Um tilgangsleysi allra hluta

Í augum flestra lít ég út fyrir að vera eldri en ég er í raun og veru. Sérstaklega þegar hárið er hvað úfnast og ég spranga um í fötum sem ýmist eru keypt í Ellingsen eða hjá Guðsteini. Þegar við Steinunn vorum að draga okkur saman, heyrði ég þá sögu utan úr bæ að Stefán væri farinn að slá sér upp með táningsstelpu og að aldursmunurinn væri skuggalegur. Þá var ég 26 ára og Steinunn 24 - en hún er reyndar líka oft talin yngri en ökuskírteinið segir til um.

Ég varð því einlæglega glaður í bænum á laugardagskvöldið. Var í hópi fólks sem ætlaði inn á nýja barinn í Austurstrætinu, milli strípiklúbbsins og ÁTVR - þar var áður ferðaskrifstofa ef mig misminnir ekki.

Ég var fremstur og skundaði framhjá dyravörði sem greip í öxlina á mér og sagði eitthvað á þessa leið: “Bíddu rólegur félagi, þú ferð ekkert hérna inn. Má ég sjá skilríki…”

Ég var smástund að átta mig á beiðninni og áður er ég náði að seilast kampakátur eftir veskinu, var dyravörðurinn búinn að rýna betur í þennan úfna og kafloðna 32 ára mann sem stóð fyrir framan hann og rak mig inn - þrátt fyrir hávær mótmæli mín og beiðni um að fá að sýna honum ökuskíreini, sem reyndar er orðið 13 ára gamalt.

Þessi öndvegismaður reddaði helginni!

Megi Moggabloggið aldrei verða svona heppið með dyraverði.

Í gær kynnti Kastljósið til sögunnar mann sem sagður var heimsþekktur næringarfræðingur - Udo Erasmus að nafni, hvorki meira né minna! Hann var látinn fara í gegnum ísskápinn hjá tveimur þjóðkunnum Íslendingum og benti á hvað betur mætti fara.

Eftir að renna augunum yfir hillurnar í kæliskápnum hjá útvarpsmanninum góðkunna, Andra Frey Viðarssyni, kvað sérfræðingurinn upp dóm sinn: mataræðið var alltof kolvetnisríkt - sem þýddi að strigakjafturinn má eiga von á því að þróa með sér MS-sjúkdóminn.

Það er bara svona.

Ég er ekki viss um að umsjónarmenn Kastljóssins geri sér grein fyrir því hversu sögulegur þáttur hér var á ferðinni. Nú eru orsakir MS-sjúkdómsins óþekktar. Fræðimenn telja þó ljóst að um eitthvert samspil erfða og umhverfisþátta sé að ræða - og að svo virðist sem mestu skipti að umhverfisþættirnir séu fyrir hendi um táningsaldurinn eða þar um bil.

Nú hefur hinn heimsþekkti næringarfræðingur Kastljóssins hins vegar komist að hinu sanna. Atkins-kúrinn er væntanlega hin pottþétta leið til að verjast MS-sjúkdómnum og verða grannur og spengilegur í leiðinni!

Kastljósið kallaði ekki til neinn sérfræðing á sviði læknisvísinda til að leggja mat á greiningu herra Erasmusar. Rassvasaspeki hins “heimsfræga næringarfræðings” var látin standa sem óumdeild sannindi - í lok viðtalsins lét Sigmar þess raunar getið að á næstunni yrði rætt frekar um tengsl mataræðis og heilsufars. Ég treysti því að þar verði rætt við sérfræðing í taugasjúkdómum og viðkomandi spurður út í kenninguna um að kexkökur og hvítt hveiti valdi MS-sjúkdómnum.

# # # # # # # # # # # # #

Í dag kom lokaparturinn af sendingunni frá Amazon. Bojj, ó bojj - hvað það verður gaman að lesa í gegnum þetta! Þarna er m.a. nýleg kiljuútgáfa á fyrirlestrum Heckers um miðaldafarsóttir, sem ég lúslas í mastersnáminu í Edinborg - meðal annars á frummálinu sem aldrei skyldi verið hafa.

