Um tilgangsleysi allra hluta

Kalt er við kórbak,

kúrir þar Jón hrak.

Ýtar snúa austur og vestur,

allir nema Jón hrak.

Í nótt kom kláðinn fyrir alvöru.

Eftir að Ólína tók að hressast af sjálfri hlaupabólunni, tók næsta stig sjúkdómsins við - kláðinn undan hrúðrunum. Í mestalla nótt var hún að bylta sér og klóra. Byltur eru raunar ekki rétta orðið - hún snérist í hringi, rangsælis, þar sem hún barðist við að reyna að finna einhverja þá stellingu þar sem kláðinn yrði bærilegri.

Við Steinunn skiptum á okkur vöktum. Annað svaf inn í gestaherbergi meðan hitt reyndi að halda barninu niðri og hindra hana í að kroppa ofan af hverri bólu. Mín vakt var frá kortér yfir eitt til að verða fjögur.

Til að drepa tímann fór ég að rifja upp í hvaða áttir ég hafi einkum sofið í gegnum tíðina, það er - í hvaða átt höfðalagið hafi vísað. (Já, ég veit - frekar nördalegar hugleiðingar.)

Niðurstaðan var sú að ég hafi sofið í allar höfuðáttir og sjaldan verið með neitt miðjumoð. Það var helst árið mitt í Edinborg sem ég vísaði í norðaustur. Oftast hef ég sofið í vestur eða austur - og það sem er ekki síður áhugavert, er að þannig hef ég sofið best. Þau skipti sem ég hef vísað í norður eða suður hafa aldrei verið langvinn.

Á ég að reyna að lesa eitthvað út úr þessu? Í það minnsta reikar hugurinn til Jóns hraks. Hann kunni því illa að fá ekki að liggja í austur og vestur.

Megi Moggabloggið verða jarðað í norður og suður!

This entry was posted on Friday, February 16th, 2007 at 10:59 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.