Um tilgangsleysi allra hluta

Við í famelíunni á Mánagötunni teljumst heiðingjar samkvæmt Þjóðskrá. Það þýðir að við beygjum okkur ekki undir þrælasiðferðið sem Kristlingarnir boða, þvert á móti erum við vinir vina okkar og óvinir óvina okkar. Markmiðið er að ala heimasætuna upp í þessum anda.

Nú skal viðurkennt að Ólína er ekki kjarkaðasta barnið sem sögur fara af. Hún er raunar hálfgerð raggeit, sem myndi aldrei hætta sér út í ófærur. Þetta er ótvíræður kostur í uppeldi, því við höfum aldrei þurft að hafa miklar áhyggjur af því að barnið hætti sér í miklar ógöngur, þótt hún sé látin eftirlitslaus í stundarkorn.

Um daginn gladdi stelpan þó hjarta okkar og staðfesti að hún hefur herra- en ekki þrælasiðferði.

Við vorum stödd í Kjarrhólmanum hjá annarri ömmunni og leiðin lá út á róluvöll. Ólína sá rennibrautina úr fjarska og byrjaði strax að þylja möntruna: “Ólína fara í rennibraut” (bara aðeins smámæltara).

Eftir því sem við nálguðumst rennibrautina jukust brýningarnar. “Ólína fara í rennibraut”. Þegar komið var upp að brautinni tók barnið til við að klifra upp og þuldi í sífellu: “Ólína geta, Ólína geta, Ólína geta…” - þar til komið var upp í topp. Þá leit hún niður og sá að það var fjári langt til jarðar.. “Ólína vilja ekki” - og svo var klifrað aftur niður.

Svona gekk þetta nokkrum sinnum. “Ólína geta, Ólína geta - Ólína vilja ekki”. Aldrei renndi hún sér niður, alltaf sneri hún við á miðri leið - en eftir stendur að Ólína GETUR rennt sér niður - hún VILL bara ekki gera það…

Þetta er í hnotskurn munurinn á herra- og þrælasiðferði.

# # # # # # # # # # # # #

Leikir kvöldsins í Suður-Ameríkukeppninni voru furðuójafnir. Er alvarlega að spá í að vaka eftir leik Uruguay og Brasilíu á þriðjudagskvöld, en verð þá varla til stórræða í vinnunni á miðvikudaginn.

This entry was posted on Monday, July 9th, 2007 at 01:14 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.