Um tilgangsleysi allra hluta

Það eru átta dagar í fyrsta leik Luton í deildinni. Eftirtaldir leikmenn hafa á undanförnum dögum og vikum yfirgefið herbúðir félagsins:

Furlong
Hutchison
Peschiolido
Currie
Bell
Andrew
Robinson
Spring

Eftirtalda erum við að reyna að losna við, til að létta á launareikningnum:

Goodall
Jackson
Langley
Morgan

Enn hefur ekki verið tilkynnt um einn einasta nýja leikmann í staðinn. Þó er vitað um nokkra sem hafa verið í prufu síðustu daga sem reikna má með að verði samið við.

Það stefnir því í að við teflum fram liði þar sem leikmenn þekkja varla alla liðsfélaga sína með nafni.

Kláraði í gær þrekvirkið The Ball is Round eftir Goldblatt. Aðdáun mín á bókinni dvín ekki, þótt auðvitað séu sumar tengingarnar nokkuð langsóttar. Það væri skemmtilegt að sjá íslenska knattspyrnu- og stjórnmálasögu sagða svona í einu verki.

Á einum stað í þessu rúmlega 900 síðna verki um sögu knattspyrnunnar er Ísland nefnt á nafn. Það er í upptalningu yfir þau fjarlægu lönd sem grískir fótboltaáhugamenn veðja á í knattspyrnugetraununum sínum.

Færeyjar komast tvisvar á blað - í bæði skiptin í algjöru framhjáhlaupi.

Við erum svo sem ekki nafli alheimsins í knattspyrnumálum…

Hef ekki skoðun á húsinu sem búið er að teikna við Laugaveginn.

Sjálfum leist mér þó alltaf best á hugmyndina um að flytja Listaháskólann í Iðnskólahúsið á Skólavörðuholti ásamt Vörðuskóla - þar sem eru talsverðir viðbyggingarmöguleikar.

Iðnskólinn myndi svo fara á reitinn þar sem Kennaraháskólinn er núna, en KHÍ hlýtur hvort sem er að flytjast á svæði HÍ eftir sameininguna.

Allir sáttir - og engin krísa?

Þetta er frekar dapurt. Wikipediu-síðan um Ísland á ÓL 2008 inniheldur sem stendur einungis textann:

“Iceland is planning to send a team to compete at the 2008 Summer Olympics in Beijing, People’s Republic of China.”

Mjög slappt. Flest þátttökulönd eru komin með keppendalista. Nú mætti einhver vaskur íslenskur wikkari spýta í lófana og kippa þessu í liðinn.

Eins og lesendur þessarar síðu eru kannski búnir að átta sig á - þá nenni ég ekki að skrifa um neitt annað en fótbolta þessa daganna. Þið sem ekki kærið ykkur um slík skrif verðið bara að halda ykkur fjarri amk. fram í næstu viku…

Það er afar athyglisvert að fylgjast með umræðum á Írlandi um áætlaða stofnun nýrrar deildar fyrir eyjuna alla. Hægt er að lesa um málið hér.

Frá pólitísku sjónarmiði væri auðvitað mjög athyglisvert að sjá sameinaða deild fyrir allt Írland. Reyndar hafa íþróttasamskiptin yfirleitt verið meiri en ætla mætti miðað við pólitíska ástandið, en hér yrði þó um að ræða jákvætt skref fyrir sambúð írsku ríkjanna. (Segir svo ekki demógrafían að kaþólikkarnir taki yfir Norður-Írland innan fárra áratuga og löndin sameinist?)

Knattspyrnulega væri áhugavert að fylgjast með slíkri tilraun. Hugmyndin með þessari 10 liða deild, sem síðar yrði stækkuð upp í 12 lið, er sú að um hreinræktaða atvinnudeild yrði að ræða. Sterkustu liðin ættu að samkvæmt þessum áætlunum að ná styrk í það minnsta sem næmi íbúafjölda Írlands. Í dag eru bestu liðin í Írska lýðveldinu og á Norður-Írlandi á svipuðu róli og lökustu liðin í neðstu deild á Englandi eða sterkari klúbbarnir í ensku utandeildinni. Eins og staðan er í dag fara ALLIR sem EITTHVAÐ geta yfir írska hafið til að spila.  Hver veit nema sameinuð írsk deild gæti náð þeim styrk að halda í amk. einhverja leikmenn.  Írland ætti ekki að þurfa að vera lakara knattspyrnland en t.d. Finnland - raunar miklu sterkara.

