online prescription solutions
online discount medstore
pills online
buy lorazepam without prescription
xanax for sale
buy xanax without prescription
buy ambien without prescription
ambien for sale
buy modafinil without prescription
buy phentermine without prescription
modafinil for sale
phentermine for sale
lorazepam for sale
buy lexotan without prescription
bromazepam for sale
xenical for sale
buy stilnox without prescription
valium for sale
buy prosom without prescription
buy mefenorex without prescription
buy sildenafil citrate without prescription
buy adipex-p without prescription
librium for sale
buy restoril without prescription
buy halazepam without prescription
cephalexin for sale
buy zoloft without prescription
buy renova without prescription
renova for sale
terbinafine for sale
dalmane for sale
buy lormetazepam without prescription
nobrium for sale
buy klonopin without prescription
priligy dapoxetine for sale
buy prednisone without prescription
buy aleram without prescription
buy flomax without prescription
imovane for sale
adipex-p for sale
buy niravam without prescription
seroquel for sale
carisoprodol for sale
buy deltasone without prescription
buy diazepam without prescription
zopiclone for sale
buy imitrex without prescription
testosterone anadoil for sale
buy provigil without prescription
sonata for sale
nimetazepam for sale
buy temazepam without prescription
buy xenical without prescription
buy famvir without prescription
buy seroquel without prescription
rivotril for sale
acyclovir for sale
loprazolam for sale
buy nimetazepam without prescription
buy prozac without prescription
mogadon for sale
viagra for sale
buy valium without prescription
lamisil for sale
camazepam for sale
zithromax for sale
buy clobazam without prescription
buy diflucan without prescription
modalert for sale
diflucan for sale
buy alertec without prescription
buy zyban without prescription
buy serax without prescription
buy medazepam without prescription
buy imovane without prescription
mefenorex for sale
lormetazepam for sale
prednisone for sale
ativan for sale
buy alprazolam without prescription
buy camazepam without prescription
buy nobrium without prescription
mazindol for sale
buy mazindol without prescription
buy mogadon without prescription
buy terbinafine without prescription
diazepam for sale
buy topamax without prescription
cialis for sale
buy tafil-xanor without prescription
buy librium without prescription
buy zithromax without prescription
retin-a for sale
buy lunesta without prescription
serax for sale
restoril for sale
stilnox for sale
lamotrigine for sale

Archive for February, 2007

Lítil stelpa

Tuesday, February 20th, 2007

Þegar maður er orðinn fullorðinn og hefur veikst ótal oft, fengið slæman hita, ælt lungum og lifur eða hóstað sig bláan, kippir maður sér ekki svo mikið upp við eina flensuna til eða frá. Auðvitað veit maður – meira að segja í verstu dýfunum – að eftir nokkra daga verður allt komið í lag aftur.

Maður þarf hins vegar að minna sig á að í huga smábarns er þetta ekki alveg svona einfalt. Núna, dagana sem Ólína er að jafna sig á hlaupabólunni og hrúðrin að hrynja af henni, er betur og betur að koma í ljós hvað svona veikindi (þrír dagar með um 40 stiga hita og skrokkur með slíkum fjölda af bólum að læknar höfðu ekki séð annað eins) taka sinn toll.

Fram að þessari pest, hafði barnið fengið 1-2 daga pestir, eyrnabólgur í eina nótt o.þ.h. Þær voru allar gleymdar eftir sólarhring. Þetta var hins vegar annað og meira.

Í kvöld settum við stelpuna í bað. Hún ærðist þegar baðið var nefnt og hún argaði alla leiðina oní og uppúr aftur. Eina rökrétta skýringin er sú að barnið höndli það ekki að sjá skrokkinn á sér útsteyptan af bólum. – Því þótt við vitum að þær muni hverfa á nokkrum vikum, er ekki hægt að útskýra það fyrir tæplega tveggja ára krakka.

Í morgun skutlaði ég stelpunni á leikskólann. Um leið og ég beygði út af Lönguhlíðinni í áttina að Sólhlíð byrjaði hún að söngla “Bogga! Bogga!” – Enda er Bogga, forstöðukonan á gulu deildinni átrúnaðargoð allra krakkana. En um leið og ég kvaddi, brotnaði hún saman og grét og grét. Hún tók því raunar verr að ég færi burtu núna en þegar hún byrjaði á leikskólanum í haust. Okkur skilst að hún hafi verið óskaplega lítil í sér allan daginn.

