Um tilgangsleysi allra hluta

Sú tilraun Framsóknarmanna og nokkurra flokksfélaga minna að festa nafnið “Baugsstjórnin” við hina væntanlegu ríkisstjórn íhalds og krata er dæmt til að mistakast. Fjölmiðlamenn munu ekki þora að nota hugtakið og þar með er það dauðadæmt.

Ég ætla að koma með aðra og lífvænlegri uppástungu:

Hvað með að tala um D/S-stjórnina (sem væri þá borið fram Dé-Ess stjórnin)? Þetta myndi vísa til listabókstafa flokkanna - en fæli jafnframt í sér vísun til ákveðins samskiptamynsturs sem væntanlega mun einkenna þessa ríkisstjórn…

Jamm.

# # # # # # # # # # # # #

Þórdís var ekkert að drolla. Nýjasta tölublaðið af Börnum og menningu beið mín fyrir innan bréfalúguna þegar heim var komið. Er þegar búinn að lesa grein Ármanns um Stubb og þótti hún góð.

Megi Moggabloggið fá illt í magann og uppáskrift á bragðvonda magamixtúru!

Starfskona Framsóknarflokksins og frambjóðandi Framsóknar í Suðurkjördæmi skrifar færslu á bloggið sitt um hnyttna brandara Framsóknarmanna um Vinstri græn úr nýafstaðinni kosningabaráttu. Gárungarnir láta ekki að sér hæða:

Ýmsir höfðu í flimtingum í aðdraganda kosninga að Vinstri græn væru alls ekki græn, heldur rauð. Sumir sögðu að þau væru í rauðum nærbrókum innanundir grænum kufli, aðrir sögðu þau vera eins og melónan. Græn að utan, rauð að innan.
Gamli melónubrandarinn er genginn aftur.

Þessi samlíking er svo sem ekki ný af nálinni. Bandarískir hægrimenn hafa lengi notað vatnsmelónulíkinguna um flokk Græningja vestan hafs - að í raun séu þetta allt blóðrauðir bolsar inn við beinið…

Ég man hvenær ég heyrði melónubrandarann fyrst sagðan um VG. Það var fyrir prófkjör Samfylkingarinnar 1999, VG var nýstofnuð og mældist með u.þ.b. 2% fylgi í skoðanakönnunum. Ég sat í kjörstjórn og þegar framboðsfrestur rann út stefndum við frambjóðendunum öllum saman til fundar til að fara yfir praktísk atriði.

Í lok fundarins bað Stefán Jón Hafstein um orðið. Hann var titlaður fjölmiðlaráðgjafi og var fenginn til að leiðbeina frambjóðendahópnum svo prófkjörið myndi gefa sem besta mynd af Samfylkingunni. Stefán Jón ræddi almennt um hvernig ætti að koma fram í viðtölum og talaði sérstaklega um að frambjóðendur ættu að forðast að kalla Vinstri græna sínu rétta nafni. Þess í stað mælti hann með sniðugum uppnefnum, s.s. Talibana. Og svo sagði hann brandarann um melónuflokkinn…

Sumir frambjóðendurnir flissuðu yfir ræðunni. Aðrir voru þöglari - og þegar kom að melónulíkingunni stirnuðu brosin á fleiri en einu og fleiri en tveimur andlitum. Það voru nefnilega nokkrir í hópnum sem höfðu fylgst lengi með alþjóðamálum og þá sérstaklega pólitíkinni í Rómönsku Ameríku, en hún var vinstrimönnum hugleikin á áttunda og níunda áratugnum. Þessir sömu frambjóðendur vissu því það sem Stefán Jón og unga Framsóknarkonan vissu ekki - hvaðan melónulíkingin væri upphaflega komin.

Borgarastyrjöldin í El Salvador stóð frá 1979 til 1992. Hægrimenn í landinu héldu úti dauðasveitum sem báru ábyrgð á þúsundum morða, umfangsmiklum pyntingum og hryðjuverkum. Dauðasveitirnar nutu beins og óbeins stuðnings Bandaríkjastjórnar, t.a.m. voru margir af foringjum þeirra þjálfaðir í stærsta og öflugasta hryðjuverkaskóla í heimi, School of Americas (sem nú hefur reyndar fengið nýtt heiti).

