Um tilgangsleysi allra hluta

Eina ferðina enn eru Ísraelar að varpa sprengjum á Palestínumenn.

Stjórnmálamenn á Vesturlöndum, þar á meðal utanríkisráðherra Íslands, taka þann pól í hæðina að kenna báðum aðilum um – segja framferði Ísraelshers fara út fyrir öll mörk, en Palestínumenn verði að axla sinn hluta ábyrgðarinnar.

Þessi afstaða byggir á stórkostlega röngu mati á stöðunni í Ísrael. Staðreyndin er sú að próvókasjónir Hamas-liða (sem vissulega eru fyrir hendi) skipta nánast engu máli varðandi þennan hernað.

Stóra meinsemdin er sú að Ísraelsríki þrífst ekki án stríðsreksturs.

Ísraelsríki er að miklu leyti fjármagnað með bandarísku skattfé. Baráttan fyrir tilveru ríkisins í núverandi mynd fer ekki hvað síst fram í fjölmiðlum í Bandaríkjunum eða meðal lobbýista þar í landi. Þess vegna er það lífsnauðsynlegt fyrir Ísraela að geta stöðugt hamrað á því að tilvist þeirra sé ógnað og að ríkið eigi í höggi við óvini. Þannig og aðeins þannig geta dollararnir flætt óhindrað austur yfir Atlantshaf.

Justin Raimondo er með góða greiningu á þessari stöðu, sem lesa má hér.

Þessi sannindi mættu svo sem vera hverjum þeim ljós sem fylgst hefur með þróun mála fyrir botni Miðjarðarhafs síðustu árin. Það er því dapurlegt þegar evrópskir leiðtogar þykast ekki skilja hvernig í pottinn er búið.

Fyrir jól litum við í heimsókn til tengdó sem var að pakka jólagjöfum. Í bunkanum var bók sem hún hafði gripið á einhverjum bókamarkaðnum löngu fyrr og var að velta fyrir sér að gefa einhverju skyldmenninu. Þetta var bók um sögu íslenskra fegurðarsamkeppna eftir Sæunni Ólafsdóttur.

Ég fór að blaða í bókinni og sýndi henni það mikinn áhuga að á aðfangadag fékk ég hana í aukajólagjöf.

Þetta er svo sannarlega bók sem kemur á óvart. Höfundurinn hefur viðað að sér gríðarlega miklu og skemmtilegu myndefni, s.s. hvers kyns auglýsingum. Á sama hátt er dreginn saman mikill fróðleikur um þetta afmarkaða efni. Það er augljóst af lestrinum að höfundurinn hefur brennandi áhuga á efninu, en hefur á sama tíma húmor fyrir því. Það er góð blanda.

Nælið ykkur í eintak á næsta bókamarkaði.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson gefur kost á sér sem formaður Framsóknarflokksins. Það eru óvæntar fréttir.

Við Sigmundur erum samstúdentar. Ekki get ég nú sagt að við þekkjumst ýkjamikið, en eigum þó allnokkra sameiginlega vini og kunningja. Sigmundur lagði sig líka talsvert eftir ræðumennsku þegar ég var hvað mest að vafstrast í slíku. Á þeim árum voru tvennar einstaklingsræðukeppnir í MR, auk keppni milli bekkjardeilda. Í einni slíkri fór Sigmundur með sigur af hólmi og fékk að mig minnir bikar og fínan titil – gott ef ég þurfti ekki að sætta mig við annað sætið og var hundfúll.

Ég held að það sé samdóma álit fólks að Sigmundur sé hinn mesti ljúflingur og prýðisvel gefinn. En hann hefur ekkert í það að gera að verða formaður í stjórnmálaflokki. Til þess skortir hann alla reynslu.

Hugmyndin er álíka fráleit og ef einhverjum dytti í hug að dubba mig upp sem formann VG næsta haust.

