Um helgina leit fjölskyldan við á Te og kaffi í Eymundsson Austurstræti til að bragða hreysikattakaffið. Um er að ræða kaffibaunir frá Indónesíu sem fengið hafa að þroskast í meltingarvegi katta. Fyrir vikið kostar það skrilljónir.
Kaffið var bara býsna bragðgott. Eitthvað segir mér samt að kettirnir séu arðrændir í þessu ferli öllu.
Megi Moggabloggið lepja kalt og þunnt Nescafé.
Eftir að hafa horft á Silfur Egils í hádeginu er ég margs vísari.
Ég heyrði t.d. Ósk Vilhjálmsdóttur margítreka að munurinn á VG og Íslandsframboðinu sé sá að Íslandsframboðið sé klárlega lengra til hægri. Síðar í þættinum lýsti hún því yfir að hugtökin hægri og vinstri séu merkingarlaus hugtök í nútímapólitík.
Ég sá líka Jón Magnússon útskýra að Frjálslyndi flokkurinn hefði tapað miklu fylgi vegna klofningsins og tilkomu Íslandsframboðsins. Síðar í þættinum sagði hann að Íslandsframboðið væri í raun fylgislaust smkv. skoðanakönnunum.
Mótsagnakennt?
Jafnframt komst ég að því að Heimdallarformaðurinn er einhver sá alslappasti sem sá félagsskapur hefur sent í sjónvarpsviðtal og hafa þeir þó margir verið daprir.
Það er nú svo.
# # # # # # # # # # # # #
Í dag gengum við feðgarnir í að taka til í hjólbarðageymslunni á Mánagötunni og keyrðum bílhlass af gömlum dekkjum á Sorpu. Þau verða væntanlega send í endurvinnslu, kurluð niður og jafnvel brædd í gangstéttarhellur. Megi Moggabloggið hljóta sömu örlög.
Á fimmtudagskvöldið var okkur Steinunni boðið á forsýningu á Epli og eikum, nýjustu sýningu Hugleiks. Plottið var augljóslega að bjóða völdum bloggurum í þeirri von að þeir skrifuðu um sýninguna. Ég geng í það mál hér með:
Hugleikur er skemmtilegt fyrirbæri. Þetta er reykvískt áhugamannaleikhús sem hefur verið að í einhver tuttugu ár og undantekningarlítið (eða -laust?) sett upp frumsamin verk, helst með söngvum.
Þar sem mamma og pabbi könnuðust við fólk sem tengdist Hugleik fór ég á allnokkrar sýningar sem unglingur. Sumar hverjar fjári góðar. Það sem einkennir verkin hjá Hugleik er húmorinn. Fyrst og fremst er hugsað um að setja upp fyndna og skemmtilega sýningu. Það er gríðarlegur kostur í áhugamannaleikhúsi - best er að láta menntuðu leikarana um dramatísku loftfimleikana.
Epli og eikur eftir Þórunni Guðmundsdóttur er dæmigerð Hugleiks-sýning. Að þessu sinni er ekki snúið út úr menningararfinum eða bókmenntasögunni, heldur er sögusviðið Hljómskálagarðurinn (sniðug sviðsmynd) og plottið eiginlega stæling á hefðbundnum ástarvelluförsum - nema aðalsöguhetjurnar eru krimmar eða fólk sem dreymir um að leiðast út í glæpi. Lestir teljast því dyggð og öfugt.
Leikararnir stóðu sig vel. Baldur Ragnarsson, sem leikur aðalsöguhetjuna Lárus, er sérstaklega skemmtilegur í hlutverki sínu - þar sem hann leikur með andlitinu allan tímann (er það ekki eitthvað svoleiðis sem maður segir í leikdómi?)
Mæli í það minnsta með Epli og eikum fyrir þá sem vilja sjá skemmtilega sýningu. Ég samt ekki enn búinn að átta mig á því hvað þessi eikartré í titlinum eiga að merkja.
# # # # # # # # # # # # #
Fyrir tveimur árum spáði ég því að MK gæti blómstrað í Gettu betur 2007 ef rétt væri að málum staðið. Sannast sagna hélt ég að Kópavogsbúar hefðu misst af lestinni. Þeir heilluðu mig ekki í útvarpinu og þrátt fyrir ágæta spretti í fjórðungsúrslitunum, taldi ég þá klárlega langslakasta liðið í undanúrslitum.
