Fyrsta sjónvarpstækið
Uppeldisfræðingar hafa áhyggjur af því hversu mörg börn hafi eigið sjónvarpstæki í herberginu sínu. Fyrir vikið sé sjónvarpsgláp ekki lengur fjölskylduathöfn heldur liggi gríslingarnir í klámi og ofbeldi fram á rauða nótt.
Sjálfur eignaðist ég mitt fyrsta sjónvarp sex eða sjö ára gamall, árið 1981 eða 1982. Fram að þeim tíma hafði fjölskyldan verið sjónvarpslaus með öllu. Hugsanlega var þetta útpæld uppeldisfræðileg ákvörðun hjá mömmu og pabba – líklega réðu þó námsmannablankheit meiru í þessu efni.
Þetta sjónvarpsleysi angraði mig verulega, enda vildi ég horfa á mitt barnaefni. Frá unga aldri spurði ég á hverjum degi við morgunverðarborðið hvort Prúðuleikararnir, Tommi og Jenni eða viðlíka gæðaefni væri í sjónvarpinu það kvöldið. Einatt þrættu foreldrar mínir fyrir það.
Suma daga hrundi blekkingarleikurinn þó, því með sjónvarpsdagskránni í Þjóðviljanum fylgdu oft myndskreytingar – og í hvert sinn sem þar mátti sjá Prúðuleikarana, Tomma og Jenna eða aðra vini mína, linnti ég ekki látum fyrr en farið var í heimsókn til afa og ömmu á Neshagann.
Um fimm ára aldurinn lærði ég svo að stauta mig í gegnum sjónvarpsdagskránna og sífrið jókst um allan helming.
Á þessum árum var í tísku að gefa börnum skuldabréf ríkissjóðs, sem var eins konar kerfi óendurgreiðanlegs skyldusparnaðs. Góðhjartaðir ættingjar fjárfestu í bréfum sem brunnu upp í verðbólgunni – bréfin voru hins vegar smekkleg og fóru vel í hillu.
Það var einhvers konar happdrættisfídus tengdur þessum skuldabréfum. Held að hann hafi virkað þannig að þeir heppnu sem voru dregnir út hafi fengið hluta af peningunum sínum til baka áður en þeir brunnu allir upp.
Svo fór að bréfið mitt var dregið út og að sjálfsögðu var leitað leiða til að eyða fénu meðan það var einhvers virði. Niðurstaðan varð sú að kaupa notað svart-hvítt sjónvarpstæki. Sjónvarpið var því mín eign, en mamma og pabbi borguðu afnotagjöldin sem leigu, enda stóð það í stofunni. Ég var örugglega eini krakkinn í Melaskóla sem átti eigið sjónvarpstæki!
November 21st, 2006 at 19:09
Þú hefur aldeilis verið flottur! Það var alltaf sjónvarp á mínu heimili, a.m.k. man ég ekki eftir öðru. Það bilaði hins vegar oft. Meðan það var í viðgerð þvertóku foreldrar mínir fyrir að nokkuð barnaefni hefði verið á dagskrá. Ég tók aldrei orð foreldra minna trúanleg um það að ég hefði ekki misst af neinu og gekk um og spurði öll börnin í leikskólanum hvort það hefði verið innskot með Bleika pardusnum (sem var grár heima hjá mér) eða Línunni kvöldið áður. En sjónvarp í svefnherbergið fékk ég ekki fyrr en ég var orðin þrítug!
November 21st, 2006 at 23:02
Ein af mínum fyrstu minningum var þegar ég var að fikta í sjónvarpinu. Ég hef verið uþb 2 ára gamall og þetta var amk ári áður en Ríkisútvarpið hóf sjónvarpsútsendingar. Sjónvarpið var íslensk framleiðsla og við áttum það langt fram á áttunda áratuginn. Ég horfði á kanasjónvarpið þótt móðir mín væri frekar mótfallin því, enda kommúnisti. Faðir minn var hins vegar sjálfstæðismaður og fékk því ráðið því að við máttum horfa á þessar slitróttu og flöktandi skuggamyndir.
November 22nd, 2006 at 09:06
Við áttum svarthvítt Blaupunkt-tæki fyrstu æskuárin mín. Í kjánalegu kraftadellukasti ákvað ég kringum tíu ára aldurinn að taka það í fangið og taka nokkrar hnébeygjur. Að sjálfsögðu missti ég hlunkinn í gólfið í fyrstu beygju og foreldrar mínir neyddust til að kaupa nýtt tæki; forláta Sanyo-litasjónvarp. Pabbi trúir því ekki enn að ég hafi ekki verið viljandi að koma því svarthvíta fyrir kattarnef og reynir annað veifið að rukka mig um skaðabætur.