Þegar kemur að því að svæfa barnið tekur sama sagan við við. Skyndilega hefur hún miklu meir þörf fyrir snertingu. Yfirleitt hefur mér dugað að liggja við hliðina á henni og söngla lagasyrpu með “Dvel ég í draumahöll”, “Ólafur reið með björgum fram” og “Stál og hnífur”. Núna skríður hún upp á handlegginn minn eða liggur jafnvel með hausinn oná vömbinni á mér – í stellingu sem getur ekki leitt til annars en vöðvabólgu og hálsrígs.

Það er skrítið að sjá stelpuna sína minnka um 2-3 númer, á sama tíma og hún er að taka fáránlega hröðum framförum á ýmsum öðrum sviðum, s.s. í málþroska. Flóknasta orðið í orðasafninu er án vafa “Hebbeggi” – sem vísar til gesta/drasl-herbergisins sem hún fær að heimsækja með höppum og glöppum.

# # # # # # # # # # # # #

Í dag lá Kaninkan niðri í allnokkra klukkutíma. Ástæður þessa eru ókunnar, en ekki þarf auðugt ímyndunarafl til að finna skýringuna.

Getur það verið tilviljun, að um það leyti sem rökstudd og málefnaleg gagnrýni Kaninku-bloggara er farin að skekja undirstöður Moggabloggsins, skuli síðan leggjast á hliðina? Ég held nú síður!

Með þessum lúalegu árásum hefur Moggabloggið gengið of langt! Til þessa hefur ritari þessarar síðu reynt að vera hófstilltur í gagnrýni sinni á Moggabloggið, en nú duga engin vettlingatök! Hér eftir verða formælingarnar kröftugri en nokkru sinni fyrr og áhrínisorðin ekki spöruð!

Megi Moggabloggið enda í stjórnmálaflokki með Valdimar Leó, Kidda Sleggju og Jóni Magnússyni… (Úbbs, gekk ég kannski aðeins og langt í þetta skiptið?)

Herra Law

Monday, February 19th, 2007

Fréttablaðið er þrjá daga í röð búið að skrifa fréttir um ferðalag einhvers hr. Law hér á landi. Nú veit ég ekki hver þessi maður er, en býst fastlega við að hann sé sonur knattspyrnukappans Denis Law – sem er í sjálfu sér merkilegt.

Allar fréttir Fréttablaðsins eru eins upp byggðar: Hr. Law fór út að borða, í bíó og í Bláa lónið. Öllum greinunum lýkur svo á því að það sé sérstaklega frábært fyrir hr. Law að vera túristi á Íslandi, því hér á landi séu fjölmiðlar svo smekklegir og fágaðir að eltast ekki við fræga útlendinga. Þessum fréttum fylgja svo ljósmyndir af hr. Law á hinum og þessum stöðum.

Annað hvort eru blaðamenn Fréttablaðsins hrikalega kaldhæðnir – eða gjörsamlega lausir við að skilja íroníu…

# # # # # # # # # # # # #

Á föstudagskvöldið tekur Minjasafnið þátt í safnanótt í Reykjavík. Okkar framlag verður söguganga frá Hlemmi inn í Þvottalaugar og þaðan inn í Grasagarð – í samvinnu við Árbæjarsafn og Grasagarðinn. Á leiðinni verður meðal annars rifjuð upp örlög vinnukonunnar sem drukknaði í læk á leiðinni innan úr Laugum.

Ég hef mjög ákveðnar humgyndir um hverju öðru mætti drekkja í helv. læknum…

Jafntefli gegn Stók

Saturday, February 17th, 2007

Það er taugatrekkjandi að halda með fallbaráttuliði. Sat frá klukkan þrjú til hálf fimm og góndi á tölvuskjáinn að fylgjast með gangi mála í öllum fallbaráttuleikjum dagsins. Fjögur af sex liðum við botninn voru að spila. Við náðum jafntefli, hin þrjú töpuðu öll.

Fallbaráttan í næstefstu deildinni er einhver sú jafnasta sem ég man eftir. Þrjú stig skilja á milli botnliðsins og sjötta neðsta liðsins. Fleiri lið gætu dottið niður í fallbaráttuna ef þau passa sig ekki, s.s. Coventry og jafnvel Burnley.

Leeds, Southend og Barnsley eru sem stendur í fallsætunum, en Luton, Hull og QPR eru öll stigi frá því eða þaðan af minna. Úr því að ég er búinn að leggja stigatöfluna á minnið strax í febrúar, verð ég orðinn gjörsamlega viðþolslaus í vor.