Þess vegna kom frammistaða MK í kvöld mér gleðilega á óvart. Liðið á það svo sannarlega skilið að fara í úrslitaleikinn og þótt MH-ingar hafi líka verið sterkir, fannst mér MK betra liðið. Getur verið að Hamrahlíðarfólk hafi þegar verið komið í úrslitaleikinn í huganum?
Spurningarnar í kvöld voru aðeins of léttar. Þegar komið er þetta langt í keppninni má fjölga strembnu spurningunum aðeins. Reyndar kom Davíð að tómum kofanum hjá börnunum í spurningunni um Sköllóttu söngkonuna, sem kom mér mjög á óvart. Sjálfur spurði ég um Nashyrningana eftir sama leikskáld fyrir tveimur árum - og hefði því haldið að þetti ætti að koma.
Það vildi loða við MH á tímabili að kvarta sáran eftir töp í GB og reyna að skella skuldinni á mistök dómara, einkum ef mjótt var á munum. Vona að sú verði ekki raunin að þessu sinni.
# # # # # # # # # # # # #
Megi Moggabloggið lokast inni í lyftu - yfir helgi…
Óskaplega er stuttur þráðurinn í sumum Samfylkingarmönnum um þessar mundir. Framboð Íslandshreyfingarinnar fer óstjórnlega í taugarnar á fólki þar á bænum - meðan aðrir flokkar halda stillingu sinni. Þetta er sérkennilegt þar sem t.d. Frjálslyndi flokkurinn, VG og Sjálfstæðisflokkurinn ættu allir að telja sér meira ógnað af þessu nýja framboði.
Össur Skarphéðinsson skrifaði enn eina makalausa næturgrein sína, þar sem hann húðskammar Margréti Sverrisdóttur fyrir að hafa ekki bitið á jaxlinn og farið í framboð fyrir Frjálslynda ásamt Jóni Magnússyni og liðinu úr Nýju afli. Er maðurinn að blogga drukkinn?
Hrannar B. Arnarsson er annar taugaveiklaður krati. Hann sendir út neyðarkall vegna þess að vondu kommarnir gætu komist til valda… Æ, það er víst óþarfi að hnýta sérstaklega í þetta. Best að setja bara tengil til að sem flestir geti skemmt sér yfir angistinni.
# # # # # # # # # # # # #
Spilaði fótbolta án ökklahlífar í fyrsta skipti í margar vikur. Hlífin hefur staðið fyrir sínu, en það var ekki seinna vænna að gefa henni frí, því ég var farinn að finna fyrir auknu álagi á hinn ökklann vegna þess hvað álagið var ójafnt.
En nú er stormsenterinn sem sagt snúinn aftur - tvíefldur!
# # # # # # # # # # # #
Um helgina verða framleidd barmmerki fyrir kosningabaráttuna - og það ekki í litlu magni. Það mun þýða auma putta á mánudegi.
Megi Moggabloggið skera sig á pappír, stinga sig á nælum og merja fingurinn með þungri merkjapressu!
Ef ég eyði of miklu í mat og reikninga einhvern mánuðinn og lendi í peningaþurrð á tékkheftinu, þá liggur beinast við að fara í bankann og semja um yfirdrátt. Ef peningavandræðin væru stórvægilegri myndi ég jafnvel taka bankalán til lengri tíma.
Mögulega væri þriðji kosturinn í stöðunni - að fara til mömmu og pabba. Þau gætu vísast lánað mér aur í einhverja mánuði. Þetta gæti jafnvel verið sérlega hagkvæmur kostur fyrir mig, því þau myndu tæplega innheimta vexti, verðbætur eða krefja mig lántökugjald.
Það er hentugt að eiga inngrip með smálán frá vinum og ættingjum, en kallar þó varla á viðtöl í Viðskiptablaðinu um framsækna og nútímalega fjármögnunarkosti.
Núna hafa Faxaflóahafnir sent frá sér tilkynningu þar sem fyrirtækið býðst til að koma að fjármögnun Sundabrautar. Þetta tilboð er sent ríkisstjórn sem er á síðustu starfsvikum sínum - eftir að þingið er farið heim, en greinilega vænst svara í hvelli.
Frá þessu mikla snjallræði er sagt í öllum fjölmiðlum á gríðarlega jákvæðan hátt, líkt og alveg ný staða sé komin upp í málinu. Nýr og spennandi fjármögnunarkostur er kominn upp á borðið!
