online prescription solutions
online discount medstore
pills online
buy lorazepam without prescription
xanax for sale
buy xanax without prescription
buy ambien without prescription
ambien for sale
buy modafinil without prescription
buy phentermine without prescription
modafinil for sale
phentermine for sale
lorazepam for sale
buy lexotan without prescription
bromazepam for sale
xenical for sale
buy stilnox without prescription
valium for sale
buy prosom without prescription
buy mefenorex without prescription
buy sildenafil citrate without prescription
buy adipex-p without prescription
librium for sale
buy restoril without prescription
buy halazepam without prescription
cephalexin for sale
buy zoloft without prescription
buy renova without prescription
renova for sale
terbinafine for sale
dalmane for sale
buy lormetazepam without prescription
nobrium for sale
buy klonopin without prescription
priligy dapoxetine for sale
buy prednisone without prescription
buy aleram without prescription
buy flomax without prescription
imovane for sale
adipex-p for sale
buy niravam without prescription
seroquel for sale
carisoprodol for sale
buy deltasone without prescription
buy diazepam without prescription
zopiclone for sale
buy imitrex without prescription
testosterone anadoil for sale
buy provigil without prescription
sonata for sale
nimetazepam for sale
buy temazepam without prescription
buy xenical without prescription
buy famvir without prescription
buy seroquel without prescription
rivotril for sale
acyclovir for sale
loprazolam for sale
buy nimetazepam without prescription
buy prozac without prescription
mogadon for sale
viagra for sale
buy valium without prescription
lamisil for sale
camazepam for sale
zithromax for sale
buy clobazam without prescription
buy diflucan without prescription
modalert for sale
diflucan for sale
buy alertec without prescription
buy zyban without prescription
buy serax without prescription
buy medazepam without prescription
buy imovane without prescription
mefenorex for sale
lormetazepam for sale
prednisone for sale
ativan for sale
buy alprazolam without prescription
buy camazepam without prescription
buy nobrium without prescription
mazindol for sale
buy mazindol without prescription
buy mogadon without prescription
buy terbinafine without prescription
diazepam for sale
buy topamax without prescription
cialis for sale
buy tafil-xanor without prescription
buy librium without prescription
buy zithromax without prescription
retin-a for sale
buy lunesta without prescription
serax for sale
restoril for sale
stilnox for sale
lamotrigine for sale

Archive for September, 2010

Mánuður í Montevideo – I. Hluti (b)

Wednesday, September 8th, 2010

Um daginn fékk ég vænan bókapakka frá Amazon, sem einkum hafði að geyma bækur um sögu fótboltans í ýmsum löndum. (Kannski maður ætti að bjóða upp á námskeið hjá Endurmenntun HÍ um fótboltasögu við tækifæri?) Minnsta bókin í bunkanum fékk að fljóta með í bríiaríi, þar er stutt saga fyrstu heimsmeistarakeppninnar í fótbolta – Uruguay 1930.

Bókin heitir Four Weeks in Montevideo og er eftir Hyder Jawad, sagnfræðing frá Birckbeck-háskóla sem sérhæft hefur sig í sögu knattspyrnunnar. Hún er í einu orði sagt frábær.

Tildrög bókarinnar eru reyfarakennd – og minna raunar frekar á lélegt bíómyndaplott. Á lokadegi heimsóknar sinnar til Montevideo í Uruguay fyrir um áratug, rekst Jawad á minjagripasala sem hefur á boðstólum aðgöngumiða frá HM 1930. Jawad er safnari og þekkir vel verðgildi miðana en þráttar samt við sölumanninn og kaupir þá á undirverði.

Að viðskiptunum loknum upplýsir seljandinn að miðarnir séu úr fórum föður síns sem hafi horft á alla leiki keppninnar. Sá gamli sé ágætlega ern og hefði gaman af að taka á móti enskum gesti. Sagnfræðingurinn lætur til leiðast og heldur á fund gamla mannsins. Sá reynist ástríðufullur fótboltaáhugamaður og það sem meira er – mánuðinn sem HM í Uruguay fór fram hélt hann dagbók á lýtalausri ensku þar fjallað var um sérhvern leik, stemninguna í borginni o.s.frv. Þessar dagbókarfærslur ganga eins og rauður þráður í gegnum bókina og gefa einstakar augnabliksmyndir af knattspyrnumóti sem ruddi brautina fyrir helstu íþróttakeppni heims.