Við VERÐUM að hanga uppi í ár! Það skiptir einfaldlega öllu fyrir félagið, sem er að reyna að fá byggingarleyfi fyrir nýjum 22 þús. manna velli. Hvort við fáum þennan leikvang mun ráða úrslitum um það hvort Luton Town heldur áfram að vera í röð 50 sterkustu félaganna í Englandi eða hvort við verðum jójó-lið milli 3ju og 4ðu efstu deildar.

Ég get varla beðið e. Sheff. Wed. leiknum á þriðjudag.

# # # # # # # # # # # # #

Er hundveikur með ljótan hósta og hitavellu. Giskiði þrisvar hver mér finnst frekar að ætti að vera með flensu…

Íslenskar vændiskonur á netinu

Friday, February 16th, 2007

Fyrir nokkrum árum var ég fastagestur á spjallborði sem stuðningsmenn Luton héldu úti. Ég man hvað ég varð undrandi fyrst þegar ég sá auglýsingar um þjónustu á Íslandi, s.s. gistingu og bílaleigu, innan um vangaveltur spekinganna um hvort betra væri að stilla hinum eða þessum leikmanninum upp á miðjunni.

Fyrst hugsaði ég: heimurinn er lítill – hvílík tilviljun! Því næst vorkenndi ég aumingja hóteleigandanum sem hefði hent peningunum út um gluggann með þessum hætti. Þá loks fattaði ég að auðvitað sáu Bretarnir á listanum ekki auglýsinguna. Ég kom hins á síðuna úr tölvu með íslenska ip-tölu og bauðst því að leigja bíl frá Arctic-trucks.

Forritin sem stýrðu auglýsingunum á síðunni voru haganlega útbúin. Þannig leituðu þau í skrifum spjallborðsnotenda eftir stikkorðum. Það var (og er) Króati í liðinu og líklega hefur tíðni nafnsins hans í spjallinu orðið til þess að tölvan reyndi ítrekað að bjóða okkur ferðir til Balkanskaga.

Eitt haustið fór Luton í æfingarferð til Eystrasaltsríkjanna. Þá daga bar mikið á auglýsingum um eistneskar stelpur sem voru til í að giftast körlum frá Vestur-Evrópu. Allar voru þær gullfallegar að sögn eða af myndum að dæma.

Með tíð og tíma urðu klámauglýsingar sífellt fyrirferðarmeiri á spjallborðinu, sem varð að lokum til þess að því var lokað og nýtt opnað með öðru vefumsjónarkerfi. Síðan átti jú að vera fyrir stuðningsmenn af öllum aldri.
Mér varð hugsað til jeppaferðaauglýsinganna á Luton-spjallborðinu í tengslum við fréttir dagsins af klámráðstefnunni fyrirhuguðu. Í yfirlýsingu frá Stígamótum er tiltekið að á kynningarsíðum um ráðstefnuna sé m.a. að finna upplýsingar um hvernig kaupa megi vændi á Íslandi. Þessi staðhæfing hefur svo verið endurtekin í fréttaflutningi.

Hér sýnist mér að hrapað sé að ályktunum og lausleg könnun á tenglum þeim sem vísað er til í fréttinni virðist staðfesta það.
Tölvur með íslenskar ip-tölur fá auglýsingar um íslenskar stelpur. Norskar ip-tölur myndu leiða inn á sömu auglýsingar, nema þar væru stúlkurnar sagðar búa í Osló – og svo koll af kolli. Eitt trixið, til að ljá auglýsingunum aukinn trúverðugleika, er að sýna mynd af stelpu haldandi á stóru hvítu blaði með áletruninni “Welcome to Reykjavik” eða eitthvað álíka. Áletrunin er hins vegar tölvugerð. Sama stelpa býður karla væntanlega velkomna til Helsinki, Berlínar og Kaupmannahafnar.
Það eru engar vændiskonur á íslenskum hótelherbergjum á bak við þessar auglýsingar. Á endanum hlýtur tilgangur þeirra að vera sá einn að hafa peninga út úr graðnöglum. Mögulega eru þeir krafðir um fyrirframgreiðslu eða beðnir um að gefa upp kreditkortanúmer til að borga fyrir hótelherbergi eða e-ð álíka.

Auðvitað eru það labbakútar sem halda úti þessum klámsíðum og efnið dapurlegt, það er hins vegar ofmælt að aðstandendur klámráðstefnunnar séu að leiðbeina um hvernig nálgast megi íslenskar vændiskonur.