Uppáhalds miðaldafarsóttin mín er hin dularfulla svitasótt - legg til að Moggabloggið fái hana.

Við Steinunn brugðum okkur í bæinn í hádeginu og átum á best varðveitta leyndarmáli miðbæjarins - matstofunni í Ostabúðinni á Skólavörðustíg. Þar er hægt að fá fisk dagsins, súpu eða salat fyrir lítið fé. Éta þar allir góðir menn.

# # # # # # # # # # # # #

Hörmungar Luton ætla engan enda að taka. Nú hefur stjórnarformaðurinn sagt af sér og viðurkennt að hafa staðið í ólöglegum greiðslum í tengslum við félagaskipti leikmanna. Þetta gæti kostað klúbbinn refsingar á næsta tímabili auk þess sem líkurnar á eigendaskiptum hafa minnkað.

Ætlar EKKERT að ganga okkur í haginn á þessu ári???

# # # # # # # # # # # # #

Fékk þær fréttir í morgun að framkvæmdirnar hér við safnið muni taka lengri tíma en ætlað var. Ákveðnum hlutum verksins hefur verið ýtt yfir á næsta ár. Það eru viss vonbrigði og þýðir að ég verð að haga ákveðnum hlutum öðruvísi en til stóð. En það þýðir ekki að svekkja sig á því.

# # # # # # # # # # # # #

Í kvöld er House á Skjá einum. Þar mun doktorinn dugmikli eflaust kljást við einhvern fágætan en hræðilegan sjúkdóm - sem óskandi væri að Moggabloggið smitaðist af.

Næsta mánuðinn verða 1-2 skoðanakannanir á dag. Það þýðir að ganga má að því vísu að á bloggsíðum þeirra sem fá góða útkomu verður fagnað tryllingslega - þegar næsta könnun sýnir lakari niðurstöðu, þá er ekkert að marka þessi vísindi.

Þannig hefur minn gamli félagi úr sagnfræðinni, Björn Ingi (sem var í dag að kynna afar áhugaverðar hugmyndir í umhverfismálum) ekkert bloggað um skoðanakannanir upp á síðkastið - enda ekki feitan gölt að flá fyrir Framsóknarmenn. Á dögunum mældist svo einhver fylgisaukning milli vikna hjá Gallup í NV-kjördæmi og skyndilega skrifaði Bingi langa fréttaskýringu um að Herdís í 2.sætinu væri á leið á þing. Eitthvað segir mér að könnun dagsins, með Framsókn í 13% í kjördæminu kalli ekki á fréttaskýringu á síðunni hans.

Skoðanakannanir eru að þessu leyti gott fréttaefni að það geta eiginlega allir fundið eitthvað jákvætt í þeim. Þeir sem eru að vinna geta sett á ræðuna um meðbyrinn sem þeir eru að upplifa - stoltið, þakklætið og það allt. Hinir geta talað um hina fjölmörgu óákveðnu.

Og svo eru það þeir sem ekki næst í…

Mér finnst alltaf merkilegt að lesa færslur hjá frústreruðum bloggurum, sem afsaka slaka útkomu sinna manna með því að “svarhlutfallið sé svo lágt” - jafnvel bara 60%. Auðvitað hljómar það mjög gáfulega að segja: “Jújú, við fáum ekki mikið fylgi í þessari könnun - en gleymum því ekki að svarhlutfallið er mjög lágt…”

En hvað merkir þetta í raun og veru? Lágt svarhlutfall þýðir ekki að fjöldi fólks neiti að svara eða gefi á annan hátt ekki upp afstöðu sína - heldur að stór hluti úrtaksins var ekki heima þegar hringt var.

Það þýðir að sá flokkur sem ætlar sér sérstaklega stóran skerf af atkvæðum þeirra sem ekki næst í - hlýtur að hafa rökstuddan grun um að kjósendahópurinn sé sérstaklega mikið fyrir útivist eða vinni vaktavinnu.

Þetta er í rauninni rökrétt. Nú er Íslandshreyfingin ekki að gera góða hluti í skoðanakönnunum - en það hlýtur að vera vegna þess að kjósendurnir eru útivistartýpur sem eru að njóta náttúrunnar en sitja ekki heima við símann eins og sjallarnir og kommarnir!