Auðvitað hefur maður lesið helling um HM 1930. Óteljandi yfirlitsrit hafa komið út um sögu HM í fótbolta og einhvern veginn hlýtur fyrsta keppnin alltaf að hafa sérstaka stöðu. Með öllum þessum yfirlitsritum er búið að slípa til nokkuð staðlaða opinbera útgáfu af sögunni, sem fótboltanördar af öllum aldri hafa tileinkað sér í aðalatriðum.

Ég lofaði Illuga Jökulssyni á Fésbókinni um daginn að blogga um það sem mér þætti forvitnilegast í bókinni. Þetta er fyrri færslan um málið:

Okkur er tamt að hugsa um HM 1930 sem fyrstu heimsmeistarakeppnina og því smkv. skilgreiningu velheppnaða tilraun til að koma á alþjóðlegri knattspyrnukeppni landsliða. Á sínum tíma var þessi túlkun ekki jafnaugljós. Aðstandendur keppninnar báru sig vel, en voru í raun miður sín yfir að Evrópa skrópaði nánast eins og hún lagði sig á HM. Hálft í hvoru fannst mönnum keppnin því vera flopp og voru raunar efins um að tilraunin yrði endurtekin.

Egyptar ætluðu að taka þátt en misstu af skipinu til Suður-Ameríku. Evrópuliðin voru bara fjögur. Belgar og Frakkar sendu lið (sem í tilviki Frakka amk var aðeins úrval áhugamanna) – og það fyrst og fremst fyrir þrábeiðni formanns og varaformanns FIFA sem voru frá þessum löndum. Rúmenar voru með vegna þess að Carol II Rúmeníukóngur var íþróttanöttari og gerði það að fyrsta verki sínu eftir valdatöku að senda lið til Uruguay fyrir eigin reikning. Júgóslavía var nýgengin inn í FIFA og tók þátt (líka fyrir áeggjan Carols II), en þegar á hólminn var komið neituðu Króatarnir og Slóvenarnir að vera með – svo í raun var þetta landslið Serbíu.

Skipuleggjendur mótsins vissu í raun ekki nákvæmlega hversu mörg þátttökuliðin yrðu fyrr en viku eða svo áður en allt átti að hefjast. Þá fyrst var tekin ákvörðun um keppnisfyrirkomulag. Niðurröðun leikjanna var af fingrum fram og tók ekki hvað síst mið af því að aðalleikvangur keppninnar (sem átti upphaflega að hýsa hvern einasta leik) var ekki tilbúinn fyrr en tæp vika var liðin af keppninni.

Átta leikir voru búnir af mótinu þegar aðalleikvangurinn var loks tekinn í notkun 18. júlí á 100 ára afmælisdegi Uruguay. Þá léku heimamenn sinn fyrsta leik og haldin var setningarathöfn þar sem öll þátttökulið gengu inn á völlinn undir fánum sínum – þótt sum þeirra væru raunar þegar fallin úr keppni.

Skipulagsleysið og ruglið var allsráðandi. Þannig var alltaf bara leikinn einn leikur í einu, nema fyrsta daginn þar sem leikur Bandaríkjanna og Belgíu fór fram á sama tíma og leikur Frakka og Mexíkó. Fyrrnefndi leikurinn vakti meiri áhuga heimamanna og var því skilgreindur sem upphafsleikur. Þangað mættu fyrirmennin og þar voru fluttar ræður. Fyrir vikið tafðist leikurinn og því voru Frakkar og Mexíkóar búnir að spila í kortét áður en “fyrsti leikur” HM hófst.

Í einni viðureigninni höfðu starfsmenn vallarins klúðrað merkingum svo illilega að vítapunkturinn var þriðjungi lengra frá markinu en reglur sögðu til um. Í leik Frakka og Argentínu var flautað til leiksloka á 84.mínútu þegar Frakki var kominn einn í gegn og hefði getað jafnað. Það tók mikla reikistefnu að fá lokamínúturnar spilaðar. Margt í dómgæslunni var eftir þessu – enda valið á þeim tilviljanakennt. Þannig voru tveir þjálfarar keppnisliða á HM virkjaðir í dómgæslu á mótinu.