En hvað þýðir þetta á mannamáli? Jú: hálfopinbert fyrirtæki býðst til að lána ríkinu pening (væntanlega með litlum vöxtum) til að flýta fyrir framkvæmd. - Stefán fær fimmtíuþúsundkall lánaðan frá pabba sínum til að geta keypt sér sjónvarp núna en ekki eftir hálft ár!
Hver eru tíðindin? Er ríkissjóður í þeirri stöðu að eiga erfitt með að fá hagstæð framkvæmdalán? Nei, ekki skilst manni það. - Hefði það vafist fyrir ríkinu peningalega að rigga upp þessum vegi og taka svo peningana af fjárlögum næstu ára? Nei, það er víst ekki vandinn.
Þegar stjórnmálamenn tala um leita þurfi “nýrra leiða” við fjármögnun á stórframkvæmdum - og þá sérstaklega að “nýta kosti einkafjármögnunnar” - þá er það yfirleitt skrauthvörf fyrir: byggjum draslið bara strax og látum ríkið taka lán fyrir þessu, helst hjá viðskiptabanka byggingafyrirtækisins á hagstæðum vöxtum.
Eitthvað segir mér að hagfræði-Nóbellinn sé ekki á leiðinni uppá skerið að þessu sinni.
En það er þó gleðilegt að Faxaflóahafnir séu svona stöndugar. Það eru kannski hafnargjöldin af hvalbátunum sem eru að vega svona þungt?
Megi Moggabloggið fá heimsókn frá Sea Shepherd.
Fyrsta kosninganóttin sem ég man eftir var eftir Alþingiskosningarnar 1983. Ég var nýorðinn átta ára og með bullandi áhuga, vopnaður kosningahandbót Fjölvís. Á kosninganóttina gistum við heima hjá afa og ömmu á Neshaganum (nema mér hafi bara verið komið þangað í pössun, en mamma og pabbi farið út á galeiðuna). Amk. vakti ég lengur en nokkur annar og náði jafnvel einhverjum lokatölum.
Síðan hef ég ekki misst út kosningavöku í sjónvarpi. Ég er einn af tölfræðinördunum sem sit útí horni fyrir framan sjónvarpsskjáinn í miðri kosningagleðinni og reyni að reikna út hversu mikil tilfærsla atkvæða þurfi að eiga sér stað til að uppbótamenn færist milli flokka. (Ég sakna “flakkarans” - hann var frábær kosningafídus.)
Eitt böggar mig þó óstjórnlega við kosningavökur sjónvarpsstöðvanna - það er amatörisminn í byrjun kvöldsins. Þar á ég ekki við amatörisma af hálfu sjónvarpsstöðvanna, heldur þeirra sem stýra talningu og framkvæmd kosninga.
Dæmigerð kosningavaka byrjar á þessa leið:
Grafískar útfærslur eru kynntar fyrir áhorfendum og rabbað við stjórnmálafræðing. Svo er tekin stemningin í einhverjum súrum partýum hjá þotuliði. Loks verður klukkan 22. Þá byrjar vitleysisgangurinn - sumir formenn kjörstjórna líta á það sem persónulegt metnaðarmál að vera fyrstir með tölur. Reykjaneskjördæmi, nú SV-kjördæmi, er yfirleitt fyrst í kapphlaupinu - en í annað hvert skipti með þeim afleiðingum að tölurnar ruglast, formaðurinn gleymir að byrja á heildaratkvæðatölunni eða e-ð álíka.
Eftir fyrstu tölur úr Hafnarfirði byrjar kaosið fyrir alvöru. Fréttamaðurinn á Strandgötunni ætlar að tala við e-a frambjóðendur, þulirnir í sjónvarpssal vilja skoða grafíska sundurliðun og stjórnmálafræðingurinn fer að mala eitthvað. Stöðugt er gaggað í eyru fólksins í útsendingunni að fyrstu tölur séu að koma eða ekki koma frá hinu og þessu kjördæminu - allir verða stressaðir, byrjað er á viðtali og klippt er á það í miðju því að það eru kannski að koma tölur frá Akureyri… Meðan á þessu stendur skipta áhorfendur heima í stofu í sífellu milli stöðva af ótta við að missa af einhverju og missa fyrir vikið af öllu.
En nú hef ég ákveðið að leysa þetta vandamál í eitt skipti fyrir öll. Í staðinn fyrir þennan vitleysisgang, legg ég til að formenn kjörstjórna hittist á fundi fyrir kosninganóttina og útkljái málið - eða það sem betra er: að ég verði settur í að semja dagskránna.
