Um tilgangsleysi allra hluta

Ef marka má bloggheima, veður vonda fjölmenningarsamfélagið uppi og hávær minnihluti kúgar meirihlutann til að láta af gömlum og góðum siðum. Karl biskup mætir í fréttaviðtöl, smeðjulegur eins og bílasali, til að kveinka sér undan því að undirmenn hans fái ekki að fara inn í leikskólana að kenna bænir.

Hvaða vitleysa er þetta eiginlega?

Hvaða hefð er fyrir því að kirkjan sé með puttana í skólastarfi? Þegar ég var gríslingur gekk ég fyrst í leikskólann Valhöll og síðar Grænuborg. Þar sáust aldrei neinir klerkar. Það var aldrei farið í kirkju og sjálfsagt hefur engum komið slíkt til hugar.

Í Melaskólanum gegndi sama máli. Skólinn stendur beint á móti Neskirkju - það tekur mínútu að hlaupa á milli. Aldrei var samt farið með okkur þangað yfir. Aldrei komu prestar, djáknar, abbadísir - eða hvað þetta lið heitir nú - til að ræða við okkur. Ég skal ekki sverja fyrir að einhver hafi rekið inn nefið í fimm mínútur til að auglýsa sunnudagaskólann - en það var sami aðgangur og skátarnir og íþróttafélögin fengu.

Kristinfræði voru á dagskrá öll árin. Einstaka kennari var áhugasamur um þá grein, en flestum leiddist - eða stálust til að nota kristinfræðitímana í að vinna upp kennslustundir í öðrum greinum sem fallið höfðu niður - eða til að sjá um ýmis verk tengd umsjónarkennslu bekkjarins.

Ég held að flestir af minni kynslóð hafi svipaða sögu að segja. Við höfðum einfaldlega sáralítið af kirkjunni að segja í öllu okkar skólastarfi. - Tilburðir í þá átt að koma prestum og djáknum inn í leikskóla og barnaskóla eru því nýir af nálinni og hafa einkum átt sér stað á síðustu 5-6 árum eða þar um bil.

Fólk ætti að hafa þetta í huga í allri þessari umræðu. “Vonda fjölmenningarsamfélagið” og “háværi minnihlutinn” eru  ekki að reyna að banna gamla og gróna siði, heldur vinda ofan af þróun sem er nýbyrjuð - og virðist fremur standa í samhengi við offramleiðslu á guðfræðingum en sem viðbrögð við kröfum foreldra eða skólastjórnenda.