Gott þú gast sofið; minn prestur var við á miðvikudögum eftir hádegi. En það kætir mig að þótt skólalærdómur þess árs sitji ágætlega eftir man ég bókstaflega ekki stakt orð af fermingarpreppinu.

Ég man bara eina sjónglefsu, af jafnaldra mínum sem stytti sér þar stundir við að rúlla upp blaði og nota sem kíki og skoða veggina og þaksperrurnar í salnum. Ég held að við höfum báðir sofið þetta af okkur eins og þú — ef ekki hið ytra, þá hið innra. Enda var þetta tímaskekkja: við öðluðumst læsi áratug áður, og bíðum enn eftir manndómnum.

Ef við viljum að fermingin sé einhvers konar innvígsluathöfn í fullorðinsheim, þá er ekkert eðlilegra en að hún gerist á sama aldri og sú innvígsla er almennt - við 18 ára aldur. Ég er ekki viss um að nokkur finnist hér á landi sem vill að litið sé á börn sem fullorðin við 13 ára aldur. Raunar eru hér við lýði fjöldinn allur af lögum sem einmitt eiga að tryggja það að við þennan aldur séu menn enn börn en ekki fullorðnir.

Fermingunni er að mörgu leiti hægt að líkja við þessar innvíxlu athafnir. Á þessum tímapunkti vaxa þau upp um stig í samfélaginu. Þau fá samfélags og siðfræði kenslu og eins og þú bendir á var þetta áðurfyrr tengt því að læra að lesa og skrifa. Við þetta tilefni fá þeir sem klára fræðsluna með viðunandi árangri gefins hluti sem teljast til heims fullorðinna.

Fyrir um 50 árum voru úr algeng fermingargjöf og eignuðust margir sitt fyrsta úr við fermingu. Í dag eru gjafirnar aðrar en þær tengjast enn heimi fullorðinna, eru það sem telst fullorðinsdót á hverjum tíma.

Fermingin á sér því eðlilegan stað innan samfélagsins og er ekki síður menningarleg en trúarleg. Og ætti því einu að gilda hvort hún fari fram borgaralega eða innan trúarlegs ramma.

Hægt að lesa um þetta m.a. hér: http://www.warwick.ac.uk/fac/arts/History/teaching/protref/women/WR0913.htm (leitið að orðunum “monkey business”)