Fyrstu drög eru á þessa leið:
22:01 - fyrstu tölur úr Reykjavík-suður. Þar sem þetta eru fyrstu tölur kvöldsins fá stöðvarnar góðan tíma til að velta þeim fyrir sér með allri mögulegri og ómögulegri grafík og fá álit sérfræðinga.
22:10 - fyrstu tölur úr NA-kjördæmi og svo beint á eftir, kl. 22:13 - fyrstu tölur úr SV-kjördæmi. Nú er nóg til að smjatta á fyrir sérfræðinga í nokkrar mínútur.
22:25 - fyrstu tölur úr NV-kjördæmi og svo beint á eftir, kl. 22:28 - fyrstu tölur úr Reykjavík-norður
22:40 - fyrstu tölur úr Suðurkjördæmi. Formannaviðtöl.
Í mínum huga er fátt mikilvægara við framkvæmd kosninga en að þær séu fálmlausar. Við viljum formfestu og íhaldssemi á kjörstað - og helst lögreglumann í fullum skrúða hrópa upp tilkynninguna um lokun kjörstaða. Hvers vegna eiga aðrar reglur að gilda um hvernig úrslitin eru tilkynnt? Hvers vegna eiga menn þá að hlaupa um eins og hauslausar hænur í stað þess að vinna þetta skipulega og af festu?
Dómsmálaráðuneytið hefur hér með heimild mína til að nota hugmyndina við framkvæmd kosninga. Sendi svo bara reikning með vorinu.
# # # # # # # # # # # # #
“É pinsessa!” - Þetta tilkynnti barnið okkur eftir að komið var heim úr leikskólanum í dag. Raunar eru þessir rojalísku tilburðir ekki nýir af nálinni. Hún á það nefnilega til að leiða okkur að tösku einnar stelpunnar úr eldri deildinni í fatahenginu í Sólhlið, þar sem vissulega gefur að líta þrjár prinsessur, benda og segja: “Pinsessa” - “Ónlína” - “Mamma” eða jafnvel “Pabbi”.
Hvað klikkaði í uppeldinu? Nú höfum við rækilega gætt að því að kalla barnið aldrei “prinsessu”. Hvernig útskýrir maður fyrir tæplega tveggja ára stelpu að foreldrar hennar séu lýðveldissinnar og unni sér ekki hvíldar fyrr en síðasti aðalsmaðurinn hangir í görnum hins síðasta klerks?
Mér dettur raunar fleiri í hug sem mættu að ósekju dangla í skeifugörn hins prestlærða…
Spennufallið er að mestu afstaðið og ekki úr vegi að gera upp hvernig til tókst.
Fjölmiðlaumfjöllunin var með ágætum, þ.e. í ljósvakamiðlunum - prentmiðlarnir voru slappir. Ég kvarta ekki heldur yfir mætingunni. Við hefðum komið fleirum í salinn, en margra ára félagsmálareynsla hefur kennt manni að ergja sig ekki á nokkrum tómum stólum. Í aðeins minna húsi hefði salurinn verið fullur og allir hæstánægðir með mætinguna þótt hausatalan væri sú sama.
Salurinn tók sig vel út, enda hafði Harpa úr miðnefndinni setið við að mála borða og setti svo upp ásamt Þórhildi Höllu (sem er líka í miðnefnd SHA).
Davíð Þór Jónsson kynnti dagskránna og gerði það vel, sem vænta mátti. Fyrst á dagskrá var svo Ólöf Arnalds, en um hana vissi ég ekkert fyrir fundinn. Tónlistin hennar er ljúf og var vel flutt. Mér skilst að hún sé talsvert spiluð á Rás 2 og mér fróðari menn um músík segja að hún eigi eftir að ná langt.
Hin tónlistaratriðin voru Villi Naglbítur og XXX Rottweilerhundar. Naglbíturinn, sem kallar sig núna bara Vilhelm, er með plötu á leiðinni. Hann tók tvö fín lög. Það fyrra var sérstaklega skemmtilegt - og undir augljósum áhrifum frá rokkaðri lögum Nick Cave. Í það minnsta komu sum lögin af plötunni Let Love In upp í hugann.
Um Rottweilerhundana get ég lítið sagt, því meðan þeir röppuðu þurfti ég að standa í útréttingum og opna Friðarhúsið fyrir gesti að dagskrá lokinni. Mér skilst þó að þeir hafi verið góðir og þéttir.