Á móti má benda á hættuna á að slík úrvalsdeild verði enn eitt kjaftshöggið fyrir minni félögin á eyjunni. Hversu mörg hrein atvinnulið getur Írland borið? Er kannski hætt við að þau lið sem í dag berjast í bökkum muni endanlega keyra sig í þrot þegar þau reyna að stíga skrefið upp í fulla atvinnumennsku? Það verður amk aldrei full sátt um þessa breytingu.

David Goldblatt fjallar um kólumbíska landsliðið á HM 1994:

“Worse still, as pressure and expectation unstoppably and unreasonably mounted, the kiss of death arrived: Pelé was now tipping them as World Cup winners.” (bls. 787)

Þetta er ein af þessum setningum sem maður vildi hafa skrifað sjálfur.

Það er tilfinningaríkur dagur hjá mínu fólki í netheimum.

Í dag var það staðfest að Luton 20/20, nýja eignarhaldsfélag Luton Town, hefur verið samþykkt inn í ensku deildarkeppnina. Við fáum að hefja keppni í neðstu deild í næsta mánuði. Vissulega verður róðurinn þungur með þrjátíu mínusstig á bakinu - en við erum þó með. Rotherham United er ekki búið að fá keppnisleyfið og það getur vel verið að þeir fái ekki að vera með. Enska deildin hefur ákveðið að sýna fátækum litlum liðum fyllstu hörku. Mann grunar næstum því að ætlunin sé að knésetja 1-2 félög sem víti til varnaðar - Luton virðist ætla að sleppa, en Rotherham verður kannski ekki jafn heppið.

Stuðningsmennirnir eru ennþá foxillir út í stjórn deildarinnar og Enska knattspyrnusambandið. Þeir hörðustu eru búnir að brenna allar ensku landsliðstreyjurnar og sverja þess dýra eiða að halda með andstæðingum enska landsliðsins hér eftir. Ég spái því að sumir í hópnum standi við það amk. næstu 4-5 árin. Þessu fólki er alvara.

En í dag eru samt allir fyrst og fremst glaðir. Fólk keppist við að senda ástarjátningar sínar til félagsins. Rifjaðar eru upp bestu minningarnar og þær sárustu. Hetjur dagsins eru mennirnir á bak við Luton 20/20-félagið. Öfugt við það gerist og gengur í knattspyrnuheiminum eru fjarlægðin milli stuðningsmannanna á spjallsíðunum og nýju eigandanna ekki ýkja mikil. Raunar er eigendasaga félagsins og saga spjallhópanna á netinu nátengd. Með þessari sögu hef ég fylgst um alllangt skeið.

Árið 1992 var stofnaður póstlisti, WHOSH (ætli það hafi hafi ekki verið einhvers konar skammstöfun fyrir world-wide Hatters on information super-highway - eða e-ð álíka). Hann varð fljótlega furðuvirkur og fjölmennur á þeirra tíma mælikvarða og var m.a. fjallað um hann í breskum dagblöðum sem voru að velta fyrir sér hvernig þessi nýja tækni, internetið, myndi gagnast knattspyrnuáhugamönnum.

1995 byrjaði ég á netinu. Ég bjó ennþá heima hjá gömlu og þau ákváðu að kaupa nettengingu - líklega frá Miðheimum. Reyndar hafði mamma verið á póstlistum um friðarmál nokkrum árum áður, þar sem hún hlóð niður textaskjölum í gegnum langlínusímtöl með tilheyrandi geggjuðum símreikningum.

Eitt það fyrsta sem ég rakst á eftir að á netið var komið, var WHOSH. Ég gerðist áskrifandi og sökkti mér oní málefni Luton - sem ég hafði nánast hætt að fylgjast með eftir að liðið féll úr efstu deild 1992. Ég hélt mér þó að mestu til hlés í umræðunum, lét mér nægja að fylgjast með. Þó kynntist ég nógu mörgum til að vera boðinn velkominn í kallkerfinu á Kenilworth Road þegar ég mætti þangað í pílagrímsferðina…

Um 1997 var póstlistinn sprunginn og í staðinn var stofnað spjallborð. WHOSH lifir reyndar áfram, en skeytin eru varla nema 10-12 á viku. Þau gátu hlaupið á tugum á degi hverjum þegar verst/best lét.