Vonandi verður þó baulað á dónaliðið þegar það kemur í næsta mánuði. Legg til að fólk æfi sig með því að baula á Moggabloggið þangað til.

Jón hrak

Friday, February 16th, 2007

Kalt er við kórbak,

kúrir þar Jón hrak.

Ýtar snúa austur og vestur,

allir nema Jón hrak.

Í nótt kom kláðinn fyrir alvöru.

Eftir að Ólína tók að hressast af sjálfri hlaupabólunni, tók næsta stig sjúkdómsins við – kláðinn undan hrúðrunum. Í mestalla nótt var hún að bylta sér og klóra. Byltur eru raunar ekki rétta orðið – hún snérist í hringi, rangsælis, þar sem hún barðist við að reyna að finna einhverja þá stellingu þar sem kláðinn yrði bærilegri.

Við Steinunn skiptum á okkur vöktum. Annað svaf inn í gestaherbergi meðan hitt reyndi að halda barninu niðri og hindra hana í að kroppa ofan af hverri bólu. Mín vakt var frá kortér yfir eitt til að verða fjögur.

Til að drepa tímann fór ég að rifja upp í hvaða áttir ég hafi einkum sofið í gegnum tíðina, það er – í hvaða átt höfðalagið hafi vísað. (Já, ég veit – frekar nördalegar hugleiðingar.)

Niðurstaðan var sú að ég hafi sofið í allar höfuðáttir og sjaldan verið með neitt miðjumoð. Það var helst árið mitt í Edinborg sem ég vísaði í norðaustur. Oftast hef ég sofið í vestur eða austur – og það sem er ekki síður áhugavert, er að þannig hef ég sofið best. Þau skipti sem ég hef vísað í norður eða suður hafa aldrei verið langvinn.

Á ég að reyna að lesa eitthvað út úr þessu? Í það minnsta reikar hugurinn til Jóns hraks. Hann kunni því illa að fá ekki að liggja í austur og vestur.

Megi Moggabloggið verða jarðað í norður og suður!

Vondu útlendingarnir

Thursday, February 15th, 2007

Í dag rakst ég á bloggsíðu hjá stúlku sem gengst við að vera í Framsóknarflokknum og sem lýsti fundi með frambjóðendum stjórnmálaflokkanna í Menntaskólanum við Sund. Ef marka má þá frásögn lýsti Sigurjón Þórðarson úr Frjálslynda flokknum sérstökum áhyggjum af því að fólk sem færi í sund eða strætó gæti lent á afgreiðslufólki/vagnstjóra sem talaði útlensku.

Í kvöld sá ég frétt um að Samfylkingarmennirnir Össur Skarphéðinsson og Mörður Árnason hafi lýst sérstökum áhyggjum af því að ekki væri bannað samkvæmt stjórnarskránni að tala útlensku á Alþingi.

Gott væri ef einhver gæti útskýrt fyrir mér í hverju munurinn á hugmyndum Sigurjóns annars vegar, en hins vegar Össurar og Marðar liggur?

Ég á bágt með að sjá vandamálið við það ef afgreiðslumaðurinn í Árbæjarlauginni væri útlendingur. Hversu alvarlegan misskilning gæti það framkallað? Á sama hátt sé ég ekki hvers vegna í ósköpunum binda ætti í sjálfa stjórnarskránna að bannað sé að tala útlensku í ræðustól Alþingis? Persónulega finnst mér slíkar hugmyndir vera á pari við það þegar Bush Bandaríkjaforseti vill stjórnarskrárbinda bann við hjónavígslum samkynhneigðra.

Hafa þessir tveir Samfylkingarþingmenn ekki setið ráðstefnur eða fundi erlendis þar sem ræður fólks eru þýddar? Hvað er vandamálið? Fara heyrnartólin svona í taugarnar á þeim?

Ef þúsundir Íslendinga ákvæðu að kjósa gelískumælandi mann á þing – er það þá ekki þeirra lýðræðislegi réttur? Eða óttast menn kannski holskeflu af ómálga útlendingum sem myndu leyna kunnáttuleysi sínu í íslensku alla kosningabaráttuna – og koma svo í bakið á öllum með því að babbla bara á tokkarísku? Hvaða rugl er þetta eiginlega?

Nú má svo sem fallast á að góð kunnátta í íslensku er afar mikilvæg fyrir hvern þingmann. En sama má t.d. segja um góða kunnáttu í ýmsum erlendum tungumálum. Hversu mikið af því lesefni sem þingmenn þurfa að berja sig í gegnum skyldi vera á ensku eða öðrum erlendum málum? Það hlýtur á sama hátt að teljast mjög mikilvægt fyrir þingmann að hafa lágmarksmenntun. Ætlum við þá ekki bara næst að binda í stjórnarskrá að enginn megi tala á Alþingi nema hann hafi klárað samræmdu og náð amk. lágmarkseinkunn í ensku og dönsku?