(Með þessu er ég þó alls ekki að segja að mótframbjóðendur Sigmundar séu félegri kandídatar…)

…almannatengill að aðalatvinnu – myndi ég líklega kenna skjólstæðingum mínum að þegar maður er kallaður í sjónvarpið sem álitsgjafi um atburði líðandi árs, þá sé ekki töff að lesa svörin af blaði.

Á netmogganum var haft eftir löggunni að 200 manns hefðu mætt í Palestínu-mótmælin á Lækjartorgi.

Vísir og fréttastofa Bylgjunnar gerðu það sérstaklega að umfjöllunarefni að Össur Skarphéðinsson hefði mætt.

Ég sá ekki Össur og gekk þó hring í kringum mannfjöldann til að kanna hljóðburðinn (var að róta). Það eitt segir mér að það voru mun fleiri en 200 á svæðinu.

Ætli 500 hafi ekki verið nær lagi?

Eftirfarandi tilvitnun í kunnan fagurkera er frá árinu 1974. Hver er maðurinn og hverju mótmælti hann svo kröftuglega?

Þetta dæmalausa plagg Iýsir betur en flest annað þeim yfirgangi smekkleysunnar, sem íslensk börn eru beitt, hvort heldur er með slíkri furðusendingu eða með forheimskuðum skrípamyndum sjónvarpsins í barnatímum, eða þeim bíómyndum, sem kallaðar  eru  barnasýningar.
Aðilar þeir, sem að slíku standa, virðast hafa það sameiginlega álit á börnum, að afkáraskapurinn sé þeim helst til skemmtunar, flatneskjan best til skilnings og listrænt menningarleysi þeim öruggast til uppdráttar.

Börn kunna að meta góða teikningu, þau eru býsna glögg á það, sem er vandað og fallega gert. Því er það grætilegt, að opinberir aðilar skuli finna sig knúða til að senda þeim slíka andlega sjálfsmynd sína og það að sýnist í algjöru tilgangsleysi.
… Það vill til, að mörg hafa lagt þennan undarlega jólaglaðning til hliðar með hreinu ógeði.

…hvaða lógík getur verið í því að tappa vatni á flöskur í Vestmannaeyjum og selja úr landi?

Í ljósi þess að vatninu er dælt frá fastalandinu til Eyja, þá getur þetta varla verið hagkvæmt? Af hverju ekki að tappa þessu í það minnsta á flöskurnar uppá landi?

Allt í volli á Mánagötu. Við Steinunn höfum legið í bælinu með andstyggilegt kvef í allan dag. Það þarf mikið að breytast í nótt til að ég komist í vinnuna á morgun.

Sendum grísinn í sund með ömmu sinni og afa. Það féll í kramið, enda barnið líklega sárfegið að yfirgefa pestarbælið.

Um fjögurleytið dröslaðist ég innan úr rúmi og fram í stofu, þar sem ég sá Framara taka Hauka í nefið í deildarbikarnum. Viggó er að gera virkilega góða hluti með þetta Framlið. Það kemur þægilega á óvart.

Jafnframt lá ég á netinu og fylgdist með framvindu mála hjá Luton og Lincoln. Chris Martin (lánsmaður frá Norwich) skoraði tvisvar og hjassinn geðþekki, Ian Roper, skoraði annan leikinn í röð. Lincoln minnkaði muninn í 3:2 undir lokin, en þrjú dýrmæt stig í höfn.

Núna er mótið hálfnað, 23 umferðir búnar af 46. Luton er komið í mínus eitt stig (byrjuðum með þrjátíu í mínus). Það er undir settu marki – en ekki þó svo ýkja fjarri því sem þarf til að halda sér uppi.

Bournemouth er með sjö stig – átta stigum meira en við. Þeir byrjuðu með sautján stig í mínus. Það þýðir að okkur hefur bara tekist að saxa á forskot þeirra um fimm stig af þrettán. Hins vegar er allt í steik utanvallar hjá Bournemouth og ekki útilokað að þeir lendi í frekari refsingum vegna fjármálaóreiðu.

