Um tilgangsleysi allra hluta

Magnað lesendabréf í Mogganum í morgun.Þar er varpað fram þeirri kenningu að þegar Sovétmenn réðust inn í Tékkóslóvakíu 1968, hafi hið raunverulega markmið verið að halda áfram inn í Austurríki og hertaka landið. Hins vegar hafi áætlunin farið út um þúfur, þar sem herinn hafi gleymt að taka með sér vistir og hermennirnir því orðið svangir.Legg til að þetta verði borið undir sérfræðinga í sögu eftirstríðsáranna. 

Útisigur gegn Exeter í dag. Tveir sigrar, eitt jafntefli og eitt tap í fyrstu fjórum umferðunum.Erum þá komnir í mínus 23 stig. Barnet og Macclesfield eru enn án stiga. Þetta er gerlegt… 

Fyrir nokkrum misserum var eitthvert happdrætti eða getraunaleikur í gangi sem bauð upp á gríðarlegan fjölda vinninga. Einna algengasti vinningurinn var “Pizza-veisla frá Dominos”.

Þegar nánar var að gáð, reyndist “pizza-veislan” vera 12-tommur með tveimur áleggstegundum - sækja sjálfur. Það þótti sumum fúl veisla… en kannski er nóg að fá eitthvað gefins til að það teljist veisla?

Fréttin af samgöngunefnd og gistingu hennar á “lúxushóteli” á höfuðborgarsvæðinu, minnir mig dálítið á pizzuveisluna góðu.

Fyrstu viðbrögð mín við fréttinni voru ekki ofsareiði útí sjálftökuliðið – heldur spurningin: “Ha? Hvaða lúxushótel er við Elliðavatn?”

Síðar kom í ljós að þarna uppfrá er víst rekið gistiheimili, sem ég hafði aldrei heyrt um. Og í einhverjum fréttatímanum kom fram að nóttin kostaði 12 þúsund kall á manninn. Það er álíka og nóttin á Hótel Cabin í Borgartúni og talsvert minna en Steinunn er að borga fyrir gistingu í nótt á Fosshóteli í Reykholti, þar sem VG er að funda um helgina.

Og þá er ég endanlega hættur að skilja…

Ætli ég hafi ekki verið rétt skriðinn yfir tvítugt þegar mér hætti að finnast það spennandi og eftirsóknarvert að gista á hótelum. Fram að þeim tíma var gaman að flakka í gegnum sjónvarpsstöðvarnar (sem yfirleitt voru fleiri en heima hjá manni) og smá fútt í að hafa mini-bar í herberginu. Í seinni tíð tengi ég hótel fyrst og fremst við óþægindi samfara því að sofa í ókunnu rúmi, hafa ekki alla hluti við hendina og þurfa að venjast torkennilegum umhverfishljóðum.

Þegar ég hef lent í því í vinnu eða félagsstörfum að þurfa að fara eitthvert út á land í vinnuferð, þar sem hópurinn þarf að gista á hóteli, hef ég alltaf litið á það sem kvöð og bölvað vesen. Að það sé einhver bitlingur fólginn í því að gista á hóteli er í mínum huga jafngeðveikisleg hugmynd og að fagna því að þurfa að ganga með bindi og í jakkafötum í vinnunni.

Og einmitt þess vegna skil ég ekki hvers vegna í ÓSKÖPUNUM þingmenn – af öllu fólki (því ef einhver hópur ætti að vera orðinn leiður á hótelum, þá eru það atvinnupólitíkusar) – sækja í það að gista á ódýru gistiheimili þegar þeir gætu tekið leigubíl heim eða látið makann skutlast eftir sér. Það getur bara ekki verið að kornflexið á hótelinu sé svona bragðgott.

Eina skýringin sem mér dettur í hug, er að þetta hafi eitthvað með dagpeninga að gera. Getur verið að þingmenn fái dagpeninga ef þeir gista að heiman, en ekki ef þeir sofa í eigin rúmi? Er það kannski málið?

Hér er pólitískur spádómur:

Næstu vopnuðu átök í Evrópu verða ekki á Balkanskaga og þau verða ekki í Georgíu (þótt líklega megi búast við einhverjum smáskærum í Abkasíu þar sem hópar Abkasa eða Georgíumanna munu reyna að rugga bátnum í von um að stríð brjótist út.)

Þess í stað er ég smeykur um að næsta stríð verði í Nagorno-Karabakh.

Héraðið er í svipaðri stöðu og Abkasía og Suður-Ossetía. Það er innan viðurkenndra landamæra Azerbaijan, en hefur í raun verið sjálfstætt frá því að stríði Armena og Azera um yfirráð þess lauk árið 1994.

Stríðið um Nagorno-Karabakh var blóðugt og kostaði mörgþúsund mannslíf. Friðurinn sem samið var um í kjölfarið hefur aldrei verið sérstaklega tryggur.

Fréttir síðustu daga af átökunum í Georgíu hafa flestar snúist um það hvort nýtt kalt stríð sé í uppsiglingu. Það eru óþarfa áhyggjur. Hins vegar er miklu meiri ástæða til að hafa áhyggjur af því að atburðirnir í Georgíu geti leitt til nýs stríðs vegna Nagorno-Karabakh.