Mín skoðun er reyndar sú að engar hömlur eigi að setja á kjörgengi manna. Ef nægur hluti kjósenda vill senda hvítvoðung á þing, hundinn Sám eða heypoka – þá ættu þeir að mega það. Ég sé engin rök fyrir að þrengja valfrelsi kjósenda á nokkurn hátt, þar með talið að gera kröfu um hreint sakavottorð. Vilji t.d. íbúar í NV-kjördæmi kjósa Slubba Slens, tugthúslim af Hrauninu, á þing – þá verður bara svo að vera.

Andúð á útlendingum getur átt sér margar ástæður. Ein þeirra er óttinn við að missa störf til þeirra.

Það er kannski þetta sem plagar Mörð Árnason, sem ekki kemst á þing samkvæmt flestum skoðanakönnunum – meðan Paul Nikolov á lista VG hefur mælst inni. Reyndar dugar þessi hælkrókur Merði skammt, því Paul hefur prýðilegt vald á íslenskri tungu og talar hana mun betur en margir þingmenn tala ensku. Ekki minnist ég þess að hafa heyrt Össur og Mörð lýsa sérstökum áhyggjum yfir öryggisráðsframboði Íslands í SÞ á þeim forsendum að utanríkisráðherra sé nær ómálga á ensku…

Ég hjó eftir því á dögunum að Össur Skarphéðinsson, sem er duglegur við að rifja upp ár sín í stúdentapólitíkinni, óskaði Röskvu ekki til hamingju með sigurinn á bloggsíðunni sinni. Kannski skýringin sé sú að í stúdentaráðsliði Röskvu er útlendingur, sem talaði ensku á kosningafundum og mun væntanlega gera slíkt hið sama í störfum ráðsins.

Svona úr því að Össur og Mörður ætla á annað borð að fara að krukka í stjórnarskránna, ættu þeir kannski að bæta líka inn ákvæði um að bannað sé að tala nema á íslensku í stúdentaráði. Og jafnvel líka að bannað sé að flytja Júróvisíon-framlög Íslendinga á erlendum tungumálum (gamalt baráttumál Marðar).

Ef til vill mætti bæta inn klausu um að afgreiðslufólk sundlauga og strætóbílsstjórar skuli tala íslensku (svona rétt til þess að gleðja Sigurjón.)

Nær væri að banna Moggabloggið í stjórnarskránni!

Andinn í glasinu

Wednesday, February 14th, 2007

Um daginn hitti ég pabba eins æskufélaga míns í verslun. Við kinkuðum kolli hvor til annars og skiptumst á nokkrum orðum. Hann fræddi mig um að sonurinn læsi reglulega á blogginu mínu hvaða viský-tegundir ég væri að drekka.

Ég varð hálfvandræðalegur, enda langt um liðið frá því að ég bloggaði um viský. Einhvern veginn leið mér eins og ég hefði svikið gamlan vin. Til að bæta úr þessu er rétt að blogga um andann í glasinu.

Um er að ræða flösku sem Valdimar gaf mér þegar þau Jóhanna fóru aftur til Danmerkur. Þetta er einnar tunnu einmöltungur (single cask) og sterkur eftir því, 58,4%. Átapparinn er fyrirtæki sem nefnist Cadenhead´s, en drykkurinn er 16 ára Laphroaig.

Það er óvenjulegt að sjá sextán ára Laphroaig. Standardinn er auðvitað tíu ára, en snobbararnir vilja helst fimmtán ára.

Í Islay-ferðinni miklu 2004, komumst við að því að í Laphroaig stæra menn sig sérstaklega af því að fimmtán ára viskýið sé uppáhaldsdrykkur Karls Bretaprins – enda hefur brugghúsið rétt á að bera sérstakt einkennistákn ríkisarfans.

Þessi höfðingjasleikjuskapur olli mér vonbrigðum. Skoskt brugghús á ekki að eltast við dyntina í einhverju kóngaslekti. Þetta var kannski hluti af ástæðu þess að ég lækkaði Laphroaig í tign í ferðinni, úr uppáhaldsviskýinu niður um 2-3 sæti. Ardbeg og Lagavullin eru núna bæði ofar á listanum.

