Er að verða komin í lag
Þessi helgi var með allra rólegasta móti. Vídeó og sjónvarpsgláp. The Bourne identity var slæm. The Saint sem sýnd var á ríkissjónvarpinu á menningarnótt var öllu verri. Eiginlega hreint skelfileg. Ég eiginlega skil ekkert í Stebba að hafa ekki bara stungið mig í bakið og farið á fyllerí. Allavega hefði ég drekt sorgum mínum hefði ég talið það óhætt ofan í alla lyfjakokteila.
Núna á lífið hjá mér að vera komið aftur í fastar skorður. Ég hef enga afsökun fyrir því að gera ekki neitt. John er meira að segja búinn að staðfesta að það líti út fyrir að það sé allt í lagi með mér.
Honum lýst þó illa á að ég fari í sjúkraþjálfun og láti losa aðeins um vöðvana í hálsinum á mér. Hann telur allar líkur á að sjúkraþjálfinn myndi merja í mér vöðvana og gera þannig illt verra. John mælir því frekar með heitum bökstrum. Það er bara einn galli á því. Allir grjónapúðarnir eru uppseldir niðri í MS-heimili. Nú set ég traust mitt á að föndurdeildin láti hendur standa fram úr ermum í vikunni og saumi púða sem aldrei fyrr.
En ætli það hljóti samt ekki að vera í lagi að láta Stefán nudda sig létt?