Þótt dauðasveitirnar í El Salvador væru e.t.v. ekki svo frábrugðnar svipuðum hópum um víða veröld sem nutu blessunar Vesturlanda í meintu stríði gegn heimskommúnismanum, urðu þær í hugum margra að táknmynd fyrir allt hið versta í bandarískri utanríkispólitík. Morðið á Óscar Romero, kaþólskum erkibiskup sem hafði ákallað stjórnvöld í Washington að hætta hernaðarlegum stuðningi við El Salvador-stjórn, vakti gríðarleg viðbrögð og reiði víða um lönd.

Maðurinn sem stjórnaði dauðasveitunum á þeim árum sem flest ódæðisverkin voru framin, hét Roberto D´Aubuiosson. Árið 1984 bauð Aubuiosson sig fram til forseta í El Salvador og beindi þar meðal annars spjótum sínum að mótframbjóðanda úr röðum Kristilegra demókrata - sem höfðu grænan sem einkennislit.

Á kosningafundum átti Aubuiosson það til að draga fram vatnsmelónu, líkja andstæðingunum við hana, grípa svo sveðju og höggva ávöxtinn í tvennt… grænn að utan - rauður að innan. Myndmálið gat varla verið skýrara, þar sem frambjóðandinn með blóði drifinn feril stóð með sveðju í hönd, útataður í rauðum melónuslettum - búinn að slátra tákni andstæðingsins. - Smekklegt eða hitt þó heldur.

Ef þessi uppruni melónubrandarans er hafður í huga kemur ekki á óvart þótt einungis hörðustu hægrimennirnir í bandarískum stjórnmálum grípi til hans. Og svo náttúrlega fólk sem ekki er vel að sér í stjórnmálasögu síðustu áratuga.

# # # # # # # # # # # # #

Í dag fór ég í Eymundsson Austurstræti og bað um barnabókatímaritið sem Þórdís ritstýrir. Ég mundi ómögulega nafnið á blaðinu og afgreiðslufólkið vildi ekki kannast við að hafa nokkru sinni séð þessa útgáfu. Fór því bónleiður til búðar.

Hvar er hægt að nálgast eintak?

# # # # # # # # # # # # #

Ef marka má Kastljósið í kvöld telur Guðni Ágústsson að Framsóknarflokkurinn hafi bara verið í góðum gír og stefnt í fínar kosningar þar til DV kom og eyðilagði allt með einu kosningablaði. Dásamlegt - með slíku stöðumati er útlit fyrir að flokkurinn þurrkist endanlega út í næstu kosningum.

Megi stjórnendur Moggabloggsins smitast af skarpri dómgreind Guðna Ágústssonar!

Óskaplega sér maður mikið af bloggfærslum þar sem kvartað er yfir kjördæmakerfinu. Minna fer fyrir útfærðum tillögum að úrbótum og raunar eru sum umkvörtunarefnin mótsagnakennd.

Þannig hef ég rekist á blogg þar sem kvartað er yfir því að kjördæmin séu of stór, að  flokkar fái alltof marga þingmenn í einstökum kjördæmum miðað við fylgi (t.d. Samfylkingin í Rvík-norður með 5 þingmenn af 11 út á 28% atkvæða) og að Ómar hafi lent í 5% reglunni og ekki fengið tvo menn kjörna!

Allt eru þetta góð og gild sjónarmið - en illsamræmanleg.

Tökum t.d. þetta með Ómar og fimm prósentin. - Nú er þessi regla tekin sem dæmi um samtryggingarnet gömlu flokkanna gegn smáframboðum. Hið rétta er að hún var upphaflega sett inn til að AUÐVELDA smáframboðum að komast inn.