Ég er hrifinn af þessu viskýi (en í þessum rituðum orðum er flaskan búin – enda var bara rétt botnlöggin eftir). Það er rammara en ætla mætti fyrir þetta gamlan vökva. Smávatnslögg útí sprengir aðeins upp bragðið, en þó ekki eins mikið og með margar tegundir.

Til samanburðar gríp ég til flösku af tíu ára Laphroaig. Það er ekki á hverjum degi sem það virðist veikt á bragðið. Líklega munar þar þó meiru um áfengisstyrkleikann en blöndunina. Móbragðið er þó meira í yngri flöskunni.

Eftir þessi tvö glös af römmum eyjamó, er tilgangslaust að halda áfram í betri flöskunum í viskýskápnum. Ekki það að ég sé að fara að detta í það á þriðjudagskvöldi – í beinni bloggútsendingu – en ef það væri á dagskránni myndi ég annað hvort halda mig við Laphroaiginn eða svissa yfir í ódýra fjölmöltunga (sem virðast hrúgast upp í vínskápnum – gjafir frá velmeinandi vinum og ættingjum).

Þessi færsla var sem sagt bara skrifuð af sektarkennd yfir að hafa svikið Jóhann Inga um viskýblogg.

# # # # # # # # # # # # #

Í kvöld hélt ég erindi í Foldasafni í Grafarvogi um fræðibækur ársins 2006. Þetta var að stofninum til sama erindi og flutti á fundi Hagþenkis fyrir tæpri viku. Þá mættu 30 manns í hús Reykjavíkurakademíunnar, en nú voru áheyrendur færri og umhverfið minnti frekar á sófaspjall yfir kaffibolla en formlegan fyrirlestur úr púlti.

Þótt áhorfendurnir væru ekki margir, voru þeir gríðarlega áhugasamir og ég varð miklu ánægðari með kvöldið en í fyrra skiptið (sem þó var fínt). Þá voru gestirnir nefnilega flestir fræðimenn, sem hlusta á 3-4 fyrirlestra í viku. Fyrir þennan hóp er það nánast rútína eða kvöð að mæta á fyrirlestra – en þeir sem létu sjá sig í Foldasafni í kvöld komu af brennandi áhuga.

Kannski munu fleiri bókasöfn falast eftir fyrirlestrinum. Ef til vill flyt ég hann líka hjá Orkuveitunni í einhverju hádeginu. Sjáum til.

# # # # # # # # # # # # #

Fótboltinn í kvöld var sögulegur. Freyr Rögnvaldsson (sem virðist hafa hætt að blogga daginn sem Auður, konan hans, náði þriðja sætinu í VG-prófkjörinu) er alræmdur í boltanum fyrir að reyna í tíma og ótíma að taka hjólhestaspyrnur. Þetta gerist í hverri viku – stundum tvisvar – og endar einatt með ósköpum.

Í kvöld lét hann vaða snemma leiks, boltinn fór í snyrtilegum boga yfir hann, barst af varnarmanni og rúllaði yfir marklínuna – framhjá mér, sem var draghaltur eftir að hafa lent illa á meidda hælnum í næstu sókn á undan.

Helvítið hann Freyr er sem sagt loksins búinn að skora hjólhestaspyrnumarkið sitt eftir allar þessar tilraunir. Hann er orðinn Ahmed Brkovic fótboltahópsins.
Verst er að núna mun hann, eins og Ahmed Brkovic, verða óstöðvandi í að reyna að endurtaka leikinn.

Megi Moggabloggið fá á sig hjólhestaspyrnumark frá Frey!

Rússneska búðin

Monday, February 12th, 2007

Í gær átti ég leið í gegnum Teigahverfið, sem gerist nú ekki á hverjum degi. Þar rak ég augun í veglegt ljósaskilti við Teigakjör, eina af síðustu gömlu hverfisbúðunum í Reykjavík. Á skiltinu kom fram að þar væri höndlað með íslenskar og rússneskar matvörur.

Þetta fannst mér merkilegt. Það hafa oft birst fréttir af pólsku búðinni í Hafnarfirði, en að hægt væri að finna rússneska verslun í Teigunum eru alveg nýjar fréttir.

Þekkja lesendur þessarar síðu eitthvað til rússnesku deildarinnar í Teigakjöri? Er þar að finna einhverjar þær krásir sem vert er að gæða sér á? Spyr sá sem ekki veit.