Iiham Aliyev, forseti Azerbaijan, hlýtur að fylgjast af athygli með framvindu mála. Öll rök Georgíumanna fyrir því að halda með her sinn inn í Suður-Ossetíu eiga við varðandi Nagorno-Karabakh.

Aliyev á það sameiginlegt með Georgíuforseta að vera skilgreindur sem “okkar maður” – lýðræðissinni, umbótasinni og hvaðeina… Sú staðreynd að hann tók við völdum af pabba sínum, gamla KGB-foringjanum, komst til valda í kosningum sem alþjóðleg mannréttindasamtök gagnrýndu og að mótmæli stjórnarandstöðunnar hafa verið barin niður – hafa auðvitað engu breytt um stuðning Vesturlanda. Aliyev og Azerbaijan eru í “okkar liði” í stríðinu gegn hryðjuverkum.

Þeir evrópsku ráðamenn sem nú klappa Georgíuforseta á bakið ættu að staldra við og leiða hugann að því í eitt augnablik hvernig í ósköpunum þeir hafa hugsað sér að bregðast við ef herinn í Azerbaijan ræðst inn í Nagorno-Karabakh á næstu mánuðum. Átökin í Georgíu væru hreinn barnaleikur miðað við afleiðingar slíkrar innrásar.

Fréttaflutningur af flokksþingum stjórnmálaflokka er furðulegt fyrirbæri. Einhverra hluta vegna hafa fjölmiðlar ákveðið að úr því að viðkomandi flokkur hafi lagt svo mikið á sig við að undirbúa stóran og fínan fund, eigi hann það skilið að komast í fréttatímann með stórtíðindi á borð við:

“Varaformaður Vinstri grænna telur flokkinn eiga mikið erindi við kjósendur í næstu kosningum!”

“Formaður Samfylkingarinnar sagði í ræðu að það væri mikilvægt fyrir þjóðina að flokkurinn sitji sem lengst í ríkisstjórn!”

og

“Framsóknarflokkurinn er alls ekki glataður og leið á ruslahauga sögunnar – segir þingmaður flokksins!”

Þetta eru augljóslega ekkifréttir – og myndu aldrei sleppa í loftið nema akkúrat meðan á flokksþingum stendur.

Þess vegna þurfum við núna að sitja undir hverri “fréttinni” á fætur annarri frá flokksþingi Demókrata – þar sem okkur eru sögð þau undur og stórmerki að sitjandi öldungadeildarþingmenn Demókrataflokksins vilji að forsetaefni Demókrataflokksins vinni í komandi kosningum. Hver hefði trúað því?

Það er gott mál að Ásgeir Erlendsson taki að stigavörsluna í Gettu betur. Stigavarslan er alvörudjobb. Góður stigavörður getur snarminnkað líkurnar á mistökum í keppni.

Svo öllu sé nú haldið rétt til haga þá er rengt með farið í Fréttablaðinu að Ásgeir sé fyrsti karlkyns stigavörðurinn.

Árið 1990 sáu Oddný Eir Ævarsdóttir og Jón Atli Jónasson (síðar rithöfundur) um tíma- og stigavörslu. Þau voru hins vegar ekki eins áberandi og síðari stigaverðir, þar sem þau sátu ekki í sviðsmyndinni, heldur út í sal og var myndatökuvélunum sjaldan beint að þeim. – Þessi tilhögun var framkvæmanleg vegna þess að keppnisliðin svöruðu ekki eins ótt og títt í hraðaspurningum og síðar varð. (Meginhlutverk stigavarðar í dag er jú einmitt að reyna ásamt dómara að fá einhvern botn í þvoglumælt svör unglinganna í hraðaspurningum.) – Jón Atli var sem sagt fyrstur í sjónvarpi.

Raunar má eflaust hártoga titla þeirra sem komu að fyrstu keppninni, 1986. Þá voru einhverjar 5-6 manneskjur í settinu sem dómarar/spyrlar/tímaverðir/stigaverðir og ég man sannast sagna ekki hver hafði hvaða hlutverk. Ástæðan var sú að framhaldsskólanemarnir tveir sem seldu RÚV hugmyndina að keppninni og komu henni að talsverðu leyti á koppinn, gerðu það að skilyrði að þeim yrði falið hlutverk og að þeir fengju að sjást í sjónvarpinu. Held samt að þeir hafi frekar verið settir á skeiðklukkuna en í að telja stigin…

Í útvarpinu hafa svo ýmsir hlaupið í starf stigavarðar og þá fólk af báðum kynjum. Gott ef Björn Ingi Hrafnsson var ekki í þessu hlutverki á tímabili.

En ég óska Ásgeiri til hamingju með nýja djobbið. Ég spái frábærum vetri í GB, sem mun rústa hreppaspurningakeppninni í gæðum og vinsældum…

Í dag var ég beðinn, sem sérstakur rafminjafræðingur, að grafast fyrir um Silo-ísskápa sem framleiddir vou um og fyrir miðja síðustu öld.Þetta hélt ég að yrði létt verk og löðurmannlegt á netinu – þar sem það hlyti að vera til seinhver síða fyrir ísskápanörda.En ég finn bara ekki neitt. Rats! 

