki að rekja þann dag neitt frekar og ég vísa því bara í Stefán enda er hans úttekt á fundinum ansi góð. Ég er þó farin að halda að það hafi verið misskilningur hjá mér að ég væri að létta af mér verkefnum. Þau virðast nefninlega hrúgast upp sem aldrei fyrr svo það má vera nokkuð ljóst að ég er að klúðra einhverju rækilega.

Og ekki bætir það ástandið að það er gjörsamlega ólíft vegna hávaða heima hjá mér milli kl. 9 og 18 á daginn. Þar sem ég bara get ekki lesið í bókhlöðunni gerði ég samning við mömmu um að fá að lesa heima hjá henni. Er því komin með lyklavöld í Kjarrhólmanum í fyrsta skipti í mörg ár.

Sat við ritgerðarskrif til klukkan hálf tvö í nótt. Það var ekki gaman. Sérstaklega vegna þess að það var loftpressa í gangi fyrir utan húsið mitt frá kl. 9 til 18. Dreymdi svo endalausar ritgerðir í nótt. Það var heldur ekki gaman.

Í dag er ég þreytt.

Þar sem stóri dagurinn er á morgun ætla ég að hvíla mig.

Ef það er hægt heima. Kannski er enn verið að hamast með loftpressu. Og allt vegna einnar rottu.

Húsið mitter orðið eins og virki. Það er búið að grafa síki kringum stærstan hluta hússins. Mig grunar að sílkivatnið eigi uppruna sinn að rekja til klóaksins. Mæli ekki með því að fólk reyni að synda yfir.

* * *

Hard Rock og Þjóðverjar sökka. Karlagæsla hvað…

Allt stússið vegna aðalfundar MS-félagsins er farið að koma niður á skólanum hjá mér. Einbeitingin að öðru en málefnum félagsins hefur semsagt ekki verið nein og ég því að renna út á tíma með að skrifa eitt stykki ritgerð.

Það dugar því víst ekkert annað en að bretta rækilega upp á ermarnar og byrja að skrifa. Kannski er bara eins gott að sambýlingurinn sé farinn til Keflavíkur og ég því grasekkja fram á föstudag. Hann verður þá allavega ekki til að trufla mig. Gallinn er reyndar sá að þá er hann heldur ekki til að fara yfir stafsetningarvillur.

Aðalfundur MS-félagsins verður næsta laugardag. Þetta gæti orðið átakamikill fundur þar sem frést hefur að margir ætli að gefa kost á sér, svo barátta verður um öll embætti á vegum féagsins. Ég ætla að gefa kost á mér sem fulltrúa félagsins í fulltrúaráð ÖBÍ og er ekki ein um það að sækjast eftir því. Enda er þetta hrikalega spennandi vettvangur til að starfa á.

Það er því eins gott að koma sér í form í vikunni því ef hlutirnir æxlast eins og mig grunar mun það hafa mikla þýðingu að hafa sterkan rass á þessum fundi og gott úthald.

Marvin gaf mér köku áðan. Hann hafði verið að baka kökur í nótt til að gefa vinkonu sinni. Það verður spennandi að sjá hvort og þá hvaða áhrif þessi kaka mun hafa á mig. En bragðgóð er hún allavega.

Það kom enginn í gær til að grafa garðinn sundur og saman. Stefánþykist þó hafa séð einhverja gera mælingar á garðinum, svo sem eins og til að sjá hvort hægt væri að koma einu stykki gröfu inn um hliðið sem liggur inn í hann í hann. Gröfur eins og ég lék mér á í leikskóla ættu að komast það inn…

Ég bjargaði því engum rabbabara. Komment gærdagssins setja mig svo í töluverða klípu þar sem mér sýnist hafa minnkað svolítið í rabbabarabeðinu. Þar hefur frú Sigríður að öllum líkindum verið að verki. Og þegar ég hugsa nánar út í það hef ég ekki orðið hennar vör í dag… Núna er líklega best að ég skjótist heim og rannsaka málið!!

Lenti í fremur furðulegu atviki áðan. Þar sem ég stóð og var að bíða eftir lyftunni í Árnagarði (af því að ég er löt) kom drengur og spurði mig á ensku hvort ég væri íslensk. Ég varð fremur hissa og feimin en svaraði því játandi. Þá sagði drengurinn, aftur á ensku, að hann hefði bara viljað vera viss því ég liti út eins og Finni.

döh!?

Ekki fara yfir um, humh

En nú er best að fara heim og athuga hvort það sé búið að grafa garðinn í tætlur. Það er kannski ekki enn orðið of seint að bjarga rabbabaranum og gleðja þar með hana frú Sigríði á efrihæðinni óstjórnlega.