Get ekki annað en mælt með Minjasafni Orkuveitunnar
Það má vart á milli sjá hvor er meiri nörd, Stefán eða Sverrir. Ég er hér nýbúin að fá minn fyrsta túr um safnið undir leiðsögn þeirra beggja. Ég veit ekki hversu miklu fróðari ég er um tæknisögu Íslands en er þó vissulega margsfróðari um einstaka muni, s.s fílt-dúkinn sem þeim tókst loks að fjárfesta í eftir mikil harmkvæli ásamt fyrirhuguðum breytingum á safninu og sem fyrr segir, almennan nördaskap þeirra félaganna.
Meint “stærsta mynd af manni að skipta um ljósaperu á Norðurlöndum” vakti þó hrifningu mína. Hún er vel þess virði að vera skoðuð.
Kolbeinn Proppé kíkti við meðan á ferð minni um safnið stóð. Hann undi sér vel í hinu nýja tæki sem Óli Guðmunds. hefur hannað til að hafa ofan af fyrir litlum gríslingum. Gat næstum klárað þrautina en var ekki meiri maður en svo að hann hálf kenndi okkur um að hafa truflað sig svo honum fipaðist á lokasprettinum. Það var honum víst ofraun að Stefán sagði brandara. Ég verð þó að viðurkenna að ef hann hefur ekkert verið að ýkja árangur sinn er hann mun betri í þessu en við Stefán til samans. Og á endanum tókst honum svo í viðurvist vitna að klára þrautina.
Þetta litla tæki er reyndar vel þess virði að skoða og prófa.
Þessi menningarferð mín á safnið hefur bara hreint ekki verið svo galin og þetta hin besta dægrastytting. Öðrum gæti þó gengið betur en mér að verða sér úti um aukinn fróðleik á tækninni.
E.S. Ég skrifaði mig meira að segja í gestabókina!!