Það var ekki síður áhugavert að rýna í áhorfendatölurnar. Til eru tvennar tölur um áhorfendur á hverjum leik. Annars vegar opinberu tölur skipuleggjenda mótsins, sem ljúga mætinguna stórkoslega upp. Hins vegar tölur sem rannsóknarnefnd á vegum FIFA ákvað miklu síðar. Þær tölur eru ansi lágar – og líklega of lágar í mörgum tilvikum. Munurinn á þessum tölum getur verið tífaldur og jafnvel meiri. Eftir stendur að áður en aðalleikvangurinn var tilbúinn og Uruguay hóf keppni í mótinu, þá hafði áhugi almennings verið afar takmarkaður. Uruguaybúar héldu með sínu landsliði – og í minna mæli með þeim löndum sem voru duglegust við að sleikja þá upp.

Sleikjulegasta þjóðin var Bólivía. Hún naut mikilla vinsælda fyrir að mæta og taka að sér að vera fallbyssufóður. (Landslið Bólivíu hafði leikið sjö leiki í sögu sinni og tapað þeim öllum.) Ekki jók á virðingu þeirra að helmingur leikmanna lék með alpahúfur. Trixið sem bræddi heimamenn var hins vegar þegar leikmenn Bólivíu komu inn á völlinn, hver með sinn bókstafinn letraðan á brjóstkassann. Þegar þeir röðuðu sér allir upp kom hins vegar í ljós upphrópunin: Viva Uruguay.

Athyglisvert er að þegar dregið var í riðlana, var styrkleikaraðað. Fimm lið voru sett í fyrsta styrkleikaflokk: Uruguay, Argentína, Brasilía, Paraguay og Bandaríkin. Tvö síðastnefndu lentu svo saman í riðli. Menn litu því aldrei svo á að Evrópuliðin ættu minnsta séns – þótt Frakkarnir og Júgóslavarnir ættu eftir að láta til sín taka.

Misheppnaðasta húsið?

Wednesday, September 1st, 2010

BSÍ er skrítið fyrirbæri og hefur alltaf verið. Að nafninu til á BSÍ að heita einhver aðalsamgöngumiðstöð Reykjavíkur og þaðan keyra rúturnar útá land. Samt var aðalrútuleið landsins: Reykajavík-Keflavíkurflugvöllur um árabil með endastöð á Reykajvíkurflugvelli (og það vel að merkja í annarri af TVEIMUR flugstöðvum Reykjavíkurflugvallar… þeirri sem færri vélar fóru um).

BSÍ var líka illa tengd varðandi strætósamgöngur. Enginn strætisvagn stoppaði beint fyrir framan BSÍ og þar í grenndinni bara vagnar frá SVR á meðan sveitarfélögin héldu hvert úti sínu strætókerfi.

Samt hafði BSÍ ákveðna stöðu sem einhvers konar pósthús. Hluti af póstsendingum innanlands fór fram í gegnum rúturnar og hafði afgreiðslu á BSÍ. Gott ef BSÍ hafði ekki eigið póstnúmer (102 frekar en 106).

Og þar sem BSÍ hafði stöðu einhvers konar umferðarmiðstöðvar, mátti sjoppan þar vera opin allan sólarhringinn. Ég man eftir bílferðum sem táningur í BSÍ, sem þá var eini sénsinn til að kaupa pylsu með öllu eða sígarettur eftir miðnætti. Þarna var líka bensíndæla þar sem hægt var að kaupa bensín utan hefðbundins afgreiðslutíma bensínstöðva fyrir tíma sjálfsala.

Í dag er þarna fyrst og fremst rennerí af íslenskum körlum sem kaupa sér heitan mat í hádeginu. Rautt kjöt með brúnni sósu og ekkert kjaftæði.

Sem einhvers konar miðpunktur í samgöngukerfi er BSÍ algjört klúður. En vissulega eru þarna góð bílaplön.