Áður var gerð krafa um að framboð næðu kjördæmakjörnum manni áður en þau áttu kost á uppbótarmanni. Þar sem Reykjavík var eitt kjördæmi, þýddi það í raun að þröskuldurinn var u.þ.b. 5,5% atkvæða í höfuðborginni. Með skiptingu Reykjavíkur varð þessi þröskuldur hins vegar miklu hærri og í kjölfarið var 5% reglan sett - ekki til að gera litlu flokkunum erfiðara um vik, heldur þvert á móti.

Nú má aftur ræða um réttmæti 5% tölunnar. Af hverju ekki 4%, 6% eða bara ekkert lágmark? Ef landið væri eitt kjördæmi, teldi ég ótvírætt að enginn þröskuldur ætti að vera. Þá myndi 1,5% flokkur fá einn mann á þing (sem hefði þó ekki dugað Jóni Magnússyni og Nýju afli 2003). Ég myndi líka vilja að 1,5% auðra atkvæða gæfi auðan stól á löggjafarsamkomunni

En þetta er ekki alveg jafnrökrétt í kjördæmaskiptu kerfi. Hugsum okkur t.d. stjórnmálaafl sem fengi 1,5% atkvæða - dreift nokkuð jafnt yfir landið. Slíkur flokkur fengi þá uppbótarmann út á sáralítið fylgi. Þar sem fólki er (ranglega) tamt að líta á uppbótarþingmenn eins og hverja aðra þingmenn kjördæmanna er hætt við að komið hefði hljóð úr horni ef t.d. Íslandshreyfingin í NV-kjördæmi hefði fengið einn þingmann út á sín tæpu tvö prósent en Framsóknarflokkurinn sömuleiðis bara einn út á sín tæpu tuttugu.

Frekar en að þrefa um 5%-regluna mætti hverfa aftur til gamla kerfisins - að gera kjördæmakjörinn fulltrúa að skilyrði fyrir uppbótarmönnum, en sameina svo Reykjavíkurkjördæmin í eitt. Kjördæmi með 18-19 kjördæmakjörnum fulltrúum og 3-4 uppbótarmönnum þýddi að þröskuldurinn yrði ekki hár - e.t.v. 4%. Ómar hefði alltaf farið inn með þeim hætti.

En hvernig er það - mun byggðaþróunin verða til þess að breyta þingmannaskipan strax við næstu kosningar? Mig grunar að NV-kjördæmi gæti misst aftur þingmann og farið niður í 8 menn. Veit þetta einhver dyggur lesandi - og myndi Reykjavík eða SV-kjördæmi hreppa hnossið?

# # # # # # # # # # # # #

Skrúfaði saman eitt stk. IKEA-bókahillu eftir vinnu. Hugmyndin er að reyna að endurheimta gesta/bókaherbergið sem er orðið að risastórri ruslageymslu. E.t.v. fer maður fljótlega að hætta sér þarna inn án þess að hafa rústabjörgunarteymi til taks.

# # # # # # # # # # # # #

Ég var einn af álitsgjöfunum sem tilnefndi Hnakkus sem besta bloggarann. Vonandi verður upphefðin til þess að hann fer að blogga oftar.

Megi Hnakkus buffa Moggabloggið.

Ef ég hefði kosið Íslandshreyfinguna á laugardaginn væri ég núna foxillur.

Í fyrsta lagi vegna þess að flokkurinn náði ekki manni á þing. Það væri þó minnsta málið, enda vissu allir kjósendur Íslandshreyfingarinnar að sú hætta væri fyrir hendi að flokkurinn næði ekki kjöri og að ríkisstjórnin myndi standa. Þetta var einfaldlega áhætta sem þeir tóku og ekkert meira um það að segja.

Í öðru lagi væri ég reiður út í forystufólk VG, Samfylkingar og Frjálslyndaflokksins sem kenna Ómari og Margréti Sverrisdóttur um sigur ríkisstjórnarinnar (sjá t.d. þessa færslu Össurar Skarphéðinssonar). Þetta er ótrúlega móðgandi framsetning, því með þessu er verið að segja að kjósendur Íslandshreyfingarinnar séu fávitar sem hafi verið ruglaðir í ríminu með því að bjóða upp á of marga valkosti.

