Um tilgangsleysi allra hluta

Einhver þyrfti að skrifa sögu pólitískra mótmæla á Íslandi - og það sem allra fyrst.

Þar til það verður gert munum við líklega þurfa að þola það eftir hver einustu mótmæli sem minnsti broddur er í, að slíkt hafi aldrei áður gerst í Íslandssögunni.

Sú hugmynd að stjórnmálasaga Íslands hafi einungis að geyma þrenn mótmæli: Gúttóslaginn, Nató-inngönguna og hverjar þær aðgerðir sem menn eru að ræða um í það og það skiptið - er fáránlega útbreidd.

Minnt er á fjáröflunarmálsverð Friðarhúss á föstudag. Matseðillinn verður með austur-evrópsku sniði:

Málsverðurinn hefst kl. 19, en húsið verður opnað hálftíma fyrr. Verð kr. 1.500

Það er úr mér allur vindur.

Fór síðdegis upp á Höfða til að ná í póstsendingu. Þangað þurfti ég að fara vegna þess að sending með barmmerkjaefni væri komin frá Bandaríkjunum og það þyrfti heimild mína til að opna pakkann í leit að reikningi.

Þegar loksins var komin röðin að mér fékk ég þau svör að enginn reikningur væri í pakkanum. Þetta þóttu mér skrítnar fréttir, enda ekki í samræmi við fyrri viðskipti við merkjaframleiðandann.

Ég náði að prenta út visa-yfirlitið úr heimabankanum og staðfestingu frá þeim bandaríska þess efnis að sendingin væri farin af stað. Hvorugt þessara skjala sannaði mikið, en samt fékk ég sendinguna afgreidda.

Hún reyndist vera í tveimur kössum. Ofan á báða þeirra búið að festa eyðublað merkt bandaríska póstinum, þar sem verð sendingarinnar og flutningskostnaður var nákvæmlega tíundaður. Þegar ég opnaði svo annan kassann blasti við mér afrit af reikningnum.

Hvað getur maður sagt?

# # # # # # # # # # # # #

Ég heyrði ekki betur en að fréttakona á Stöð 2 hafi áðan sagt að mótmælin í Ráðhúsinu væru þau mestu í sögu borgarstjórnar.

Annað hvort var þetta merki um ótrúlega fáfræði eða aðdáunarverða sagnfræðilega nákvæmni - því vissulega gerðist Gúttóslagurinn á þeim tíma þegar BORGARstjórn Reykjavíkur nefndist BÆJARstjórn.

Það hægt að vera á móti nýja borgarstjórnarmeirihlutanum á ýmsum forsendum. Aðdragandi samstarfsins var subbulegur, færa má fyrir því rök að Ólafur F. Magnússon hafi ekkert í borgarstjóradjobbið að gera o.s.frv.

Ég get hins vegar ekki fallist á þann málflutning að það sé einhver sérstakur skandall að borgarstjórinn komi af lista sem hefur tiltölulega fá atkvæði á bak við sig - hvað þá þegar látið er að því liggja að óljóst sé af hvaða hvötum fólk hafi kosið F-listann og hvort hægt sé að eigna Frjálslynda flokknum, Margréti Sverrisdóttur persónulega eða bara einhverju allt öðru tiltekið hlutfall af þessum atkvæðum.

Þeir sem telja að það sé eitthvað ólýðræðislegt við það að listi sem fékk rúmlega 6.500 atkvæði eignist borgarstjóra, þurfa líka að útskýra hvar mörkin eigi að liggja. Hvað hefði Samfylkingin þurft að fara lágt í kosningunum til að það hefði ólýðræðislegt að gera Dag Eggertsson að borgarstjóra? 25% eða minna?

Sigurður Geirdal varð farsæll bæjarstjóri í Kópavogi eftir að hafa fengið álíka hlutfallslegt fylgi og F-listinn. Var það aðför að lýðræðinu að Sigurður - sem naut gríðarlegrar hylli undir það síðasta - hafi orðið bæjarstjóri en ekki Gunnar Birgisson? Eða getur einhver útskýrt fyrir mér muninn á þessum dæmum?

Og vangaveltur um hvort Ólafur F. Magnússon “eigi” öll 6.527 atkvæðin - eða hvort hluti kjósendanna hafi verið að kjósa Margréti, Frjálslynda flokkinn eða bara eitthvað annað - eru út í hött.

Væri t.d. núna siðferðilega rangt að fara í samstarf við Framsóknarflokkinn, vegna þess að líklega hafi kjósendur hans verið að styððja Björn Inga en ekki Óskar Bergsson? Hver veit nema einhverjir hafi kosið VG og Samfylkinguna til að styðja Árna Þór Sigurðsson og Stefán Jón Hafstein…

Hvaða umboð hafði Steinunn Valdís Óskarsdóttir sem borgarstjóri - með þessum rökum? En Þórólfur Árnason?

