Um tilgangsleysi allra hluta

Ég hef verið sakaður um að skjóta mér undan því að tjá mig um stóra Mike Newell-málið hér á blogginu. Það er raunar ekki fráleit ásökun. Ég er búinn að vera á nálum út af þessu frá því að það kom upp. Lesendum til upplýsingar, tapaði Luton fyrir QPR um helgina. Newell brást illa við og kenndi línuverði um tapið. Línuvörðurinn er kona - og Newell sagðist vera karlremba og að konur ættu einfaldlega ekki heima í fótboltanum. Í leiðinni kallaði hann stjórnarformann félagsins gungu og druslu.

Það væri vægt til orða tekið að segja að allt hafi orðið vitlaust í Bretlandi. Í kjölfarið hefur farið af stað gríðarleg umræða um persónu Mike Newells, karlrembusvín í knattspyrnuheiminum - og raunar líka um réttmæti orðanna, sem furðu margir hafa tekið undir.

Í kvöld tilkynnti stjórn Luton Town að Newell yrði ekki rekinn. Skýringin er líklega sú að brottrekstur hans hefði verið túlkaður sem hefnd fyrir ummælin um stjórnarformanninn. Þar sem þorri stuðningsmanna félagsins er sammála því að hann sé gunga og drusla hefði stjórnin verið stjaksett fyrir að reka Newell á þessum tímapunkti.

Mike Newell er að verða einhvers konar andhetja í bresku þjóðfélagi - af þeirri gerðinni sem aðeins kemur fram þar í landi. Hann er að verða síðasti geirfuglinn af stétt fótboltaþjálfara af verkalýðsstétt sem þykist ekkert vita um flókna taktík eða leikkerfi. Hann er drykkfelldur. Hann segir mönnum til syndanna, óháð afleiðingunum. Hann sendir möppudýrum og yfirmönnum tóninn. Hann vill hafa konurnar í eldhúsinu eða í blaki. - Mike Newell er allt það sem fínu útlendingarnir í úrvalsdeildinni eru ekki. Ég verð stöðugt sannfærðari um að hann á eftir að ná fáránlega langt í boltanum, ekki þrátt fyrir alla gallana heldur vegna þeirra.

Óskaplega er ég feginn að hann var ekki látinn fjúka núna.

En varðandi ummælin og leikinn gegn QPR? …tja, við vorum að spila við helvítis QPR - með ellefu kellíngar í hinu liðinu get ég ekki séð að það hafi munað mikið um þá tólftu…

# # # # # # # # # # # # #

Á morgun, fimmtudag, ætlum við í SHA að pakka Dagfara til útsendingar. Vinnufúsar hendur mæti í Friðarhús kl. 20.

# # # # # # # # # # # # #

Nördaumræða dagsins á sér stað á síðunni hennar Steinunnar. Þar kemur raunvísindamaðurinn upp í minni konu, sem veit ekkert verra en að tannbursta sig með tannkremi sem ekki freyðir.

Þegar Steinunn verður varaþingmaður getur hún beitt sér fyrir lagasetningu eða í það minnsta þrýst á ráðherra að setja reglugerð gegn ófreyðandi tannkremi. En til að svo megi verða þurfa jú sem flestir að kjósa 2. des., en ganga fyrst í flokkinn hér.

Horfði á Kastljósið fyrr í kvöld. Þar var sá ágæti drengur Jóhann Björnsson sem fulltrúi Siðmenntar að ræða starfsemi presta Þjóðkirkjunnar í skólakerfinu. Jóhann er raunar í framboði í prófkjöri VG á höb.svæðinu og verður vonandi ofarlega þar.

Andstæðingur Jóhanns var Hilmar Ingólfsson skólastjóri í Hofsstaðaskóla. Þegar ég hlustaði á málflutning Hilmars og framsetningu rifjaðist upp fyrir mér hversu gríðarlega vanmetinn stjórnmálamaður Hilmar er.

Fáir menn eiga stærri þátt í því hversu mikið veldi Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið í Garðabæ síðustu áratugina.

Í kvöld eru fimm ár liðin frá því að óður maður gekk berserksgang með sveðju að Hringbraut 119, eins og lesa mátti um í helstu fjölmiðlum. Sami óknyttadrengur ók í gegnum bílskýlishurðina í bílageymslunni þetta kvöldið og rústaði henni. Hreinn gjaldkeri varð miður sín og skrifaði væntanlega sérstakan pistil í húsfélagspóstinn að þessu tilefni.