# # # # # # # # # # # # #

Í Kastljósi í kvöld kom fram að nemendur í Valhúsaskóla séu öðrum grunnskólanemum duglegri að standa fyrir ofbeldi og meiðingum. Hér í gamla daga voru það ekki Seltirningar sem fóru um byggðir Reykjavíkur með alvæpni - heldur voru það Hagskælingar sem herjuðu á Nesbúa með ýmis amboð í höndunum.

Frægust var herförin þegar lemja átti Jens. Um hana gengu miklar sögur á sínum tíma og ef mig misminnir ekki þeim mun meira hefur hún verið rifjuð upp á þessum vettvangi áður.

Megi Moggabloggið hljóta þau örlög sem Jens voru ætluð!

Úff, það ætla engan enda að taka ósköpin hjá framboði aldraðra. Um daginn var haldinn mikill blaðamannafundur þar sem sérkennilegasta kosningabandalag seinni tíma var kynnt - bandalag lífeyrisþega og flugvallarandstæðinga.

Nú er víst ballið búið. Ef marka má frásögn Hauks Nikulássonar vildu eldri borgararnir endurskoða stefnumálið með flugvöllinn. Ætli þau hafi ekki komist að því að vonlaust væri að fá frambjóðendur úti á landi með þessa klausu í stefnuskránni?

En mikið hlýtur það að hafa verið áhugaverður fundur þegar Arndís Björnsdóttir hitti Örn Sigurðsson og lagði til að Höfuðborgarsamtökin féllu frá EINA baráttumálinu sem þau lögðu til í kosningabandalaginu? Kannski hún ætti næst að ganga til samningaviðræðna við Íslandshreyfinguna og setja það eina skilyrði að fallið verði frá andstöðu við stóriðjustefnuna…

# # # # # # # # # # # # #

Meira um pólitíkina. Sá bækling frá Samfylkingunni í Reykjavík sem fjallar um velferðarmál. Framan á honum var mynd af 6 frambjóðendum flokksins. Fimm af sex efstu: formanninum, varaformanninum, Össuri, Jóhönnu og Ástu Ragnheiði - sem er í þriðja sæti í Rvík-suður.

Hinum þriðjasætisframbjóðandanum var hins vegar sleppt, Helga Hjörvar. Þess í stað var á myndinni Ellert B. Schram, sem af einhverjum skringilegum ástæðum var færður í fimmta sætið uppfyrir Valgerði Bjarnadóttur - sem stóð sig ágætlega í prófkjörinu og virðist skynsöm manneskja.

Í mínum huga er Helgi Hjörvar einhver öflugasti stjórnmálamaður Samfylkingarinnar og því skringilegt að sleppa honum með svona augljósum hætti. Enn óskiljanlegra finnst mér að gera það í bæklingu sem fjallar um þann málaflokk sem Helgi hefur sinnt hvað helst.

Skrítið.

# # # # # # # # # # # # # #

Þetta finnst mér frábært framtak!

Megi Konráð ráða niðurlögum Moggabloggsins.

Ég er ekki alveg búinn að átta mig á því hvort kynning Íslandshreyfingarinnar á framboðslistum sínum sé dæmi um frábæran eða afleitan spuna.

Fyrir nokkrum vikum síðan var framboðið verst varðveitta leyndarmálið í íslenskri pólitík. Allir vissu hvaða 5-6 manna hópur stóð að því og fljótlega kvisaðist út að nafnið yrði “Íslands”-eitthvað.

Þegar stofnun flokksins var loksins tilkynnt formlega, voru reifuð nöfn 7-8 manna sem sterklega kæmu til greina í framboð - ýmist í efstu sæti eða neðar á lista. Svo sem ekki afleit byrjun.

Síðan þetta gerðist hafa örugglega birst tíu fréttir í fjölmiðlum um væntanlega framboðslista Íslandshreyfingarinnar. Einstaklingunum sem um ræðir hefur þó ekki fjölgað nema um 2-3. En til að breiða yfir þessa staðreynd, eru nöfnin á forystumönnunum alltaf talin upp í mismunandi röð. Stundum er Ósk Vilhjálmsdóttir nefnd fyrst, stundum Margrét Sverrisdóttir eða Ómar - stundum er byrjað að ræða um Reykjavíkurkjördæmin, stundum SV-kjördæmi eða eitthvert landsbyggðarkjördæmanna o.s.frv.