# # # # # # # # # # # # #

Í morgunútvarpinu var rætt við Guðmund Magnússon um Fríkirkjuveg 11 og byggingarsögu hússins. Í máli hans kom fram að þetta hefði verið fyrsta raflýsta íbúðarhúsið í Reykjavík. Það held ég að sé ofmælt.

Það er rétt hjá Guðmundi að í tæknisögulegu tilliti er Fríkirkjuvegurinn stórmerkilegt hús. Það var væntanlega fyrsta húsið í bænum með rennandi vatn, sem dælt hefur verið úr nálægum brunni – enda tók vatnsveita Reykjavíkur ekki til starfa fyrr en 1909, ári eftir að húsið var byggt.

Thor Jensen var forsjáll og lét koma fyrir vatnsleiðslum, gaspípum og raflögnum – þótt ekkert þessara veitukerfa væri komið til sögunnar. (Gaman væri reyndar að vita hvort eitthvað af þessum upphaflega búnaði sé enn fyrir hendi í húsinu.) Í ljósi þess að Elliðaárvirkjun tók ekki til starfa fyrr en 1921, kunna raflagnirnar í húsina að virðast ótrúleg fyrirhyggja – sú var þó ekki raunin.

1906 til 1908 lagði Halldór Guðmundsson raffræðingur raflagnir í tugi húsa í bænum, í þeirri fullvissu að rafmagnsveita væri á næstu grösum. Fríkirkjuvegur 11 var eitt þessara húsa og fjarri því það fyrsta.

Eigendur sumra þessara húsa treystu að öllu leyti á hina fyrirhuguðu rafveitu bæjarins, en aðrir áttu þess kost að tengjast rafmótorum sem fyrir voru í bænum, s.s. í tengslum við rekstur kvikmyndahúsa eða annarrar starfsemi. Trésmiðjan Völundur var raflýst árið 1905 og með tímanum fjölgaði þeim húsum sem fengu rafmagn frá henni. Án þess að hafa um það pottþétt gögn geri ég ráð fyrir að einhver íbúðarhús hafi verið komin í þann hóp þegar árið 1908.

Það er því hæpið að gefa Fríkirkjuvegi 11 titilinn “fyrsta raflýsta íbúðarhúsið” – en hitt er hárrétt að tæknisögulega er húsið eitt það merkasta í Reykjavík. Þegar og ef það verður að veruleika að koma upp safni um Thor Jensen og sögu hússins, vona ég að þessum þáttum verði sinnt sérstaklega – einkum ef einhverjar slíkar minjar er enn að finna í húsinu. Að mínu mati gæti kyndiklefinn í kjallaranum verið allt eins merkilegur í sögulegu tilliti og stássstofurnar á efri hæðunum.

Megi Moggabloggið læsast inní kyndiklefa!

Þegar ég æfði fótbolta með KR

Sunday, February 11th, 2007

Þetta blogg er í vaxandi mæli að verða vettvangur fyrir sársaukafullar játningar mínar. Nú er komið að einni í viðbót: ég hef æft fótbolta með KR.

Hér er ég ekki að tala um fótboltaskólann sem ég var skráður í 7-8 ára og vann mér til frægðar að fá prins póló og kókómjólk í verðlaun fyrir góðan árangur í vítakeppni á einni æfingunni. Í tengslum við þennan fótboltaskóla eignaðist ég meira að segja KR-treyju og lék í henni á móti knattspyrnuskóla Þróttar (b-liði á malarvelli þeirra KR-inga.) Nei, fótboltaskólinn telst ekki með, enda augljóslega peningaplokk.

Mun síðar, sennilega vorið þegar ég var í tólf ára bekk, fékk einn bekkjarfélaginn – góður vinur minn – þá hugmynd að byrja að æfa fótbolta. Hann var þokkalegur í marki, ekki hvað síst vegna þess að hann var nógu einbeittur til að kasta sér eftir boltanum á malbikinu fyrir framan Melaskólann – flestir markverðir stóðu rækilega fastir í lappirnar allan tímann.

Umræddur bekkjarfélagi hafði aldrei æft fótbolta, en vildi nú bæta úr því. Vandinn var að hann þorði eiginlega ekki að láta sjá sig á æfingu hjá KR, svona einn síns liðs. Hann fór því að róa í okkur hinum í bekknum að við skyldum taka okkur til og mæta saman.