Spjallborðið sem óx út úr WHOSH-listanum var bara eitt af mörgum sem fjallaði um málefni Luton - en fljótlega kom í ljós að það var það vitrænasta. Meðalaldurinn var hærri en gerðist og gekk. Spjallverjarnir voru líka sjóaðir og ekki til í að gleypa við öllu sem misvitrir stjórnendur klúbbsins sögðu. - Þumalputtaregla: þegar eigendur fótboltaliða lofa því að vera komnir í Meistaradeildina eftir 5 ár, eiga menn að grípa til byssunnar.

Vorið 2003 dró verulega til tíðinda hjá félaginu, sem þá var nýkomið upp úr neðstu deild eftir eins árs dvöl. Fjárglæframaður - sumir myndu hreinlega segja skúrkur - John Gurney, náði völdum í félaginu. Keypti það fyrir eitt pund eða svo.

Gurney lofaði gulli og grænum skógum. Talaði um að breyta nafni félagsins í London Luton, lofaði baráttu um Englandsmeistaratitla og vildi byggja Formúlu-1 kappakstursbraut í tengslum við nýjan heimavöll. Hann stóðst svokallað Fit-and-proper-person próf ensku deildarinnar sem leyfði honum að taka við taumunum.

Flestir stuðningsmennirnir sáu strax í gegnum Gurney, sem áður hafði orðið uppvís af því að reyna að sölsa undir sig íþróttafélög til að beita þeim í fasteignabraski. Gamla WHOSH-spjallborðið varð vettvangur fyrir stofnun félags, TiL (Trust in Luton), sem safnaði fé og skipulagði aðgerðir - sem meðal annars fólust í því að stuðningsmennirnir neituðu að kaupa ársmiða.

Markmiðið náðist - Gurney var þvingaður til að láta félagið frá sér. Til að það tækist þurfti að þvinga liðið í greiðslustöðvun. Þannig tókst hópi stuðningsmanna að bola í burtu glæpamanni sem Enska deildin hafði ekki treyst sér til að stöðva. Það er því ólýsanlega blóðugt þegar stjórnendur deildarinnar vísa í þessa greiðslustöðvun sem sönnun fyrir ábyrgðarleysi félagsins í fjármálum og nota hana til refsiþyngingar.

Það var dansað í Luton þegar Gurney hrökklaðist í burtu og ekki minnkaði kátína margra stuðningsmanna þegar óvænt velgengni fylgdi í kjölfarið á leikvellinum. Harði kjarninn á WHOSH-spjallborðinu var þó ekki sannfærður. Hann spurði í sífellu áleitinna spurninga um hvernig rekstrinum væri háttað - hvað orðið hefði um peninga fyrir sölu leikmanna o.s.frv.

Eftir því sem gagnrýnin varð háværari, þeim mun forhertari urðu stjórnendur félagsins. Þeir stuðningsmenn sem voguðu sér að spyrja spurninga voru sniðgengnir. Sumir í harða kjarnanum svöruðu með því að kaupa ekki ársmiða - en fara á alla útileiki í staðinn. Stjóri liðsins skammaði þessa stuðningsmenn - sakaði þá um að reyna að spilla fyrir og forystumaður félagsins talaði um 2% sem væru í fýlu en 98% væru hæstánægð.

Meðlimir spjallborðsins tóku upp viðurnefnið “útlagarnir” og héldu áfram að berja á stjórnendunum. Ásakanirnar reyndust því miður á rökum reistar og fljótlega fóru fleiri að taka þær alvarlega. Þegar eigendurnir komu félaginu í greiðslustöðvun - sýnilega með það að markmiði að kaupa það aftur en losna við drjúgan hluta skuldanna, skildu jafnvel þeir bláeygustu hvað klukkan sló. Blackwell knattspyrnustjóri baðst afsökunar á orðum sínum um “fólkið sem reyndi að spilla fyrir” - en það var of seint. Honum var aldrei fyrirgefið og fáir grétu þegar hann var látinn fara.

Starfsmenn félagsins voru líka farnir að snúast gegn stjórnendunum. Ritari klúbbsins gekk á fund Enska knattspyrnusambandsins og upplýsti það um að reglur hefðu verið brotnar í tengslum við leikmannasamninga. Það var þessi ábending sem varð til þess að knattspyrnusambandið dæmdi Luton í sumar til að byrja með 10 stig í mínus fyrir brot á reglum. Þegar farið var fram á að horft yrði til þess að ábendingin um brotið hefði komið frá félaginu sjálfu, þá var svar knattspyrnusambandsins á þá leið að starfsmaðurinn hefði ekki verið “club official” og því bæri ekki að taka neitt tillit til þessa. - Alþýðudómstólarnir í menningarbyltingunni hefðu verið fullsæmdir af svona röksemdafærslu!

