Um tilgangsleysi allra hluta

Jahá, það er bara að verða liðin fjögur ár frá síðasta Evrópumóti í fótbolta. Þá átti ég í standandi vandræðum með að velja mér lið – fór svo í ferðalag til Skotlands dagana á undan og spáði eiginlega ekkert í þessu meir. Við vorum stödd í Glasgow daginn sem opnunarleikurinn fór fram. Steinunn var þreytt og lagði sig á hótelinu meðan ég rölti á næsta pöbb.

Þegar svona tíu mínútur voru liðnar af þessum fyrsta leik, milli Portúgala og Grikkja, sá ég að ekki mátti bíða lengur með ákvörðunina. Ég valdi Grikki og fylgdi þeim til loka.

Mínir menn brugðust mér ekki 2004 og ekki ætla ég að svíkja þá núna. Grikkland mun koma öllum á óvart og verja titilinn! Sá hlær best sem síðast hlær.

# # # # # # # # # # # # #

Fyrir viku sleit einn í þriðjudagsboltanum hásin. Að þessu sinni fóru tveir á slysó til að láta sauma skurði eftir að hafa skallað hraustlega saman hausunum. Miðaldrabolti er háskaleg íþrótt.

# # # # # # # # # # # # #

Sjónvarpið bjó til mikla frétt úr því í kvöld að Jón Sigurðsson hefði skrifað grein um ESB. Er til áhrifaminni stjórnmálamaður en Jón Sigurðsson?

Ég býst fastlega við því að fyrsta frétt á morgun verði hvað Ásgeir Hannes Eiríkissyni finnist um málið.

# # # # # # # # # # # # #

Verð í útvarpinu kl. 8:15 á morgun að tala um Fram í tengslum við 100 ára afmælið. Svo er veisla annað kvöld. Vonandi fáum við flottari afmælisgjafir en á fimmtíu ára afmælinu…

# # # # # # # # # # # # #

Andinn í glasinu er Bruichladdich 7 ára, sem hefur undirtitilinn “Waves”. Þetta er eitt besta stöffið í Ríkinu um þessar mundir (amk. Kringlan og Heiðrún). Skyldukaup fyrir þá sem eru hrifnir af Islay-viskýi.

Nú þarf ég að slá upp í mínum eitursnjöllu lesendum.

Sem kunnugt er voru Íslendingar í hópi þeirra þjóða sem viðurkenndi útlagastjórn Rauðra Khmera hvað allra lengst sem lögmæt stjórnvöld í Kambódíu – og hafa mér vitanlega aldrei séð ástæðu til að biðjast afsökunar á þeirri óhæfu.

En hvaða ár var það aftur sem við snerum baki við þeim?

Vek athygli á þessum skrifum e. sjálfan mig.

Var að horfa á gamlan skólabróður, Sigmund Gunnlaugsson, ræða um skipulagspólitík hjá Agli Helgasyni. Hann telur að lykillinn að betra mannlífi í Reykjavík sé sú að byggja fleiri hús eftir teikningum frá Guðjóni Samúelssyni. Það er góð og gild kenning.

Í dag fór famelían í bæinn. Fyrst á leiksýningu í Þjóðleikhúsinu (Skoppa og Skrítla) – því næst niður í bæ. Við settumst niður fyrir framan ljótasta hús Reykjavíkur, strætóstöðvarbastarðinn við Hafnarstræti/Lækjartorg. Húsbóndinn lapti bjór en mæðgurnar þömbuðu sódavatn og mauluðu vonda svampbotnsköku. Barnið skottaðist svo milli borðanna á stéttinni á Lækjartorgi og fylgdist svo með stórum krökkum hoppa í París.

Hvað ætli það séu margir dagar  í árinu sem þetta er hægt á Lækjartorgi? Þrjátíu? Fjörutíu? Varla meira… Það er ekki vegna þess að Strætóstöðvarskrímslið sé ljótt eða fallegt – heldur vegna þess að alla hina daganna er rok. Og það er ekki hægt að sitja á Lækjartorgi nema í logni.

Jújú, ég get alveg verið sammála félaga Sigmundi að miðbærinn yrði snotrari með færri Moggahöllum og fleiri húsum frá fjórða áratugnum – en ætli það skipti ekki mestu máli að hafa þokkalegt logn? Að ná að skipuleggja miðborgina þannig að það finnist nokkrir túnbleðlar með sólarbirtu mestallann daginn og í logni…

Annan hvern mánudag fjalla ég um fræga vísindamenn úr sögunni í þættinum vítt og breitt á Rás 1. Á morgun verður tekið smáhliðarskref. Umfjöllunarefnið verður Victor Frankenstein – sem er oft ranglega kallaðurDr. Frankenstein eða jafnvel ruglað saman við sköpunarverk sitt.

Mary Shelley var átján ára gömul þegar hún skrifaði verkið (nítján ára þegar það kom út). Ætli það sé hægt að finna önnur dæmi í bókmenntasögunni um jafnáhrifamikil verk eftir táning? Það efast ég um.

Í dag lærði ég um 60 daga regluna.