Þetta kvöld dró fleira til tíðinda á Hringbrautinni. Eftir velheppnaðan vinnufund SHA, með viðkomu á Næsta bar, fórum: ég, Sverrir, Palli, Stefán Jónsson og Steinunn í gömlu íbúðina mína í gamla verksmiðjuhúsnæði Jóns Loftssonar. Sverrir, Palli og félagi Stefán fóru fljótlega heim. Steinunn varð eftir.

Þessi fimm ár hafa verið fáránlega fljót að líða - en samt verið svo ótrúlega viðburðarík. Held að það sé ekkert tímabil á ævinni sem ég man í jafnmiklum smáatriðum og þessar fyrstu vikur. Fyrsta vídeóspólan sem við leigðum var Kiss of the Spider Woman - sem var talsvert úr karakter miðað við draslið sem annars var boðið upp á í Bónusvídeói í Ánanaustum.

Einhvers staðar í vinnutölvunni á ég líka alla tölvupóstana frá þessum síðustu tveimur vikum í nóvember, sem flakka á milli þess að vera hálfkauðskt daður og óskaplega vandræðalegar samningaviðræður um hvort við ættum að elda saman kvöldmat eða hittast bara seinna um kvöldið - helst þá á Næsta bar, sem var félagsheimilið 3-4 kvöld í viku.

Held að ég hafi aldrei lent í stærri sálarangist en þegar komið var fram í miðjan desember. Hversu stóra gjöf gefur maður sex vikna gamalli kærustu? Mig minnir að ég hafi endað á að teyma Þóru systur með í ilmvatnskaup. Steinunn var töffaralegri. Hún gaf mér Litla prinsinn, bók sem vantaði tilfinnanlega í bókaskápinn. Núna eigum við tvær.

Fimm árum seinna sit ég á Mánagötunni og hlusta á Echo & the Bunnymen og drekk Highland Park - eins og yfirleitt þegar ég er í væmnu skapi. Þótt Norðurmýrinn sé talin vafasamt hverfi hef ég aldrei orðið var við óða sveðjumenn sem keyra á bílskýlishurðir. Held að nágrannarnir séu heldur ekki jafngefnir fyrir að berja konurnar sínar og leiðindagaurinn á Hringbrautinni, sem var stökkt á flótta af ítalska folanum (saga sem bara elstu lesendur þessa bloggs kveikja á).

Það er fínt að vera vera ástfanginn í Norðurmýri í skítakulda í nóvember.

Pólitísku spjallþættirnir munu næstu vikuna snúast um prófkjörið hjá krötunum og þá sérstaklega slappa útkomu formannsins. Það er kostulegt að fylgjast með leikritinu sem Ingibjörg og Össur leika. Hann þykist voða hissa og ánægður með stuðninginn, hún lætur eins og ekkert sé og segir að prófkjör séu svona óútreiknanleg.

Bæði eru þau augljóslega að ljúga. Þau vita - eins og allir sem eitthvað vita um hvernig flokkar og prófkjör virka - að svona niðurstaða fæst ekki nema eftir plott. Össur Skarphéðinsson býður sig fram í 2-3 sæti en fær mörghundruð atkvæði í 1.sæti. Í prófkjöri sem snýst svona mikið um smalanir, þá getur slíkt ekki gerst nema með því móti einu að frambjóðandinn og hans fólk sendi út þau tilmæli að setja viðkomandi efstan. Þetta heitir á mannamáli að plotta gegn formanninum.

Nú skyldi enginn halda að ég sé á móti plottum, undirróðri og drullumixi. Ég var í Alþýðubandalaginu sem gekk fyrir plottum, undirróðri og drullumixi. Sumir af mínum bestu vinum eru plottarar, undirróðursmenn og drullumixarar.

Í mínum huga hljóta plott hins vegar að hafa tilgang - eitthvert markmið. Spurt er: trúir Össur Skarphéðinsson að hann eigi mögulega endurkomu sem formaður Samfylkingarinnar? Nei, fjandakornið. Reynir hann að grafa undan formanninum til þess að koma einhverjum öðrum í hennar stól? Tja, hver ætti það svo sem að vera?

Eina rökrétta niðurstaðan er að úrslitin í prófkjörinu séu niðurstaða einhverskonar hefndarbrots, þar sem frústreraður leikmaður í tapliði klippir niður framherja andstæðinganna í uppbótartíma án sýnilegrar ástæðu.

Hvað gengur fólki til að stinga formanninn í stjórnmálaflokknum sínum í bakið ef markmiðið er ekki að steypa honum? Lá Ingibjörg svona vel við höggi?