Strax og Luton var komið í þessa seinni greiðslustöðvun fór harði kjarninn á fullt. Fyrsta málið var að afstýra því að gömlu eigendurnir ættu afturkvæmt. Það var gert með því að grafa upp nóg af upplýsingum og halda þeim á lofti. Hinum dómkvadda stjórnenda félagsins í greiðslustöðvuninni var gert það ljóst að aldrei yrði friður um kaupendur sem ekki gerðu hreint fyrir sínum dyrum - og sama gilti ef minnsti grunur væri á að lóðabraskarar kæmu nálægt dæminu.

Næsta skref var að koma saman fjárfestahópi til að kaupa félagið. Luton 20/20 er samsett úr hópi fjárfesta sem flestir tengjast félaginu, s.s. gamli leikmaðurinn Steve Foster (sá með ennisbandið). Í baráttunni um að fá að kaupa félagið ræktuðu þeir sérstaklega tengslin við stuðningsmennina og fulltrúi þeirra hefur reglulega komið á spjallsvæðið og gefið skýrslu um gang mála.

Í kvöld var hann hreinlega væminn:

So, as one journey ends another begins and despite the challenges that have been beset us, all of us, we have risen above it and succeeded in achieving the initial goal that many of us had. Whilst it is incredibly humbling to be on the receiving end of accolades, I think it is now time to redirect your gratitude to those known and unknown individuals who have given their time, effort, intellect, loyalty, passion and determination to bring Luton Town back into the control of people who have no other motive other than to see the club survive and thrive.

Teacher
Eric O aka Tiddles
Farhat
Exile
Crumpsall
TBC
Jimmy P
Desperate Dan
CK1
Pogue Mahone
Mr Y
Music Critic
Dilligaf
1664
Phil O’Sofickle
Muzza
Shefford
Lutononic
Eastender
KevHat 

Það er auðvitað hálfsúrrealískt að þakka hópi fólks með kjánaleg spjallþráðar-viðurnefni fyrir að bjarga knattspyrnufélagi frá dauða - en hér á það einfaldlega við. Þrefalt húrra fyrir útlögunum!!!

(Hitt er svo annað mál hvort við eigum nokkurn séns í að forða okkur frá falli með 30 stig í mínus…)

Eins og fram hefur komið í fréttum munu leiðbeinendur í Vinnuskólanum fara í verkfall í dag.

Heimildir mínar innan verkalýðsreyfingarinnar herma að von sé á samúðarvinnustöðvun hjá krökkunum í Vinnuskólanum.

Hún mun koma fram í því að liðið í unglingavinnunni mun sofa fram á skófluna, flatmaga í grasinu í stað þess að reyta arfann og sópa eina gangstéttarhellu á tíu mínútum…

Af hverju fór þetta óopinbera heimsmeistaramót alveg framhjá manni? Norðurbandalagið hans Bossi er amk að gera góða hluti á knattspyrnuvellinum - og kvennalið Sama getur borið höfuðið hátt.

2006 fór mótið fram í Okkitaníu. Þá unnu Samar, en keppnin galt fyrir að enskumælandi þjóðarbrotið í Kamerún hætti á síðustu stundu við þátttöku.

Annars er þetta svalasta álfusamband sem ég hef heyrt um. Meðal aðildarlanda er Martin Garcia-eyja, sem telur um 150 íbúa. Það er vel af sér vikið að tefla fram landsliði úr þeim hópi.

Þátttökulöndunum á Ólympíuleikunum fækkaði um eitt um helgina. Alþjóðaólympíunefndin tilkynnti að Írökum verði ekki heimilað að taka þátt, vegna pólitískra afskipta stjórnvalda í Bagdað af málefnum íþróttahreyfingarinnar.

Það eru sárafá dæmi um að þjóðum hafi tekist að láta reka sig frá Ólympíuleikunum fyrir þessar sakir.  Jafnvel forhertustu einræðisherrar láta sér yfirleitt segjast þegar Ólympíunefndin hótar brottvísun.

En þetta er eitt af einkennum alþjóðaíþróttahreyfingarinnar. Hún er afar hikandi við að blanda sér í pólitískar deilur (og styður því oft óbeint ríkjandi ástand) en ef ríkisstjórnir voga sér að skipta sér að því hvernig íþróttahreyfing einstakra landa haga málum sínum þá er hörðustu refsingum beitt.