Það er svo margt rangt við nýja borgarstjórnarmeirihlutann - en í Óðins bænum, ekki gera það að aðalatriði að kjósendur F-listans hafi “bara” verið 6.527.

Fyrir nokkrum dögum - þegar fatakaupamál Björns Inga komu fyrst upp í umræðuna - skrifaði ég á þessum vettvangi að reiði Guðjóns Ólafs hlyti að snúast um annað og meira en nokkur jakkaföt úr því að hann réðist svona gegn gömlum trúnaðarvini. - Það staðfestist síðar þegar Guðjón Ólafur framdi pólitískt harakírí í sjónvarpsviðtali.

Á sama hátt kaupi ég það ekki að afsögn Björns Inga núna sé einungis komin til vegna fatakaupamálsins og umræðunnar um það. Björn Ingi hefur staðið af sér miklu harðari krítík - bæði frá samherjum úr Framsóknarflokknum og úr öðrum flokkum. Hér kemur því þrennt til greina:

i) að afsögnin núna sé hluti af stærri pólitískri fléttu

ii) að Björn Ingi hafi haft ástæðu til að ætla að fleiri en Guðjón Ólafur myndu snúast gegn honum - og þá með eitthvað annað og meira í höndunum

eða

iii) að bankarnir séu - þrátt fyrir kreppuna - ekki hættir að ráða nýja starfsmenn

Þessa daganna er ég uppfullur af því að vera þingmannsmaki (þingmannsherra er einhvern veginn orð sem gengur ekki upp - og varla er ég þingmannsfrú…)

Það þýðir að ég hangi langdvölum á vef Alþingis, les og hlusta á ræður - pæli mig í gegnum þingskjöl og þess háttar. Í ljós kemur að Alþingisvefurinn er - þrátt fyrir óaðgengilegt útlit - einhver öflugasta fréttaveita landsins. Þar líða sjaldnast margar mínútur frá því að mál er tekið á dagskrá eða ræðu lýkur uns lesa má um það á vefnum.

Einn skemmtilegasti fídusinn er tímamæling á ræðum þingmanna. Þannig má sjá upp á sekúndu hvað hver þingmaður hefur talað lengi. Auðvitað gat ég ekki stillt mig um að slá því upp hvernig Steinunn stæði sig í samanburði við aðra varaþingmenn.

Nú verður að hafa í huga að varaþingmenn sitja mislengi inni. Varaþingmenn eiga ekki að fara inn nema fyrir tvær vikur að lágmarki - en stundum gerist það rétt fyrir þinghlé - eins og í tilfelli Tryggva Harðarsonar, sem talaði ekki nema í tvær mínútur fyrir áramót - en fékk svo sem ekki nema 3-4 daga á þingi fyrir jólafrí.

Að öllu jöfnu má þó reikna með því að varaþingmenn hafi náð tveimur vikum í þingsölum - að lágmarki.

Nú er vika liðin frá því að Steinunn settist á þing - eða öllu heldur átta dagar. Á þeim tíma hefur hún talað í 17 mínútur. Hvernig skyldi það koma út í samanburði við aðra?

Tja - Guðmundur Steingrímsson talaði í átta mínútur á hálfum mánuði síðasta haust. Róbert Marshall saxaði nærri Steinunni og talaði í 16 mínútur á sínum tveimur vikum.

Erla Ósk Ásgeirsdóttir - formaður Heimdallar - talaði í ellefu mínútur á sínum tveimur vikum og Paul Nikolov í sjö mínútur.

Jón Björn Hákonarson - hinn ungi Norðfirðingurinn á þingi - hefur þó ennþá forskotið á Steinunni. Hann talaði í nítján mínútur á sínum tveimur vikum. Það er þó huggun harmi gegn að Steinunn hefur ennþá þrjá þingdaga til stefnu til að skjóta honum ref fyrir rass.

Jón Björn á etv. metið - að flytja jómfrúrræðu innan við 20 mínútum eftir að hann settist á þing… en Steinunn mælti fyrir lagafrumvarpi á fyrsta degi OG flutti andsvar…

Er ég stoltur af kerlingunni minni? Heldur betur!!!

Í gær var leikin í “The Daily Show”" með Jon Stewart viðtalsbútur sem sjónvarpsmaðurinn Jason Jones tók við mig fyrir margt löngu. Þetta myndband hefur gengið manna á milli í dag, svo ég nenni ekki að tengja á það.

Ég var reyndar nánast búinn að gleyma þessu viðtali - og átti satt að segja allt eins von á að innslagið yrði fellt niður vegna verkfalls textahöfunda í BNA.

Þegar fyrst var haft samband við mig frá The Daily Show, vissi ég alveg hvað klukkan sló. Viðmælandi minni útskýrði að þetta væri “óvenjulegur fréttaskýringarþáttur” og að stundum brygðust viðmælendur illa við. Ég svaraði því til að maður þyrfti ekki að hafa séð mörg myndbrot til að skilja út á hvað þátturinn gengi.