Eiginlega minnir þetta mig á frægt atriði úr Limbó-grínþáttunum þar sem Hjálmar Hjálmarsson reynir að selja Davíð Þór þorrabakka með súrum hrútspungum, þrátt fyrir að persóna Davíðs hafi skýrt tekið fram að hann vildi ekki sjá þá. Sölumaðurinn slóttugi dregur í sífellu fram sama þorrabakkann, en telur upp það sem á honum er í mismunandi röð - og reynir að hlaupa hratt yfir súrsuðu hrútspungana - sem ýmist eru faldir undir rúgbrauði, harðfiski eða öðru slíku. Óborganlegir þættir Limbó.

En með þessari hrútspungataktík er Íslandshreyfingunni vissulega búið að takast að komast ótrúlega mikið í fréttir án þess að ljóstra neinu upp - það er vissulega góður spuni. Gallinn er hins vegar sá að í leiðinni hefur flokkurinn fest í sessi þá ímynd að hann myndi ekki ná að skipa heilt fótboltalið.

Megi Moggabloggið verða fyrir barðinu á óprúttnum hrútspungasölumönnum!

Horfði á leiðtogaumræðurnar í Kastljósinu í kvöld. Get ekki sagt að þær hafi verið minnisstæðar - nema þá helst fyrir eitt atriði: augað á Guðjóni Arnari.

Nú veit ég að það er hvorki kurteislegt að góna á svona lýti eða málefnalegt að velta sér uppúr því - en ætli þorri áhorfenda hafi ekki setið heima í stofu og hugsað: “Hvað er með þetta blóðhlaupna auga? Er maðurinn að fá hjartaáfall í beinni útsendingu? Át hann bara salt alla páskahátíðina?”

Nú les ég eitthvað um það á bloggsíðum að Guðjón Arnar hafi verið með sýkingu og jafnvel fárveikur í þættinum. Það gæti reyndar skýrt firnaslaka frammistöðu hans.

Annars hafa stjórnmálaforingjar farið misvel út úr því að mæta veikir eða lemstraðir í sjónvarpsþætti fyrir kosningar. Sighvatur Björgvinsson var t.d. ekki að græða 1995 þegar hann var hálfkrambúleraður með aðra höndina eða báðar í fatla - verandi fyrir hataður eftir störf sín sem heilbrigðisráðherrann sem setti á komugjöldin.

Davíð Oddsson fór hins vegar ágætlega út úr því 1990 í borgarstjórnarkosningum að koma beint af sjúkrabeði með stóra plástra í andliti eftir e-a veirusýkingu. Áhorfendum fannst stjórnarandstaðan vera lúaleg að lúskra á veikum manninum í umræðuþættinum og hann fékk samúð - ekki þar fyrir að stjórnarandstaðan 1990 var svo slöpp að hún hefði aldrei haft neitt í borgarstjórann að gera, plástraðan eða óplástraðan.

Megi Moggabloggið bryðja salt - og það ótæpilega.

Fór að velta því fyrir mér hvaða kjördæmi skyldu hafa gefið af sér flesta forsætisráðherra (og þar miða ég við gamla kjördæmakerfið - það nýja er einhvern veginn ekki orðið manni nægilega tamt ennþá). Hélt að þetta yrði einfalt reikningsdæmi, en fljótlega kom í ljós að svo var ekki.

Ég ákvað að miða við tímann frá lýðveldisstofnun til hægðarauka - Sunnlendingum til lítillar gleði væntalega enda Jón Magnússon lengi þingmaður Vestmannaeyja og Sigurður Eggertz úr Skaftafellssýslunum ef ég man rétt - báðir töldust þó landskjörnir þingmenn meðan þeir voru í Stjórnarráðinu. Tryggvi Þórhallsson reiknast því sömuleiðis ekki Strandamönnum til tekna, né fyrstu ráðuneyti Hermanns Jónassonar. Vestfirðingar tapa enn, því Ásgeir Ásgeirsson var jú þingmaður fyrir aðra Ísafjarðarsýsluna sem forsætisráðherra.

