Athöfnin var auðvitað allt annað en látlaus. Hún var í beinni útsendingu, for crying it out loud. Kirkjan smekkfull, tugir presta aftan við púltið, íslenski fáninn á kistunni, hörður áskelsson á orgelinu, risakór syngjandi o.s.frv. Nei, það er einfaldlega ekki hægt, með góðum vilja, að lýsa slíku sem “látlausu”. En hér er hængurinn, þó að hún hafi ekki verið látlaus þarf hún ekki endilega að vera íburðarmikil. Það voru engir “stjörnustælar” í gangi, og biskupinn hefði ekki getað haldið fyrirmennunum frá þó hann hefði viljað. Að barnabörnin (og eitt barnabarnabarn) hafi verið látin bera kistuna út fannst mér þá flott “töts” og fallegt.

Þetta er raunverulega nokkuð snúið. Er hægt að hafa eitthvað stórt í sniðum - og opinbert - og vera látlaus um leið? Samkvæmt orðabók þýðir látlaus líka tilgerðarlaus, og það fannst mér eiga við athöfnina. En að hún hafi verið einföld (líka undir merkingunni á látlaus) get ég ekki skrifað undir. Kannski var verið að meina látlaus í merkingunni linnulaus, sbr. látlaus rigning. Nei, nú er ég að spauga.

Ég farið í ansi margar jarðafarir, jafnt hjá þjóðþekktu sem minna þekktu fólki. Ef þessi útför var sérstaklega látlaus, þá hefur mátt segja það sama um allar hinar. Hvar eru þá allar útfarirnar sem EKKI eru látlausar? Eða er þetta kannski bara merkilngarlaus stimpill.