Plott, undirróður og drullumix eru göfugar hefðir í stjórnmálum, en þessar hefðir ber að umgangast af virðingu. Svona vinnubrögð eru til þess fallin að koma óorði á okkur hin sem kunnum með þessi tæki að fara!

# # # # # # # # # # # # #

The Chicken Commander, heimildarmynd Kristins Hrafssonar og Friðriks Guðmundssonar verður sýnd í Friðarhúsi mánudagskvöld kl. 20. Þetta er erlenda útgáfan af Íslensku sveitinni og nokkuð frábrugðin henni. Hvet sem flesta til að mæta.

* …ætla ég að lesa prófarkir. Dagfari er á leið í prentun. Meira um það síðar.

* …verður Ólína send í pössun til afa síns og ömmu, þar sem hún mun gista.

* …munum við Steinunn fara út að borða til að fagna fimm ára afmælinu okkar sem verður í næstu viku.

* …klukkan ellefu, mætir Steinunn á VG-fund um málefni innflytjenda. Ætli við Ólína skellum okkur ekki á getraunakaffi FRAM á meðan.

* …klukkan tvö, er stefnan tekin á fyrirlestur Ingunnar Ásdísardóttur um gyðjurnar Frigg og Freyju í norrænum átrúnaði. Fundurinn er á vegum Ásatrúarfélagsins og veður haldinn í Síðumúla 15. Mæli með því að lesendur þessarar síðu mæti á fyrirlesturinn, enda efnið áhugavert og Ingunn frábær.

Úff, ekki var sniðugt að vaka til klukkan þrjú í nótt til þess eins að fá sundurlausar fréttir á netinu af þessum bandarísku kosningum. Skil ekki hvers vegna Sjónvarpið var ekki með kosningavöku - nógu mikið fjalla þeir um þessar kosningar í fréttatímunum.

Þau úrslit sem ég beið eftir með mestri eftirvæntingu var í fylkisþingskosningunum í Norður-Karólínu, nánar tiltekið í kjördæmi 116 í Buncombe.

Doug vinur minn frá því í Edinborg var frambjóðandi Demókrata gegn einhverjum slöttólfi úr Repúblikanaflokknum. Samkvæmt heimasíðu þingsins tapaði Doug, en nákvæm úrslit finn ég ekki. Þetta er ergilegt, enda Doug ungur og metnaðarfullur pólitíkus sem hefði átt fullt erindi á þing.

Eins og við tæknisagnfræðingarnir þreytumst ekki við að benda á, eru tækninýjungar hættulegar. Ein mesta hættan sem þeim fylgir er á upphafsskeiði þeirra, þegar fólk er ekki alveg búið að átta sig á takmörkum hinnar nýju tækni. Klassískt dæmi um þetta er vesalings Dr. Gunni sem seldi allar vínylplöturnar sínar fyrir slikk eftir að geisladiskarnir komu – en hefur síðan í mörg ár þurft að kaupa sér aftur gamla plötusafnið fyrir fúlgur.

Ljósmyndatæknin hefur að geyma nokkur dæmi um tæknibyltingar sem leiddu til gönuhlaupa. Í myndasafni Orkuveitunnar eru ljósmyndir frá ýmsum tímum, sem flestar tengjast framkvæmdum við hin ólíkustu veitukerfi. Fram á sjöunda áratuginn var sú vinnuregla við stórframkvæmdir að ráðnir voru atvinnuljósmyndarar til að mæta og smella af framkvæmdamyndum. Þessar myndir eru listaverk og fanga vinnuna og umfang verksins frábærlega.

Svo komu ódýru Kodak-kubbarnir. Slíkar vélar kostuðu skít og kanil og hægt var að láta hvern verkstjóra fá slíka vél í hendur með fyrirmælum um að vera nú duglegir að taka myndir af framkvæmdum og viðgerðum. Afleiðingin varð sú að myndamagnið margfaldaðist – en myndirnar voru allar drasl. Það eru varla til nothæfar ljósmyndir frá heilu áratugunum. Amatörisminn ruddi atvinnumennskunni úr vegi með nýrri tækni.

Stafrænar ljósmyndavélar almennings eru á sama hátt að eyðileggja dagblöðin. Þrátt fyrir nýjar og væntanlega betri prentvélar eru blöðin sem koma út í dag miklu ljótari en það sem tíðkaðist fyrir fimm, tíu eða tuttugu árum.