En nóg um þessa fyrstu karla - vindum okkur í lýðveldistímann:

Suðurlandskjördæmi getur státað af einum forsætisráðherra: Þorsteini Pálssyni í hartnær 14 mánuði.

Reykjaneskjördæmi gerir betur. Ólafur Thors var í fjórgang forsætisráðherra á lýðveldistímanum og seinna valdaskeið Steingríms Hermannssonar var hann þingmaður Reyknesinga. Þá var Emil Jónsson þingmaður Hafnfirðinga þegar hann sat á stóli forsætisráðherra.

Reykjavík hlýtur alltaf að teljast sigurstranglegust í keppni sem þessari. Sjálfstæðismennirnir Geir Haarde, Davíð Oddsson, Gunnar Thoroddsen, Geir Hallgrímsson, Jóhann Hafstein og Bjarni Benediktsson sátu allir á þingi fyrir höfuðstaðinn. Þessi hópur einn og sér dugar Reykjavík til sigurs. Tveir forsætisráðherrar til viðbótar eru á gráu svæði.

Hvað eigum við t.d. að gera við Benedikt Gröndal - sem sat á þingi fyrir Vesturland nær alla sína pólitísku ævi, en var nýbúinn að færa sig til höfuðborgarinnar þegar hann gerðist forsætisráðherra í skammlífri minnihlutastjórn? Mér er skapi næst að gefa Vesturlandi þarna sinn fyrsta og eina forsætisráðherra í sögunni.

Og hvað má þá segja um Halldór Ásgrímsson, sem sat flestum mönnum lengur sem fulltrúi Austurlandskjördæmis, en var fluttur suður áður en honum hlotnaðist stóra upphefðin? Ég hneigist sömuleiðis til að telja hann vera eina forsætisráðherrann frá gamla Austurlandskjördæminu.

Vestfirðingar þurfa hins vegar engar skilgreiningar til að bjarga sér. Feðgarnir Hermann Jónasson og Steingrímur Hermannsson (fyrra valdatímabil) halda uppi heiðri kjördæmisins.

Norðurland-vestra hefur tvo Framsóknarmenn í handraðanum, þá Steingrím Steinþórsson og Ólaf Jóhannesson.

Glöggir lesendur átta sig á að hér stendur eitt nafn útaf borðinu - Stefán Jóhann Stefánsson, krati. Stefán Jóhann sat lengst af á þingi fyrir Reykjavík, en bauð sig þó einnig fram í Eyjafirði. Þegar ríkisstjórn hans, Stefanía, tók við völdum - sat hann á þingi sem landskjörinn þingmaður. Hann er eini forsætisráðherra lýðveldistímans sem setið hefur sem slíkur í embætti. Það þarf a.m.k. nokkra loftfimleika til að skilgreina hann sem fyrsta og eina þingmann Norðurlandskjördæmis-eystra.

Það er í sjálfu sér merkileg niðurstaða að öll gömlu kjördæmin nema eitt hafi “átt” forsætisráðherra - útfrá þessum fyrirvörum mínum. Eitthvað segir mér að sú tölfræði fari í taugarnar á sumum í gamla NA-kjördæminu, sem lengi vildi skilgreina sig sem leiðandi kjördæmi á landsbyggðinni.

En það er svo sem ekki öll nótt úti enn. Ennþá er möguleiki á að Steingrímur Joð verði forsætisráðherra eftir næstu kosningar - eða jafnvel Jakob Frímann fyrir hönd Íslandshreyfingarinnar. Held þó að Lengju-stuðullinn verði hinum fyrrnefnda ívið hagstæðari.

# # # # # # # # # # # # #

Luton tapaði eina ferðina enn um helgina. Við erum í djúpum skít. Moggabloggið er boðið hjartanlega velkomið í heimsókn.

Í gær fór ég í fyrsta sinn í konsingamiðstöð VG á Grensásvegi. Um er að ræða gamla ASÍ-húsið, nánar tiltekið hæðina sem hýsti listasafnið.