Ef stjórnarandstöðuflokkarnir líta svo á að þeir hafi átt tilkall til þessara þriggja prósenta sem Ísl.hreyfingin fékk, þá eiga þeir að skamma þessa sömu kjósendur fyrir að vera heimskir, ótaktískir eða vanþakklátir (ekki það að ég sé að mæla með slíkum blammeringum). Að skamma forystufólk Íslandshreyfingarinnar er hins vegar tilgangslaust.

Það er dapurlegt að horfa upp á forystufólk VG, Samfylkingar og Frjálslyndra tala um kjósendur Íslandshreyfingarinnar eins og óvita - en hálfu ömurlegra er þó að heyra leiðtoga Íslandshreyfingarinnar segja slíkt hið sama um sína eigin kjósendur.

Málflutningur Ómars Ragnarssonar og Margrétar Sverrisdóttur er raunar með hreinum ólíkindum. Þau hafa haldið því fram í ræðu og riti að með framboði sínu hafi þau dregið úr sigri Sjálfstæðisflokksins - að öðrum kosti hefði meirihluti kjósendanna nefnilega kosið íhaldið.

Þetta eru makalausar yfirlýsingar í ljósi þess að yfirlýst meginmarkmið Íslandshreyfingarinnar var að fella stjórn Sjálfstæðisflokksins. Formaður og varaformaður flokksins eru þar með að segja að meirihluti þess fólks sem kaus þau sé skyni skroppinn - að um hafi verið að ræða “náttúrulega kjósendur” Sjálfstæðisflokkinn sem tekist hafi að blekkja til fylgist við andstæðinga íhaldsins. Eru þetta boðleg rök? Gefur ekki auga leið að kjósandi sem greiðir atkvæði sitt flokki sem hefur það meginmarkmið að “losna við stóriðjustjórnina” er tæpast líklegur til að líta á aðildarflokka þessarar sömu ríkisstjórnar sem næstbesta kost?

Ég minnist þess ekki að hafa heyrt forystufólk í stjórnmálum tala jafnóvirðulega um eigin kjósendur og formaður og varaformaður Íslandshreyfingarinnar gera nú fáeinum klukkustundum eftir kosningar. Það gefur ekki góðar vonir um að hreyfingin verði lífseig.

# # # # # # # # # # # # #

Horfði á KR-inga taka út fyrri árlega tapleik sinn gegn Keflavík. Hvernig stendur á því að Keflvíkingar eru með svona gott tak á KR? Gaman væri að vita það.

# # # # # # # # # # # # #

Nú hef ég í fyrsta sinn farið í nýju IKEA-verslunina. Það er nokkuð sem ég óska ekki mínum versta óvini. Og þó… megi Moggabloggið læsast inn í IKEA og villast á milli geisladiskastanda og bastkarfa til eilífðarnóns.

Í stjórnmálaumræðunni rétt fyrir kosningar eru menn duglegir við að benda á töfralausnir. Raunar eru flokkar sem ekki geta boðið upp á patent-töfralausnir taldir óábyrgir og með vonda stefnu.

Eitt af þeim lausnarorðum sem hvað oftast var gripið til í nýafstaðinni kosningabaráttu eru djúpboranir. Þar er um að ræða hið fullkomna slagorð - tækni, sem mögulega kemur fram á næstu árum og getur breytt öllum forsendum og reddað málunum.

Með djúpborun er átt við tækni sem gæti gert það mögulegt að ná mun meiri orku út úr háhitasvæðum en nú er unnt - og jafnvel margfalda orkuframleiðslu núverandi vinnslusvæða.

Það merkilega við djúpborunar-spilið er að það gagnast báðum fylkingum - þeim sem vilja vinda ofan af stóriðjustefnunni og þeim sem vilja halda henni áfram.

Virkjanaandstæðingarnir flagga djúpborunum sem nýrri og spennandi tækni sem sé handan við hornið. Þannig sé tóm vitleysa að fara í nýjar virkjanir sem raski og róti, þegar djúpboranir verði mögulegar rétt bráðum - það sé eins og að kaupa sér grammafón rétt áður en geislaspilarinn kemur á markað.