Bragi Ólafsson las úr skáldsögu sinni og var góður.
Helgi Hjörvar flutti góða ræðu. Þegar kom að því að velja Samfylkingarmann til að tala á fundinum var Helgi alltaf fyrsti valkostur. Að mínu mati er hann langbesti ræðumaður þess flokks.
Í mínum huga stal Guðfríður Lilja þó senunni. Ég hafði aldrei áður séð hana flytja ræðu, ef undan er skilið stutt innlegg í almennum stjórnmálaumræðum á einhverjum VG fundi í vetur. Hins vegar var gríðarlega vel látið af ræðum sem hún hefur flutt upp á síðkastið við hin ýmsu tilefni.
Ræðustíll Guðfríðar Lilju heillaði mig upp úr skónum. Maður fékk á tilfinninguna að engin setning væri ómeitluð og að ekkert orð hefði ratað inn í ræðuna án umhugsunar.
Í bandarískum bíómyndum og sjónvarpsþáttum, flytja sögupersónur oft ræður sem ljúka upp augum áheyrenda og breyta afstöðu þeirra í grundvallaratriðum eða fá þá til að rísa á fætur og hrinda hugsjóninni í framkvæmd. Þetta var eiginlega þannig ræða. Þegar ég hlustaði á hana hugsaði ég í sífellu: “Vá, þetta er stjórnmálamaður sem ég vil vinna fyrir!”
Guðfríður Lilja verður einhver flottasti þingmaðurinn á nýju Alþingi eftir kosningarnar í vor!
# # # # # # # # # # # # #
Ég hef tekið ákvörðun um að hætta að lesa stuðningsmannaspjallborðið hjá Luton. Slíkur lestur gerir mig bara dapran og graman. Það er allt í skralli hjá félaginu. Stjórnarformaðurinn yfirgefur völlinn í lögreglufylgd og dagblöðin tala um að óhreint mjöl sé í pokahorninu í reikningum liðsins.
Megi Moggabloggið éta óhreint mjöl.
Á Vísi má lesa þessa frétt: Samfylkingarfélagið í Breiðholti í Reykjavík hvetur borgaryfirvöld og verkalýðshreyfingu til þess að koma fyrir styttu af Guðmundi J. Guðmundssyni jaka, verkalýðsleiðtoga og fyrrverandi formanni Dagsbrúnar, á áberandi stað í Breiðholti. Um þetta ályktaði félagið í gær. Í ályktuninni segir að Guðmundur hafi átt stóran þátt í uppbyggingu Breiðholtsins og væri því réttmætur sómi sýndur með framtaki af þessu tagi.
Við þetta er tvennt að athuga:
i) Ef ætlunin er að eigna einum verkalýðsleiðtoga heiðurinn af byggingu Breiðholtsins ætti sá maður að vera Eðvarð Sigurðsson, með fullri virðingu fyrir Jakanum. Eðvarð var hins vegar slíkur maður að hann hefði eflaust verið á móti því að fá reista af sér styttu.
ii) Það er nú þegar til myndastytta í Reykjavík þar sem Guðmundur J. Guðmundsson er fyrirmyndin - og giskiði nú hvar hún er…
# # # # # # # # # # # # #
Frábær samkoma í Austurbæ í gær. Kannski meira um það síðar.
# # # # # # # # # # # # #
Landið er farið að rísa í bloggheimum. Mikkivefur virkar á ný og Blogggáttin er að koma mjög sterk inn. Nú getur Moggabloggið farið að kemba hærurnar.
Í kvöld settumst við Steinunn niður til að ganga frá skattframtalinu á netinu. Held að ég hafi aldrei verið svona tímanlega í því áður - yfirleitt hefur þetta endað í stressi á síðasta fresti.
Það er hægðarleikur í okkar tilviki að ganga frá framtalinu. Þetta eru meira eða minna forskráðar upplýsingar, fyrir utan nokkrar smágreiðslur sem ég fékk úr ýmsum áttum og húsnæðislán á Steinunnar nafni í Sparisjóði Norðfjarðar sem einhvern veginn virðist aldrei ætla að komast inn í kerfið hjá skattinum.
Það var ekkert óvænt við niðurstöðuna. Við erum nokkurn veginn á núlli gagnvart skattinum, eins og búast mátti við. Vaxtabæturnar eru sáralitlar, en við skuldum svo sem ekki neitt að ráði. Eitthvað á níundu milljón þegar öll húsnæðis- og námslán eru tekin saman.