Egill Helgason hrósaði í gær sigri Evrópu á Ólympíuleikunum, þar sem lönd Evrópusambandsins hefðu tekið fleiri verðlaun en stóru löndin þrjú hvert um sig: Kína, Bandaríkin og Rússland. Í kjölfarið spruttust umræður á síðunni hans um hvað gerast myndi ef Bandaríkin sendu keppendur frá hverju ríki en ekki í gegnum alríkið.

Egill spyr: “Þú heldur að leynist margir gullverðlaunahafar í Nebraska?”

Tja – þá stórt er spurt… Hvernig ætli Ísland færi út úr samanburði við Nebraska? Reynum að svara þeirri spurningu.

Íbúar í Nebraska eru sex sinnum fleiri en Íslendingar. Ekki er reyndar víst að hlutfallið hafi verið það sama frá því að keppni í ÓL-nútímans hófst, en við skulum samt nota þá tölu til viðmiðunar.Einföld leit á netinu gefur til kynna að Nebraska gjörsigri Ísland, þótt tekið sé tillit til höfðatölureglunnar. En ekki er allt sem sýnist.

Listar yfir “íþróttafólk frá Nebraska” sem unnið hefur til gullverðlauna á Ólympíuleikum innihalda oft fólk sem stundað hefur nám við háskóla í ríkinu og unnið íþróttaafrek á ÓL á sama tíma eða skömmu síðar. Þetta á sérstaklega við fimleika- og fjölbragðaglímumenn, en mikil hefð virðist vera í Nebraska fyrir hvoru tveggja.Í öðru lagi er ekki sanngjarnt að telja með alla íþróttamennina frá Nebraska sem unnið hafa til verðlauna í hópíþróttum. Við skulum draga þá alla frá. (Og miðað við þá skilgreiningu er stór spurning hvort rétt sé að telja handboltasilfrið okkar með.)

Ef aðeins er miðað við einstaklingsíþróttir og fólk sem sagt er fætt í Nebraska – sýnist mér að um sé að ræða að lágmarki tólf gullverðlaun. – Miðað við höfðatöluregluna og hlutfallið einn á móti sex, er ljóst að tólf gullverðlaun trompa verðlaunaskápinn okkar og þá erum við ekki einu sinni farin að líta á öll silfur- og bronsverðlaunin sem synir og dætur Nebraska hafa unnið til.

Og í þessum verðlaunahafahópi eru líka frægir einstaklingar, s.s. Marjorie Gestring sem vann gullið í dýfingum á leikunum 1936. Hún var þá 13 ára og 9 mánaða - og er því yngsti gullverðlaunahafi í einstaklingsíþrótt í sögu leikanna.

Íþróttalífið í Nebraska lumar svo sem á fleiri görpum en kempum af Ólympíuleikum: Ætli Andy Roddick sé ekki frægasti núlifandi íþróttamaður Nebraska. Hann var í 1.sæti á heimslistanum í tennis fyrir nokkrum árum.

Ef farið er aftar í tímann er Max Baer líklega stærsta nafnið. Hann var heimsmeistari í þungavigt hnefaleika, en tapaði í einhverjum sögufrægasta bardaga allra tíma gegn James Braddock (Cinderella Man) – sem er hið klassíska Hollywood-íþróttadrama.

Ég reikna með að flestir íþróttaáhugamenn telji þá Roddick og Baer trompa Vilhjálm Einarsson og Völu Flosa.Niðurstaðan er skýr. Við Íslendingar (og Evrópubúar) ættum að fara okkur hægt í mannjöfnuði við Nebraska. 

Það var afar merkilegt að fylgjast með Ingibjörgu Sólrúnu þræta fyrir það í Kastljósi að eldflaugavarnarkerfið hafi verið rætt á ráðherrafundinum í Rúmeníu á dögunum. Engu að síður var samþykktum um það mál slegið upp sem stærstu fréttum fundarins á sínum tíma.Þetta hlýtur að kalla á að einhverjir fjölmiðlamenn sökkvi sér ofan í samþykktir fundarins og spyrji í kjölfarið áleitinna spurninga.Voru fréttirnar orðum auknar eða man utanríkisráðherra ekki hvað hún samþykkti sjálf? 

Jane Ledsom er ung og efnileg söng- og leikkona í Bretlandi. Um hana má fræðast hér.

Jane er gallharður aðdáandi Luton Town, samanber netfangið hennar: thehappyhatter@hotmail.com

Nú er hún búin að senda frá sér nýtt lag, 30 down to zero – til stuðnings Luton í baráttunni í vetur. Titillinn vísar augljóslega í mínusstigin 30.

Endilega tékkið á MySpace-síðunni hennar - 30 down to zero er fyrsta lagið…

Þetta er nú bara hið þokkalegasta lag, miðað við standardinn á fótboltastuðningslögum almennt.