Mér fannst mikið til koma hversu mikill undirbúningur liggur að baki svona stuttu innslagi. Áður en ákvörðunin var tekin um að hafa mig meðal viðmælenda lenti ég í tveimur klukkutímalöngum símtölum frá Bandaríkjunum þar sem pródúsent og aðstoðar-pródúsent frá kvikmyndaverinu þráspurðu mig út í Samtök hernaðarandstæðinga, afstöðu mína til Íraksstríðsins og viðhorf mitt til Bandaríkjanna almennt. Það var fyrst tveimur dögum eftir þessar nákvæmu yfirheyrslur að mér var tilkynnt að ég hefði verið samþykktur sem viðmælandi.

Jason Jones mætti í Friðarhús til að ræða við mig - augljóslega fárveikur. Hann var með flensu og líklega hita, sem fór ekki vel oní þotuþreytu og tímamismun. Kortéri fyrir upptöku hélt ég að ekkert yrði úr tökum - að hann væri einfaldlega of slappur. En um leið og ýtt var á upptökuhnappinn hrökk hann í karakter og afgreiddi viðtalið - sem tók rúmar fjörutíu mínútur - eins og herforingi.

Var þetta eiginlegt viðtal - eða var þetta sviðsett atriði eftir handriti? Tja - ég myndi kalla þetta viðtal. Strax í upphafi var mér sagt að spurningarnar kynnu að virðast skringilegar - en að mitt hlutverk væri EKKI að reyna að vera fyndinn og sniðugur heldur svara samviskusamlega. Þeir myndu sjá um gamanmálin.

Öðru hvoru spurðu dagskrárgerðarmennirnir mig hvort ég vildi gera hitt eða þetta. Ég játti sumu en neitaði öðru. T.d. féllst ég á að þykjast draga fram “fyrir hreina tilviljun” ljósmynd af Herdísi hermanni. Jafnframt þurfti ég að setja mig í vissar leikarastellingar, þar sem einungis ein myndavél var á staðnum og því þurfti að mynda viðtalið tvisvar: það er - fyrst var ég myndaður og því næst endurtók Jason Jones allar spurningarnar sínar en ég horfði á hann og kinkaði kolli eins og ég væri að heyra allt í fyrsta sinn.

Í heildina tekið var viðtalið - þrátt fyrir skrípalætin - vitrænna en flest þau viðtöl sem ég hef lent í um alþjóðamál í íslenskum fjölmiðlum.

9. bekkingar í heimsókn í Rafheimum. Ég er að ræða um segla og segulmagn - og kvarta í leiðinni yfir því hversu erfitt sé að kaupa góða og sterka segla hér á landi.

Ein stúlkan réttir upp höndina og spyr í dásamlegri einlægni: “Hefurðu prófað Seglagerðina Ægi?”

Snilld!

Ég er umkringdur Liverpool-stuðningsmönnum, enda heldur annar hver maður af minni kynslóð með því liði.

Yfirleitt láta þeir sér nægja að tuða yfir því að hinn eða þessi leikmaðurinn sé meiddur og láta eins og liðið vanti bara herslumuninn uppá að blanda sér í baráttu um Englandsmeistaratitilinn (sem er firra). Um þessar mundir tala þeir hins vegar mest um fjármál, eignarhald og skuldir.

Án þess að hafa náð að kynna mér málið sérstaklega sýnist mér að vandinn liggi í því að Liverpool hafi verið keypt af hópi íslenskra útrásarvíkinga og Dögg Pálsdóttur.

Það lýsir sér í því að:

i) Eigendurnir áttu sjálfir enga peninga - heldur keyptu klúbbinn að öllu leyti fyrir lánsfé og stóluðu á að endurfjármögnunin myndi reddast einhvern veginn.

og

ii) Þeir sjá enga ástæðu til að borga til baka peningana sem þeir hafa fengið lánaða.

- Eftir á að hyggja hefði Luton kannski átt að gefa Liverpool eftir hagnaðinn af bikarleiknum um daginn…

Ég veit ekki hvort hugtakið bögg hefur verið skilgreint með nægilega afgerandi hætti. Hér eru tvær uppástungur:

i) Bögg er þegar maður labbar út af vinnustaðnum sínum til að sækja barnið á leikskóla, en sér að það er sprungið á bílnum, fer í skottið og uppgötvar að hólfið með varadekkinu er fullt af vatni/klaka og ALLT í því er: blautt, kalt, skítugt… Eftir að tekst að losa varadekkið þarf að mylja klakann af með hamri. Tjakkurinn hefur orðið fyrir vatnsskemmdum og sveifin er týnd. Meðan á þessu stendur hlustar maður á Ísland taka fyrir Þjóðverjum í útvarpinu.

ii) Bögg er þegar fótboltaliðið manns í enska boltanum vinnur upp tvö mörk á útivelli, til þess eins að sjá stöðuna breytast úr 2:3 í 4:3 á 88. og 90. mínútu.

- Svo tapast báðir leikirnir í þriðjudagsboltanum í KR-heimilinu…