Mætt á svæðið
Ég er semsagt snúin aftur heim. Það hefði nú samt verið gaman að vera úti lengur. Mér finnst sjaldnast gaman að koma heim úr ferðalögum.
Um Danmerkurferðina hefur besti og frægasti bloggari landsins skrifa ófá orð og ég held að ég hafi sáralitlu við þau skrif að bæta. Vísa því bara í hann. Ef mér finnst hann vera að missa sig óþarflega mikið mun ég þó reyna að koma leiðréttingum á framfæri.
Stefán lýgur engu um nýfengið áfengisþol mitt. Annar eins brennivísnberserkur hef ég aldrei verið. Það er spurning hvort ég eigi að skora á sambýlismann minn í drykkjukeppni. Reyndar er ég nú ekki viss um að ég geti drukkið hann undir borðið en ég er sannfærð um að ég geti alltaf vaknað hressari en hann morguninn eftir! -Og getum við ekki verið sammála um að það sé eiginlega fyrir mestu?!
Loftslagsbreytingin við það að koma heim virðist hafa farið eitthvað illa í mig og hefur illkvittinn hósti verið að angra mig síðan á föstudagskvöld. Það er ekki gaman!
Ég mannaði mig þó upp í það að heimsækja Hrönn og Svenna í gærkvöldi. Þau hafa snúið öllu við í íbúðinni hennar Bryndísar og ég er ekki frá því að þau hafi byggt nokkra fermetra við hana. Allavega er það með ólíkindum hversu rúmt er um þau.
Svo er það alvaran sem tekur við að helginni lokinni. Á morgun þarf nefninlega að lesa allavega einn kafla fyrir skólann.