Stuðningsmenn stóriðjustefnunnar færa sér hins vegar draumsýn djúpborananna í nyt. Þeir hafna því að skuggalega hátt hlutfall nýtanlegrar orku á Íslandi sé bundin í stóriðju - enda muni djúpboranir margfalda framleiðslugetuna og enginn þurfi að hafa áhyggjur. Á sama hátt feli stóriðjuáform um allar sveitir ekki í sér hættu á virkja þurfi á viðkvæmum stöðum - enda muni djúpboranirnar góðu sjá um að framleiða orkuna fyrir framtíðarverksmiðjurnar.

Gallinn er bara sá að enn er engin vissa fyrir því að djúpborunarverkefni munu skila neinum umtalsverðum ábata. Það er fullt af spurningum sem ekki er búið að svara og allt eins líklegt að engin slík orkuframleiðsla eigi sér stað hér á landi á næstu 20 árum. Samt nota stjórnmálamenn úr öllum flokkum þessa tækni sem rök fyrir sínum málstað. Kjánalegt.

Megi Moggablogginu verða dýft oní djúpborunarholu.

…að maður getur notað fótboltann sem athvarf á stundum sem þessum.

Áfram FRAM! Ú-á pólitíkina (og Moggabloggið).

Ætli ég eigi ekki eftir að vaka þessa kosninganótt fram að síðustu tölum eins og venjulega? Spenningurinn er tvíþættur. Annars vegar að sjá hvort ríkisstjórnin fellur og hvort eitthvað betra tekur ekki við – hins vegar hvernig þingsætin raðast niður í Reykjavík-norður.

Fyrir u.þ.b. hálfu ári ákvað Steinunn að bjóða sig fram í prófkjöri VG. Hún var eini frambjóðandinn sem stefndi sérstaklega á fjórða sætið.

Hugsunin á bak við þetta markmið var einföld – ekki að verða þingkona að atvinnu næstu fjögur árin, heldur að hljóta sæti fyrsta varaþingmanns. Þannig ætti hún að komast inn á þing í nokkur skipti næsta kjörtímabilið til að kynnast þinginu og leggja sitt til málanna.

Íslenskir stjórnmálamenn eru nokkuð einsleitur hópur, með svipaðan bakgrunn og reynslu. Inn í þessa sveit er gott að fá fólk með önnur sjónarhorn. Mætti ég stinga upp á tæplega þrítugri konu sem varð öryrki rúmlega tvítug og hefur reynt að lifa á strípuðum bótum frá Tryggingastofnun án nokkurra annarra lífeyrisréttinda. Hvað ætli margir sitjandi þingmenn hafi prufað það?

Steinunn hefur ótrúlega margþætta félagsmálareynslu. Hún hefur starfað í flokkapólitík, innan sjúklingafélags, í hagsmunabaráttu öryrkja innan ÖBÍ og að friðar- og afvopnunarmálum svo eitthvað sé nefnt. Hún er friðarsinni og sósíalisti, en þó umfram allt frábærlega fær í mannlegum samskiptum. Á fundum og samkomum er hún manneskjan sem gefur sig á tal við stelpuna sem er að mæta á fund í fyrsta skipti, skringilega manninn sem situr einn úti í horni eða gamla fólkið sem veit ekki alveg hvernig það á að bera sig að.

Í forvalinu fyrir áramót fékk Steinunn glimrandi kosningu í umbeðið sæti. Þá er næsta skref að tryggja VG þrjá menn í Reykjavík-norður. Það er raunhæft markmið.

Lofa engu um frekari bloggfærslur fyrr en eftir kosningar – það er nefnilega í nægu að snúast…

Blair er á förum. Fagna því allir góðir menn.

Mark Steel fór á kostum fyrir viku þegar hann gerði upp feril Blair-stjórnarinnar:

Ten years ago today was brilliant. It was a euphoric sunny optimistic morning. It’s hard to remember it like that, just as it’s hard to recall you had a wonderful romantic wedding day, if it turned out you’d married a junkie who then sold your furniture and smoked your hamster.