En það sem var sjokkerandi við lesturinn var munurinn á tekjum okkar:
Ég fékk launatekjur úr ýmsum áttum 2006. Mest frá Orkuveitunni og Fæðingarorlofssjóði, en einnig frá Háskólanum (fyrir að kenna hluta af tveimur námskeiðum), Ríkisútvarpinu, Félagi íslenskra bókaútgefenda (fyrir setu í dómnefnd Bókmenntaverðlaunanna) og minni greiðslur fyrir smáverkefni s.s. fyrirlestra og textasmíði fyrir ýmsa aðila.
Launatekjur ásamt dagpeningum og bílastyrk (sem á vitaskuld ekki að líta á sem laun) eru u.þ.b. 5.550.000.
Steinunn er hins vegar öryrki. Hún greindist með MS-sjúkdóminn um tvítugt og var þá ekki búin að vinna sér inn nein réttindi í lífeyrissjóði. Hún fær því strípaðar örorkubætur frá Tryggingastofnun, ásamt bílastyrk (sem á heldur ekki að líta á sem laun). Hún fær laun fyrir setu í nokkrum stjórnum og nefndum, sem ná þó ekki upp í hundraðþúsundkallinn. Þegar þetta er allt reiknað saman kemst hún upp í u.þ.b. 1.150.000.
Minn hluti til heimilisrekstursins liggur nærri því að vera fimmfaldur á við Steinunni. Það er geggjaður munur.
Þetta þýðir að í raun er Steinunn í efnahagslegri gíslingu í þessu sambandi. Þótt ég væri drullusokkur og leiðindagaur (sem ég vona að sé ekki raunin), er óvíst að hún hefði nokkra möguleika á að henda mér út og standa á eigin fótum ein með barnið. Hversu margir öryrkjar ætli séu fastir í óhamingjusömum samböndum af þessum ástæðum?
Og hvað segja þessar tölur okkur um afkomumöguleika þeirra öryrkja sem ekki eiga maka með góðar tekjur? Tengdapabbi keypti íbúðina á Mánagötunni, sem við leystum svo til okkar 2004. Hann gat fengið lán og lagt til veð í húsinu sínu fyrir austan. Steinunn hefði sjálf aldrei sloppið í gegnum greiðslumat.
Ungir öryrkjar sem ekki geta notfært sér veð frá foreldrum eða tekið lán í þeirra nafni, geta ekki eignast húsnæði. Þannig er það nú bara. Þeir þurfa því að reyna að komast inn í félagslegt húsnæði eða veðja á almenna leigumarkaðinn, sem étur upp megnið af bótunum.
Ég bloggaði um það nýverið að ég væri ágætlega sáttur við launin mín. Við það stend ég. Fjölskyldutekjurnar okkar Steinunnar duga okkur ágætlega til að gera flest það sem við viljum gera. Það er hins vegar þessi innbyrðistekjumunur sem veldur því að ég er foxillur.
Ég er foxillur út í það fólk sem talar um að það “vanti hvata til að vinna” í tryggingakerfið - og að það “borgi sig ekki” fyrir bótaþega að fara að vinna. tæpar 1.100.000 krónur á ári - það var þá bittlingurinn!
Menn eyða mikilli orku í að ræða óútskýrðan launamun kynjanna - sem deilt er um hvort sé 15%, 25% eða e-ð annað - og vissulega er það þarft verk. En í tilfelli fjölskyldunnar að Mánagötu 24 erum við að kljást við útskýrðan launamun og hann upp á nærri 500%. Sá launamunur er andskotans ekkert skárri en hinn, þótt skýringarnar liggi fyrir. Þessu verður að breyta!
Og þegar byltingin byrjar, geri ég það að tillögu minni að Moggabloggið fari upp að veggnum um svipað leyti og Pétur Blöndal…
Át ég ofskynjunarsvepp í hádeginu - eða er ég í raun og veru að horfa á Víglund Þorsteinsson sitja í settinu hjá Agli Helgasyni að lýsa því yfir að það sé ekkert vandamál þótt lón Kárahnjúkavirkjunnar fyllist á tilteknum árafjölda: við eigum bara að nota leirinn í postulín!!!
Eftir á að hyggja… ætli Víglundur hafi ekki frekar komist í sveppina?