Ráðherra Vaðlaheiðargangamála fékk það á heilann að flytja skyldi BSÍ að Flugvallarvegi og nota þann flutning sem skálkaskjól fyrir að reisa nýja flugstöð við Reykjavíkurflugvöll. (Væntanlega í þeirri von að bygging slíkrar flugstöðvar myndi festa flugvöllinn í sessi um ókomna framtíð). Einhverra hluta vegna hefur þetta samgöngumiðstöðvarmál fengið að malla áfram óáreitt og það með einhvers konar blessun lífeyrissjóðanna (eins og það sé hlutverk þeirra sem lánveitanda að ákveða hvernig lántakinn, ríkið, forgangsraðar framkvæmdum sínum).

Nema hvað – einhvern veginn sýnist manni eins og að þeir sem setja spurningamerki við samgöngumiðstöðina/flugstöðina ætli nú að bregðast við með því að fara að hampa BSÍ (væntanlega út frá prinsipinu um að óvinur óvinar manns hljóti að vera vinur). Þannig er nú farið að tala um BSÍ sem nýja aðalskiptistöð Strætó í staðinn fyrir Hlemm. Og það er langt seilst í rökstuðningnum – jú, það á að vera svo heppilegt að tengja strætókerfið við rútubílakerfið…

…það verður helvíti fínt fyrir þau 0,00001% farþega strætó sem voru einmitt að fara að taka vagninn ofan úr Breiðholti til að ná morgunrútunni til Grundarfjarðar….

Aldrei séð aðra eins frystikistu…

Wednesday, September 1st, 2010

Nú loga netheimar yfir gamla myndbandinu um eldhúsið í höfuðstöðvum Orkuveitunnar, sem dregið hefur verið fram eins og nýjar og óþekktar upplýsingar. Það er reyndar til marks um hversu minni manna er lélegt. Það eru nefnilega mörg ár síðan myndband þetta varð að blaðamáli og gekk manna á milli á netinu. DV gerði sér sérstaklega mat úr þessu.

Á þeim tíma kom reyndar fram að kostnaðurinn við gerð myndbandsins var greiddur af þeim birgjum sem selt höfðu Orkuveitunni innréttingar og tæki. Myndin var líka fyrst og fremst notuð í auglýsingaskyni fyrir þessa aðila, enda minnir hún helst á langdregna búsáhaldaauglýsingu. Framlag Orkuveitunnar var því fólgið í að starfsfólkið “lék” í myndbandinu dagpart og Helgi Pé las þulartextann.

Hvers vegna voru menn að standa í þessu fyrir sjö árum síðan? Tja, menn voru montnir af nýja mötuneytinu sínu og fannst gaman að sýna það. Hégómlegt? Já… vissulega. Bruðl?  Onei.

En óháð spurningunni um hvort myndbandið hafi kostað orkunotendur peninga – er rétt að velta því fyrir sér hvort eldhúsið sjálft sé til marks um sóun og spillingu.

Það er í raun ekki valkvætt fyrir stór fyrirtæki að hafa mötuneyti. Mötuneyti er einfaldlega kjarasamningsmál. Annað hvort reka fyrirtæki eigið mötuneyti, tryggja starfsmönnum aðgang að mötuneyti annars staðar eða borga matarpeninga. Um leið og fyrirtæki hafa náð vissum starfsmannafjölda, borgar sig fyrir þau að reka þetta sjálf.

Og hver er þá besti mælikvarðinn á rekstur mötuneyta? Er það ekki einna helst kostnaðurinn við gerð hverrar máltíðar? Eftir því sem mér er sagt, er kostnaðurinn við hverja máltíð hjá Orkuveitunni lágur miðað við það sem gerist og gengur hjá stærstu fyrirtækjamötuneytum. Skýringin er ekki hvað síst sú að húsnæðið er hannað með starfsemina í huga og góður tækjabúnaður tryggir betri nýtingu á hráefni, minni mat er hent og framleiðnin er betri.

Þetta eru í sjálfu sér ekki mikil vísindi. Almenna reglan í allri framleiðslu er sú að gott og þægilegt vinnuumhverfi með fullkomnum tækjum þýðir betri nýtingu á hráefni og vinnuafli. Eða halda menn að það yrði ódýrara að reka eldhús í þröngu rými með ófullnægjandi búnaði?

Auðvitað er sjálfsagt að menn hafi skoðun á eldhúsum opinberra fyrirtækja og stofnanna, en er ekki rökréttast að byggja slíkt mat á því hvað reksturinn kostar í krónum og aurum, frekar en að ergja sig á stærðinni á frystikistunni?