Fyrir fimmtán árum voru allar myndir í blaði eins og Morgunblaðinu svarthvítar, nema forsíðumynd Sunnudagsblaðsins – sem var alltaf af sólsetri við Ægissíðuna. Fréttamyndir voru teknar af blaðaljósmyndurum (nema stundum duttu frekar klénar myndir inn með fréttum utan af landi). Aðsendu greinarnar voru nánast alltaf með góðri mynd af höfundi úr myndasafni blaðsins, oft góðar portrettmyndir frá ljósmyndastofum. Menn gengu jafnvel sérstaklega í að láta endurnýja af sér myndirnar í safni Moggans ef mikið lá við.

En þetta er ekki raunin lengur. Núna eru opnurnar með aðsendu greinunum í Morgunblaðinu algjör óskapnaður. Sumar myndir eru svarthvítar aðrar í lit. Litmyndirnar eru nánast alltaf lélegar, enda teknar af amatörum á drasl-stafrænar vélar. Mogginn (og hin blöðin) hvetja til þess að þetta sé svona. Lítið er lagt upp úr því að hafa gott myndasafn sem er borið uppi af myndum fagmanna, heldur tíðka blaðamenn það að spyrja viðmælendur sína hvort þeir geti ekki bara sent einhverja mynd af sér með tölvupósti?

Hvenær ætlar þessari smekkleysu að ljúka? Hvenær munu metnaðarfull dagblöð átta sig á því að stafrænu heimilismyndavélarnar losa þau ekki undan þeirri skyldu að halda úti góðum, velflokkuðum ljósmyndasöfnum?

Glæsilegt hjá félaga Róbert að taka þriðja sætið hjá krötunum, þrátt fyrir að koma seint inn í slaginn og hafa minna bakland en sitjandi þingmenn. Það er mikill munur að fá Róbert í forystusveit Samfylkingarinnar en losna við Jón Gunnarsson, sem hefur einkum varið þingmannsferli sínum í að reyna að skæla út áframhaldandi hersetu. Ég samgleðst Róbert Marshall innilega.

Hins vegar er ég ekki eins viss um að forysta Samfylkingarinnar sé alveg jafnkát með niðurstöðuna. Það stefnir í að Samfylkingin verði ekki með neina þingkonu af landsbyggðinni á næsta kjörtímabili - og í Suðurkjördæminu, þar sem helmingur kjósenda er af Suðurnesjum þykir varla gott að hafa engan frambjóðanda þaðan í fimm efstu sætunum. Og úr því að farið er að tala um hreppaskiptinguna - þá er óneitanlega kyndugt að sjá þrjá Eyjamenn í fimm efstu sætunum…

Fyrir svefninn í gær las ég í fyrsta heftinu af Rétti, sem Þórólfur í Baldursheimi gaf útgáfu á 1916.

Þetta er verulega óvenjulegt blað fyrir sinn tíma. Fjallar nær einvörðungu um pólitík í víðum skilningi og einkum um hugmyndafræði í staðinn fyrir sjálfstæðisbaráttustaglið sem komið var í algjöra blindgötu á þessum árum.

Markmið Þórólfs var að kynna fyrir Íslendingum heilsteypta pólitíska hugmyndafræði sem byggði á þremur meginstoðum: jafnaðarmennskunni, samvinnustefnunni og kenningum Henry George. Georgisminn er sérkennileg stjórnmálastefna, sem var nú fulltæknileg og þröng til að verðskulda -isma viðskeytið.

Athyglisvert var að lesa greiningu ritstjórans á stríðinu, sem hann taldi rökrétta framlengingu á óheftri samkeppni. Óheft samkeppni í viðskiptum var að mati Þórólfs birtingarmynd af ofbeldi og samfélag rekið á slíkum forsendum hlyti að leiðast út í stórstyrjaldir eðli málsins samkvæmt.´

Fáir hugmyndafræðingar hafa farið jafnrækilega úr tísku á tuttugustu öld og Henry George.

Ólína var lengi að sofna í kvöld. Það þurfti að kafa djúpt í minnisbankann eftir nýjum lögum til að syngja. Þar á meðal var þetta:

Það búa litlir dvergar, í björtum dal

á bak við fjöllin háu í skógarsal

Byggðu hlýja bæinn sinn,

Brosir þangað sólin inn.

Fjöllin enduróma allt þeirra tal.

Mér er spurn - úr því að dalurinn er umkringdur háum fjöllum, sem slúta svo oní hann að allt tal dverganna endurómar í þeim - hvernig getur hann þá verið bjartur og sólin brosað inn til dverganna? Þetta er augljóslega rugltexti.

Lagið sé ég hins vegar að er eignað Engilbert Humperdink. Getur það verið rétt?