Grimsby er með fjórtán stig. Við höfum því minnkað forskot þeirra um helming. Stjóraskipti virðast ekki hafa gagnast Grimsby-mönnum, en Mike gamli Newell er við stjórnvölinn þar núna.

Barnet skipti um stjóra nú um helgina. Þeir unnu Bournemouth í dag og eru komnir í nítján stig. Accrington Stanley sigraði Grimsby og komst í 22 stig. Chester er með 23. Öll þessi lið sigla því tiltölulega lygnan sjó, en geta dregist oní fallbaráttuna á skömmum tíma.

Næsti leikur er úti gegn Chester, laugardaginn þriðja janúar. Þá verður líka búið að opna félagaskiptagluggann, sem mun hafa í för með sér talsverðar breytingar á liðskipan margra liða sem treysta á lánsmenn úr efri deildunum. T.d. bíða Luton-menn spenntir eftir að sjá hvort Leicester fær framlengt lánið á markverðinum sínum frá Liverpool. Ef það gengur eftir, þá eru meiri líkur á að Leicester leyfi okkur að halda Conrad Logan út tímabilið.

Af utandeildarkeppninni er það markverðast að Burton Albion er langefst á toppnum og mun væntanlega leika í deildarkeppninni á næsta ári í fyrsta sinn í sögunni. Það er ekki hvað síst áhugavert vegna þess að Burton er með ungan stjóra, sem þó hefur verið við stjórnvölinn hjá liðinu í mörg ár – Nigel Clough! Það skyldi þó aldrei fara svo að Clough yngri taki við Nottingham Forest innan nokkurra ára?

Aðalauglýsingatrixið í flugeldasölubransanum í ár er víst sprengiterta með skopmyndum af útrásarvíkingum. Fólk er þannig hvatt til að tjá andúð sína (reikna ég með) á þessum kónum með því að puðra þeim upp.

Þetta er kúnstugt ef haft er í huga upphaf þess að byrjað var að setja skopmyndir af stjórnmálamönnum á rakettur. Þá voru myndir eftir Sigmund af ráðherrum ríkisstjórnarinnar settar á flugelda. Síðar urðu þetta forystumenn stjórnmálaflokkanna – jafnt stjórnarliða sem stjórnarandstæðinga.

Sá var þó munurinn að á þeim árum voru menn hvattir til að skjóta upp “sínum manni”. Framsóknarmenn áttu að kaupa Steingrím Hermannsson, Sjálfstæðismenn Albert.

Núna virðast tívolíbombur hins vegar hafa öðlast fjölþættara menningarlegt hlutverk. Þær má nota mönnum bæði til lofs og lasts. Skrítið.

# # # # # # # # # # # # #

Rétt í þessu var ég að klára að lesa skáldsögu í striklotu. Og það helv.flotta bók.

Meira um það á nýju ári.

Ráðgjafar um heimilisfjármál spretta upp eins og gorkúlur. Margt í boðskapnum þeirra verður seint talið eldflaugavísindi – s.s. ráðleggingar þess efnis að reyna að losa sig við yfirdráttin og helst að nota kreditkortið sem minnst.

Jújú…

Annað sem fjármálaráðgjafarnir leggja áherslu á, er að maður reyni að borga e-ð lítilræði til viðbótar inná höfuðatól lána við hverja afborgun.

Gott og vel – nú er að koma að afborgun á Annuitets-Íbúðasjóðsláni heimilisins og því um að gera að taka fjármálamógúlana á orðinu. Nema hvað – ég sé ekki að það sé hægt að breyta upphæðinni á greiðsluseðlinum í netbankanum til að hækka upphæðina. Er hægt að redda þessu í gegnum tölvu að heiman eða verð ég að mæta í örtröðina í bankanum á gjalddaga? Því nenni ég fjandakornið varla…