Hin hliðin

Það er kominn vetur. Í gærkvöldi var kindin góða tekin fram áður en við stötuhjúin fengum okkur rómantískan göngutúr í snjókomunni niður á Grand Rock.

Ég var að koma úr einum þeim versta tíma sem ég hef á æfinni setið í háskólanum. Það var ekki það að umfjöllunarefni dagsins væri ekki nógu áhugavert. Það var bara svo átakanlegt og hreinlega ógeðslegt á köflum.

Eva Klonowski réttarmannfræðingur var með fyrirlestur þar sem hún lýsti starfi sínu við uppgröft á fjöldagröfum í fyrrum Jugoslaviu. Þessu fylgdu fjölmargar ljósmyndir og nokkur stutt vídeó brot.

Ég verð líklega það sem eftir er af deginum að ná mér eftir þetta. En auðvitað hefur maður svosem gott af því að sjá hversu hörmuleg stríð eru og hversu hræðilegir hlutir gerast í stríðum. Það er ekki erfitt að vera friðarsinni eftir svona tíma.

Nú er verið að grafa Mánagötuna upp í þriðja skipti í sumar. Geta það talist eðlileg og góð vinnubrögð? Mér finnst þeta allavega frekar pirrandi.

Helgin einkenndist af miklu annríki. Landsráðsstefna SHA var þó fín. Ég þreytti frumraun mína sem fundarstjórn og klúðraði engu stórvægilega. Það hlýtur alltaf að vera betra.

Útskriftarveislan hjá Þóru mágkonu minni var til fyrirmyndar. Mikið af góðum mat og drykk. Til hamingju með útskriftina og til hamingju með salla fína veislu.

* * *

Er þetta ekki örugglega grín !? Af hverju var ég ekki vöruð við því að Stefán væri að fara að fá sér nýjan Luton búning. Hvers eigum við hin að gjalda? Er þessi búnigur jafn hrikalegt umhverfisslys og sá appessínuguli?

Ég heyrði skrítna frétt í hádeginu. Sagt var að búið væri að samþykkja að banna mætti múslimskum konum að hylja höfuð sitt í sænskum skólum. Það var gert m.a. á þeirri forsendu að sænsk stjórnvöld vildu gæta hlutleysis þegar kæmi að trúarbrögðum.

Hvernig gætir maður hlutleysis þegar maður bannar ákveðnum hópi að tjá og túlka trú sína?

Í gær viltist ég þar sem ég þurfti að keyra um vegaframkvæmdirnar á Reykjanesbraut. Í stað þess að keyra inn í austurbæ Kópavogs lenti ég upp í efra-Breiðhotl. Það var fúlt.

* * *

Myndi Mótmælandi Íslands, um Helga Hóseasson er ansi góð. (Ég þakka Sverrir fyrir miðana). Mæli með því við alla að sjá hana. Hún dregur fram mannlega og fallega sýn af manni sem flestir þekkja bara út frá mótmælum og skyrslettum. Myndin gerir nefninlega svo mikklu meira en að segja frá baráttu Helga við kirkjuna. Það var t.d. sýnt mjög fallega hvað Helga þótti vænt um konuna sína. -Ó hvað það var átakanlegt þegar hún dó. Ég fékk stóran sting í magann.
En svo var líka gaman að heyra Helga sjálfan lýsa með eigin orðum baráttu sinni. Hann er greinilega milill húmoristi og mótmælaspjöldin hans eru útpæld og unnin af mikillri natni.

* * *

En nú er að koma helgi. Það þýðir samt ekki að slá megi slöku við. Landsráðstefna SHA kl. 11 í fyrramálið og vinna fyrir flokkinn. Blanda sem getur ekki klikkað.

Núna er ég orðin svolítið feimin!

Reyndar er réttara að segja að allt annað sé á fullu.

Held að bráðum fái ég astma af öllu rykinu heima. Líklega verður þó voða lítið tekið til fyrr en eftir Landsfund.

Þannig er það bara stundum.

Um helgina fann ég loks nýja bloggið hennar Bryndísar. Reyndar er það ekki alveg rétt að ég hafi fundið það. Hún bennti sjálf á það á gömlu síðunni sinni.

Mikið varð ég glöð. Ég var næstum farin að halda að Ítalirnir hefðu gert eitthvað slæmt við hana. T.d. lokað hana inni og bara hleypt henni út til að skrifa komment hjá mér, en aldrei að blogga neitt sjálf.

Í dag hafði ég loks tíma til að plægja mig í gegnum það að lesa allar færslurnar. Var næstum búin að fara að kaupa popp og kók til að kjammsa á meðan á lestrinum stæði. Tímdi þó ekki að hætta lestrinum. Run while you still can… er alveg hrikalega átakanleg saga.

Vona að hún verði dugleg að segja sögubrot af hinu undarlega mannlífi í Urbino og að hún lifi veturinn af þrátt fyrir myglu og vosbúð.

Til hamingju með afmælið Bryndís. Megin dagurinn verða þér ánægjulegur á erlendri grund.