Ekki er umfjöllunin um utanríkismálastefnu Verkamannaflokksins síðri:

And to be fair, the foreign policy did turn out to be different. Because the Tories’ had been secretly selling weapons to Saddam, which only came out in the Scott Report. So the Tory policy was to claim Saddam didn’t have weapons that he did have, whereas Labour policy was to … (surely you can see where this is going).

Lokaorðin eru samt best:

It wasn’t one mistake or one flawed policy that eroded all that initial optimism, it was New Labour’s very meaning. In fact, Blair’s support for Bush was a result of that adoration for the wealthy and powerful. Iraq wasn’t an aberration, it was a consequence of all he stood for. But Iraq is what he’ll be remembered for - forever always, no matter how much he tries to orchestrate a “legacy” around social reforms or whatever. He might as well have got Harold Shipman to say: “It’s not fair. No one remembers how I helped out Mrs Ambridge at the Post Office with her shingles. Just ‘murders murders murders’, that’s all the bastards go on about. Well, they’ll be sorry when I’ve gone.”

Megi Moggabloggið fá dr. Shipman sem heimilislækni…

Frændi minn Framsóknarmaðurinn, Pétur Gunnarsson, reynir að veita Vinstri grænum aðhald í aðdraganda kosninganna - eða öllu heldur - að lumbra á flokknum með öllum tiltækum ráðum.

Stundum slær hann slæm vindhögg…

Tökum t.d. þessa færslu. Þar segir:

VG var í dag að kynna frumvarp sem kveður á um að stjórnmálamönnum  verði bannað gera samninga sem fela í sér útgjöld fyrir ríkissjóð síðustu 90 dagana fyrir kosningar. Hefðu þetta verið gildandi lög vorið 1991 hefði Steingrímur J. Sigfússon, samgönguráðherra, ekki getað skrifað undir samning um smíði á nýjum Herjólfi þremur dögum fyrir alþingiskosningarnar 1991. 

Það hefur kurrað í frænda þegar hann sló þetta inn, yfir að hafa nú komið almennilegu höggi á helv. kommana. En betur má ef duga skal.

Árið 1991 var búið að samþykkja Herjólf á fjárlögum. Leitað hafði verið tilboða í smíði skipsins og sérskipuð nefnd mælti með því að hagkvæmasta tilboði yrði tekið. Undirskrift ráðherra var því formsatriði - lokahnykkur á ferli sem hafist hafði nokkrum árum áður. Áhugamenn um sögu skipasmíða geta lesið eitt og annað um Herjólfsmálið hérna.

Frumvarpstillagan sem VG kynnti í dag er afar athyglisverð. Ég vona þó að ekki hafi aðrir en Pétur frændi misskilið hana á þann veg að bannað væri að greiða úr ríkissjóði ákveðið margrar vikur fyrir kosningar. Tillagan gengur út á að ráðherrar séu ekki að gera samninga út um allar trissur um mál sem þarf að fá samþykki Alþingis fyrir. Með öðrum orðum: afgreiðsla Steingríms á Herjólfsmálinu hefði einmitt verið hárrétt samkvæmt þessum reglum!

Geta ekki allir verið sammála um að undirritanir af því tagi sem við höfum séð síðustu daga og vikur - án nokkurrar vissu fyrir samþykki löggjafans, séu óeðlilegar? Einstakir ráðherrar í ríkisstjórninni eru að skrifa undir samninga fyrir framan blaðaljósmyndara sem eru ekki á nokkurn hátt bindandi fyrir ríkið - eins og Öryrkjabandalagið komst að fyrir héraðsdómi á dögunum.

# # # # # # # # # # # # #

Í dag las ég andstyggilega frétt um stöðu vatnsveitumála á hernumdu svæðunum í Írak. Ég óska ekki einu sinni Moggablogginu að drekka vatnið sem almenningur þar verður oft að gera sér að góðu.

Mál rúmensku harmonikkuleikaranna rifjar upp fimm ára gamalt mál fólks af sama uppruna sem vísað var héðan. Þá skrifuðum við Palli Hilmars grein á Múrinn sem nefndist Er hægt að skila þessari þjóð?