Fór í Heiðrúnu að kaupa bjór. Stoppaði í leiðinni í sérvörudeildinni og spurði starfsmann út í Ardbeg-viskýið sem kom í hillurnar í fáeinar vikur og hvarf.

Starfsmaðurinn mundi eftir Ardbeg og að það væri gott viský. Hann lagðist strax í hringingar.

Í ljós kom að Ardbeg hafði rokselst um leið og það kom í verslanir. Raunar hafði lagerinn klárast á fáeinum dögum.

Þegar það gerist tekur gildi sérstök regla um vörur í prufusölu. Birginn hefur þá 60 daga til að tryggja nýja sendingu. Takist það ekki, er varan tekin af söluskrá.

Í tilfelli Ardbeg var það sem sagt ÖLGERÐIN EGILL SKALLAGRÍMSSON sem hafði umboðið en tókst ekki að fylla á hillurnar á tveimur mánuðum.

Skömm þeirra verður lengi uppi!

Ölgerðin á að heita umboðsaðili fyrir Ardbeg er virðist ekki starfi sínu vaxin. Það harma allir góðir menn.

# # # # # # # # # # # # #

Um þessa helgi eru tuttugu ár liðin frá því að Luton vann stærsta sigur sinn á knattspyrnuvellinum. Ógleymanlegan sigur á Arsenal í deildarbikarnum á Wembley.

Ég sá úrslitin bara í upptöku. Ástæðan var sú að þessa helgi var vorhátíð í Melaskóla. Hún fór þannig fram að sama skemmtunin var keyrð 4-5 sinnum fyrir framan nemendur og foreldra. Ingi skólastjóri fékk mig til að vera kynni – og þramma fram á sviðið og segja gestum hvað væri næst á dagskrá.

Þetta er besta ræðunámskeið sem ég hef lent í á ævinni. Hnúturinn sem var í maganum á mér þegar ég tók fyrstu kynninguna á fyrstu sýningunni var svakalegur. Undir lokinn gerði ég þetta eins og að drekka vatn.

Ég sagði samt aldrei mömmu og pabba frá þessu verkefni. Vissi að þau myndu bara taka upp á einhverri vitleysu – eins og að mæta og horfa á mig, sem myndi taka mig á taugum. Það liðu mörg ár þangað til að ég sagði þeim frá þessu.

Og ég missti af því að sjá Brian Stein skora sigurmarkið í beinni útsendingu…

Vill til að ég á spóluna…

Laugardagur kl. 15:00 – Leiðrétting! Færð hafa verið fyrir því gild rök að greinin sem vísað er til hér að neðan sé ekki um Sturlu heldur alnafna hans. Biðst afsökunar á ruglingnum.

Sturla Jónsson hefur verið mikið í fréttum upp á síðkastið. Færri vita að hann er áhugamaður um yfirskilvitleg fyrirbæri og hefur orðið fyrir árásum ærsladrauga eins og lesa má um hér.

Í viðtalinu er lýst sérstæðu atviki sem Sturla hefur lent í við akstur:

Eitt sinn þegar ég var að keyra bíl féll á mig eins konar stjarfi og ég gat mig hvergi hreyft. Skyndilega sveiflaðist ég út úr líkamanum, aftur í bílinn og síðan út undir beran himininn. Bíllinn varð náttúrlega stjórnlaus og fór á næsta bíl. Úr þessu varð síðan fjögurra bíla árekstur. Þú getur rétt ímyndað þér hvernig mér leið þegar lögreglan kom á vettvang og vildi fá skýringu á þessu atviki.

* * *

Viðbót, kl. 14:00 – Mér skilst að Sturla Jónsson þræti fyrir viðtalið sem ég tengi á hér að ofan.

Á heimasíðu Víkings stendur þessi klausa:

“Vissir þú… – ...að aðalkeppnisbúningur Víkings hefur verið sá sami frá stofnun félagsins?”

Þetta gengur upp miðað við það að fyrstu meistaraflokkslið Víkings voru í hinum klassíska svart/rauðröndótta búningi í upphafi þriðja áratugarins.

En voru Víkingar alltaf í þessum búningi? Í skjalasafni ÍBR rakst ég á samþykkt frá árinu 1938 varðandi búning félagsins. Honum var lýst á þessa leið: “Dumbrauðar skyrtur með svörtum kraga og svörtum uppslögum á ermum, ennfremur er merki félagsins saumað í vinstri barm skyrtunnar. Svartar einlitar buxur.”

Kannast lesendur við þennan búning?

Heill Hilmari Erni allsherjargoða fimmtugum!

Tek undir hvert orð í ágætri færslu Orra Harðarsonar um þennan öðling og snilling.

Loksins, loksins! Ég er farinn að sjá fram á að losna undan steypurykinu hér á Minjasafninu eftir að gólfið í nýja andyrinu/tengibyggingunni var flotað í gær. Þetta er stór áfangi.

Þegar ráðist var í verkið gleymdist hins vegar starfsmaður Minjasafnsins niðri í kjallara og honum var nokkuð brugðið þegar hann ætlaði að fara heim til sín í lok vinnudags og gekk fram á nýflotað gólf.

Um síðir tókst honum að klöngrast upp lyftustokk við illan leik. Hver segir svo að líf safnvarðarins sé háskalaust?