Hin hliðin

Hann Fiskur minn er dáinn! Síðustu vikurnar hefur hann stundum hegðað sér ansi undarlega svo okkur var farið að gruna að það styttist í endalokin og eiginlega hef ég í langan tíma hálft í hvoru átt von á því að næst þegar mér yrði litið á Fisk sæi ég hann fljótandi með magan upp. Síðustu daga hefur hann svo skipst á því að liggja á hliðinni á botninum á glerkúlunni sinni eða að reyna synda um en þá yfirleitt endað með því að fljóta með magan upp.

Í morgun kom ég svo að honum liggjandi alveg hreyfingarlausum á botninum og þegar ég bankaði í glerið hreyfði hann sig ekki. Eftir að hafa sannfært mig um að Fiskur hreyfði sig ekki neitt í langan tíma hringdi ég í Stefán og tilkynnti honum um andlátið. Mér finnst þó svolítið krípí að hann skuli ekki fljóta upp eins og mér hefur verið sagt að dánir fiskar geri.

Jarðarförin er fyrirhuguð seinnipartinn í dag þegar Stefán er búinn í vinnunni. Ætli við sleppum ekki öllum serímóníum og gröfum hann bara úti í blómabeði. Mér finnst það viðkunnalegar en að sturta honum niður. Hann var nefninlega orðinn vinur minn og ég verð eiginlega að viðurkenna hér á þessari stundu að ég talaði stundum við hann.

Næstu daga mun ég þurfa að taka nokkrar ákvarðanir. Mér líst eingan veginn á það. Ég er nefninlega óvenjulega óákveðin þessa dagana og það sem virkar sem góð hugmynd í dag er orðið að skelfilegum mistökum og dómgreindarleysi á morgun.

Fukk

Mamma bauð okkur Stefáni í dýrindis kjötsúpu í gær. Þar sem svo virðist sem móðir mín hafi verið matselja hjá vegavinnuflokki í fyrra lífi eldaði hún miklu stærri skammt en fimm manns fá með góðu móti slafrað í sig, jafnvel þegar tillit hefur verið tekið til þess að allir vilja fá upphitaða kjötsúpu einu sinni af því hún er enn betri en sú ný eldaða.

Við Stebbi gengum því í málið. Til þess að forða systkynum mínum frá því að fá ekkert nema kjötsúpu að borða næsta mánuðinn, tókum við afganga með okkur heim og nú getum við líka notið þess að fá upphitaða kjötsúpu í matinn.

Þessi saga tel ég að sýni að allir græða á samhjálp!!

Ég er semsagt snúin aftur heim. Það hefði nú samt verið gaman að vera úti lengur. Mér finnst sjaldnast gaman að koma heim úr ferðalögum.

Um Danmerkurferðina hefur besti og frægasti bloggari landsins skrifa ófá orð og ég held að ég hafi sáralitlu við þau skrif að bæta. Vísa því bara í hann. Ef mér finnst hann vera að missa sig óþarflega mikið mun ég þó reyna að koma leiðréttingum á framfæri.

Stefán lýgur engu um nýfengið áfengisþol mitt. Annar eins brennivísnberserkur hef ég aldrei verið. Það er spurning hvort ég eigi að skora á sambýlismann minn í drykkjukeppni. Reyndar er ég nú ekki viss um að ég geti drukkið hann undir borðið en ég er sannfærð um að ég geti alltaf vaknað hressari en hann morguninn eftir! -Og getum við ekki verið sammála um að það sé eiginlega fyrir mestu?!

Loftslagsbreytingin við það að koma heim virðist hafa farið eitthvað illa í mig og hefur illkvittinn hósti verið að angra mig síðan á föstudagskvöld. Það er ekki gaman!

Ég mannaði mig þó upp í það að heimsækja Hrönn og Svenna í gærkvöldi. Þau hafa snúið öllu við í íbúðinni hennar Bryndísar og ég er ekki frá því að þau hafi byggt nokkra fermetra við hana. Allavega er það með ólíkindum hversu rúmt er um þau.

Svo er það alvaran sem tekur við að helginni lokinni. Á morgun þarf nefninlega að lesa allavega einn kafla fyrir skólann.