Seinnipartinn fór Mánagötu-famelÃan à heimsókn til Guðrúnar og Elvars, til að sleikja sólina á svölunum hjá þeim. Fljótlega varð úr að okkur var boðið à kvöldmat og fram voru galdraðar ljúffengar andabringur, risotto og graskersmauk.
Barnið bisaði við matinn sinn, át misvel af einstökum tegundum og setti svo upp skeifu yfir kjötinu: “Ógisslegt” sagði hún og var þegar skömmuð fyrir dónaskap.
Hún lét sér samt ekki segjast. Stakk upp à sig bita, tók hann strax útúr sér aftur, otaði honum framan à mig og endurtók: “Ógisslegt!”
Ég skoðaði bitann og varð að viðurkenna að það var fjandi mikil fita á honum. Ég tók þvà gaffalinn og útskýrði fyrir ÓlÃnu að ég skyldi bara skera fituna af. “Gott!” – sagði hún.
Um leið og ég var búinn að skilja á milli fitunnar og kjötbitans var sú stutta fljót til og stakk upp à sig… fitunni.
“Uhh… er þetta gott?” – Spurðum við forviða. “Já – meira”, sagði grÃsinn.
Og við tók niðurskurður á andafituröndum fyrir barnið sem tróð à sig feitmetinu.
Þegar við vorum komin upp à rúm à kvöld með VÃsnabókina var staðnæmst við “Fuglinn à fjörunni”. Ég var komin hálfa leið með að syngja kvæðið þegar barnið benti á teikninguna af mávinum og sagði: “Kannski var þetta fuglinn sem við átum à kvöld!”