Ég gerði mér strax grein fyrir því hversu galin hugmyndin var. Þótt félaginn væri liðtækur í bekkjó í frímínútunum í Melaskólanum og gæti e.t.v. verið slarkfær á æfingu hjá KR-ingunum, þá vorum við hinir það ekki. Einhvern veginn tókst honum þó að tala 3-4 úr bekknum inn á hugmyndina. Ég stóð því frammi fyrir vali á milli þess að bíta á jaxlinn og mæta eða að brjóta hjarta vinar míns með því að segja honum sem var að við yrðum að athlægi og líklega sendir heim tjargaðir og fiðraðir.

Tilfinningin – þegar ég mætti í búningsklefann, klæddi mig í, heilsaði hinum strákunum (sem þekktu mig úr skólanum og vissu að ég átti ekkert erindi þarna) og tilkynnti þjálfaranum um komu mína – er á topp 10-listanum yfir vandræðalegustu augnablik lífs míns. Eftir fimm mínútur af æfingunni leið okkur strákunum úr C-bekknum eins og fábjánum. Svo var bara talið niður þar til kvalræðinu lauk. Mig minnir að ég hafi farið beint í fötin, hlaupið heim og tekið sturtuna þar.

Það varð að þegjandi samkomulagi í bekknum mínum að ræða aldrei aftur um æfinguna hjá þeim KR-ingum.

Ef við hefðum búið úti á landi, t.d. í litlum kaupstað, hefði sagan væntanlega orðið eitthvað öðruvísi. Þar hefðum við, slöppu strákarnir sem vildum samt spila fótbolta, burðast við að æfa innan um 5-6 góða fótboltastráka og kannski 1-2 yfirburðamenn.

Það hefði engu máli skipt þótt við strákarnir hefðum mætt á æfingu hjá hinum Reykjavíkurliðunum. Fram, Valur, Fylkir, Víkingur… Ætli eina Reykjavíkurliðið á þessum tíma sem hefði mætt þörfum okkar hafi ekki verið Ármann? Ármenningarnir voru sennilega eina liðið í borginni sem ekki var að reyna að búa til afreksmenn í knattspyrnu. Held að meira að segja Þróttur og ÍR hafi talið sér trú um að næsta Ásgeir Sigurvinsson væri að finna í yngri flokkunum sínum…

Ármann er hættur að halda úti knattspyrnudeild. Það er synd.

Þegar ég var tólf ára hefði ég einmitt viljað hafa lið eins og Ármann í hverfinu mínu – klúbb sem hefði gefið okkur slöppu, feitu og innskeifu strákunum sem höfðum gaman af að spila fótbolta, færi á að sprikla eitthvað.

Því miður er þróunin á höfuðborgarsvæðinu fremur í þá átt að fækka félögum eða sameina. Það er klárlega gott ef við lítum á það sem aðalmarkmið íþróttafélaga að búa til nokkra toppmenn, en félög sem hafa það að markmiði geta aldrei rúmar okkur fitukeppina. Í staðinn hættum við að spila fótbolta þegar við erum 12-13 ára og byrjum ekki aftur fyrr en um tvítugt, þegar við höfum fjárráð til að leigja okkur sal á kvöldin eða um helgar.

Þannig er nú það.

# # # # # # # # # # # # #

Athygli mín hefur verið vakin á því að af þremur hreyfingum sem buðu sig fram í Stúdentaráðskosningunum á dögunum, stofnaði aðeins ein til Moggabloggs.

Sú sama hreyfing náði ekki kjörnum fulltrúa og féll því úr ráðinu. Tilviljun? Ég held nú síður!

Megi Moggabloggið verða lýðræðinu að bráð!

Bólur

Sunday, February 11th, 2007

Aldrei fór það svo að ég mætti á málþingið um bólusóttina. Það reyndist fullt starf að sjá um hlaupabólubarnið. Í dag fór hitinn hæst í 39,7 og stelpan lyfti vart haus af kodda – nema tíu mínúturnar sem læknirinn kom í húsvitjunina, þá lék hún við hvurn sinn fingur – augljóslega til að láta okkur líta út fyrir að vera taugahrúguforeldra sem trufli heilbrigðisstarfsmenn að minnsta tilefni.

# # # # # # # # # # # # #

Vegna hlaupabólunnar hef ég ekki farið mikið út fyrir hússins dyr síðustu þrjá sólarhringa.

Fór þó í útför Hallgerðar Gísladóttur á föstudaginn. Neskirkja var sneisafull. Ræðan hans Arnar Bárðar var mjög góð, raunar með betri minningarorðum sem ég man eftir.

Horfði líka á fótbolta á föstudagskvöldið ásamt Stebba Hagalín og sá hans menn kjöldregna 5:0. Og náði megninu af handboltaleik þar sem Framarar lágu fyrir Val.