Það er nú eitt og annað í henni sem enn á við.

# # # # # # # # # # # # #

Undirskrift borgarstjóra, menntamálaráðherra og rektors Listaháskólans um lóð í Vatnsmýrinni í dag er hið undarlegasta mál.

i) Í fyrsta lagi er í gildi samkomulag um að þarna skuli Náttúruminjasafn rísa, enda lóðin við hlið þeirrar byggingar sem hýsir kennslu í lífvísindum við HÍ. Sama dag er tilkynnt um ráðningu forstöðumanns Náttúruminjasafnsins, svo ekki var hann með í ráðum.

ii) Það er ekki að sjá að Háskóli Íslands hafi verið sérstaklega með í ráðum. Í gegnum tíðina hefur HÍ litið á allan þennan hluta Vatnsmýrarinnar sem mögulegt framtíðarathafnasvæði sitt. Eitt stykki Listaháskóli á þessum stað mun hafa áhrif á skipulag svæðisins, m.a. varðandi bílastæðamál, umferð o.fl.

iii) Gott og vel - segjum sem svo að borgin og menntamálaráðuneytið hafi komist að þeirri niðurstöðu að skynsamlegra væri að nýta plássið undir háskólastofnun en safn, þá er samt skringilegt að taka þessa ákvörðun áður en búið er að útfæra hvort og þá hvernig Kennaraháskólinn flyst á Háskólasvæðið.

iv) Sérkennilegast af öllu er þó að samningsaðilar, einkum rektor LHÍ, virðast líta á það sem sjálfsagðan hlut að skólinn geti selt lóðina undir óskylda starfsemi og notað söluandvirðið til að koma sér fyrir annars staðar á miðbæjarsvæðinu. Þetta hlýtur að teljast mjög óhefðbundið í tengslum við slíkar gjafir.

Best hefði verið að mínu mati að hrinda í framkvæmd þeirri hugmynd að flytja Iðnskólann í Reykjavík í nýtt og hentugra húsnæði annars staðar og koma LHÍ fyrir í húsum IR á Skólavörðuholti - steinsnar frá flestum helstu menningarstofnunum þjóðarinnar.

# # # # # # # # # # # # #

Svakalega var Guðfinna Ragnarsdóttir slöpp í umræðuþættinum um umhverfismál í sjónvarpinu í kvöld. Sjálfur þátturinn risti raunar ótrúlega grunnt og skánaði ekki við spurningarnar úr sal.

Ég læt uppstillinguna á sviðinu í þessum þáttum fara endalaust í taugarnar á mér. Af hverju að hafa ríkisstjórnarflokkana öðru megin og hina fjóra andspænis þeim. Þetta væri miklu dýnamískara ef andstæðingar sætu hlið við hlið.

# # # # # # # # # # # # #

Queens Park er komið í úrslitaleikinn í umspilinu í neðstu deildinni í Skotlandi. Þessu fagna allir knattspyrnuáhugamenn, enda Queens Park hiklaust eitt að tíu sögufrægustu fótboltaliðum í heimi.

# # # # # # # # # # # # #

Veðurspáin bendir til blíðviðris á kjördag. Það mun vera gott fyrir sitjandi stjórnvöld.

En hvaða áhrif mun söngvakeppnin hafa? Munu Íslendingar ekki snúast gegn Evrópusambandinu og þar með Samfylkingunni þegar Eiríkur tapar á fimmtudaginn? Það er harlalíklegt.

# # # # # # # # # # # # #

Fórum í mat til mömmu og pabba í Frostaskjólið. Þau búa í Reykjavík-suður og höfðu fengið kosningabækling frá Frjálslynda flokknum. Á baksíðu hans er risastór mynd af Kringlumýrarbrautinni, tekinn yfir Bústaðavegsbrúnni.

Það er gott að vita að til sé fólk sem getur séð fegurðina í öllu. Rómantíkin í þessari malbiks- og steypumynd fór þó alveg framhjá mér.

Nær væri að henda Moggablogginu framaf brúnni.