Nuclear
Það hljómar alltaf jafnskringilega þegar George W. Bush talar um kjarnorkuvopn og segir orðið “nuclear” - og ber það fram “njú-kú-le-ar” en ekki “njúkler”. Þetta er oft haft til sannindamerkis um að forsetinn sé málhaltur fáviti.
Hið rétta í málinu er víst að “njú-kú-le-ar” mun vera fullgildur framburður á orðinu - og jafnvel ríkjandi framburður á mörgum stöðum.
Þetta höfum við aðdáendur Morrissey náttúrlega vitað lengi - enda þekkja allir lagið “Everyday is like Sunday” (sem er líklega næstbesta lag sem Morrissey hefur sungið, Smiths-árin meðtalin).
Það er samt alltaf pínkulítið skrítið að hlusta á lagið og heyra goðið syngja: “Come Armageddon. Come on njú-kú-le-ar war…”
September 1st, 2007 at 11:32
Það er reyndar come, come - nuclear bomb, en ekki war. En dásamlegt lag og texti. Morrissey er reyndar víða með sprengjuna á heilanum, t.d. í Ask: Because if it’s not love then it’s the bomb that will bring us together.
September 1st, 2007 at 13:22
Mér hefur reyndar alltaf heyrst Bush segja njú-kjú-lar - og vissulega haft það til sannindamerkis um að forsetinn sé málhaltur fáviti.
September 1st, 2007 at 15:00
Ég hélt að nucular væri sérstakur repúblikanaframburður sem Eisenhower hafi verið upphafsmaður að.
September 1st, 2007 at 16:44
Úr Wikipediu: U.S. Presidents Dwight D. Eisenhower, Jimmy Carter (who served as an officer on a United States Navy experimental nuclear submarine[3]), Bill Clinton, and George W. Bush have all used this pronunciation,[4][5][6] however Bush has become most closely associated with it due to his repeated use of it.
September 2nd, 2007 at 01:35
Svona hljóðbreytingar eru nefndar metathesis.
Orðið „iron“ er annað dæmi. Ég bar það alltaf fram á sjálfsagða mátann en var svo leiðréttur; hann reyndist vera argasta bárujárn. Réttur framburður er víst „iorn,“ með oið greinilega á undan errinu. Síðan hef ég aldrei heyrt Bandaríkjamann bera það fram öðruvísi en „iorn.“ Þá er það víst bara svoleiðis — og kannski verð ég einhvern tíma leiðréttur fyrir óhóflega skýran framburð á „nuclear.“
Hvað þýðir annars að framburður sé „fullgildur?“ Kannski bara að hann sé orðinn svo algengur að það þætti hrokafullt að halda áfram að kalla hann vitlausan? Það virðist a.m.k. augljóst að „nucular“ og „iorn“ séu upprunnin sem klaufaskapur eða málleti en hafi síðan orðið að hefð.
„Rétt“ mál virðist skilgreinast af hefð frekar en af samkvæmni. Þannig telst t.d. „rétt“ að hafa nafn Silvíu Nóttar svona í eignarfalli, þótt maður upplifi það eins og opið beinbrot á málbeininu, væntanlega bara vegna þess að þeir sem fyrstir tóku upp á því að nefna dætur sínar Nóttir (ekki Nætur!) beygðu það þannig.
(Þessu lítt tengt: síðla árs 2003 hlaut stúlkubarn nafnið Kristel Nótt. Henni verður kannski oggulítið brugðið einhvern daginn í mannkynssögutíma.)