Þetta er flott skrifstofuhúsnæði á góðum stað í bænum. Það hefur þó staðið autt í tvö ár.

Í hvert sinn kemur að kosningum og prófkjörum rignir yfir stjórnmálaflokka og frambjóðendur tilboðum um húsnæði af þessu tagi. Það er enginn hörgull á tómu skrifstofuhúsnæði.

Samt er verið að byggja skrifstofuturn á horni Grensásvegar og Suðurlandsbrautar og fleiri stórhýsi eru boðuð á svæðinu. Þetta hefur mér alltaf þótt skringilegt - en hvað veit ég svo sem um fasteignaviðskipti.

# # # # # # # # # # # # #

Páskabíltúrinn var stopp á Þingvöllum. Skoðaði upplýsingamiðstöðina á bakka Almannagjár í fyrsta sinn - fannst ekki mikið til koma. Öllu skemmtilegra var að skoða upplýsingaskiltin sem búið er að koma upp á svæðinu. Þau voru mörg hver mjög fróðleg. Fannst samt skringilegt að lesa textann við Drekkingarhyl. Þar voru talin upp ártöl og nafngreindar konur sem drekkt var í hylnum. Þetta eru brotakenndar upplýsingar úr dómabókum og annálum. Af skiltinu mátti hins vegar skilja að þetta væri tæmandi listi - og kemur væntanlega mörgum túristanum á óvart að Íslendingar hafi “bara” tekið 10-12 konur af lífi á mörghundruð ára tímabili.

Hmmm… færsla sem endar á pælingum um Drekkingarhyl - hvernig skyldi Moggabloggsbölbænin verða? Þetta er eiginlega of auðvelt…

Í gær las ég í fyrsta skipti Bók Ásgeirs Hannesar Eiríkssonar, Ein með öllu, sem rekur tilurð Borgaraflokksins. Þetta er skrítin bók. Skrítnust er þó forsíðan, þar sem sjá má Albert Guðmundsson borinn uppi af hópi Ku Klux Klan-manna.

Bókin kom út um jólin 1990 og er að miklu leyti uppgjör við samflokksmenn á borð við Guðmund Ágústsson og Júlíus Sólnes - sem fær það óþvegið. Umfjöllunin um tilurð Nýs vettvangs er sömuleiðs forvitnileg, þótt augljóslega sé of skammt um liðið frá atburðunum til að sögumaður geti skilið milli aðal- og aukaatriða.

Langáhugaverðasti hlutinn var þó upphafskaflarnir, þar sem fyrstu klukkustundirnar í sögu Borgaraflokksins eru raktar. Það er mögnuð lesning.

Fyrir þá sem eitthvað þekkja til stjórnmálastarfs, er nánast óskiljanlegt hvernig hægt var að stilla upp framboðslistum, safna meðmælendum og sinna öllum þeim verkefnum sem framboð af þessu tagi krefjast - á örfáum sólarhringum.

Hulduher Alberts Guðmundssonar var mögnuð kosningavél. Mér er til efs að nokkur stjórnmálamaður samtímans gæti leikið svona ævintýri eftir.

Á sama hátt segir saga Borgaraflokksins okkur að það er bara hálfur sigur unninn með því að koma nokkrum mönnum á þing. Ef undirstöðurnar skortir getur sigurinn glutrast niður ógnarskjótt.

# # # # # # # # # # # # #

Í gær sendi ég bréf til höfuðstöðva Real Madrid. Það gerir maður nú ekki á hverjum degi.

# # # # # # # # # # # # #

Southampton á morgun, á heimavelli. Ekki er mikið tilefni til bjartsýni núna - jafntefli er það skásta sem hægt er að vonast eftir. Annars á ég síður von á því að Luton komist úr botnsætinu það sem eftir lifi tímabilinu.

# # # # # # # # # # # # #

Mikið óskaplega er þessi mynd um Alexander mikla leiðinleg. Hún vekur þó ýmsar hugmyndir um óskemmtilega dauðdaga sem óska mætti Moggablogginu.

Megi höggormur bíta Moggabloggið!